Μες του θανάτου

Ήμουν και εγώ εκεί, στου θανάτου τη σύναξη.
Πρωί πρωί μιλούσαν οι άντρες, ένας - ένας ασταμάτητα.
Της πίκρας έστοιβαν καρπό.
Ξεσπίτωσαν τον φόβο μου, φονιάς γινόμουν ώρα την ώρα.

Μόνο τη πίστη να κρατώ δε φτάνει,
Θέλω μαχαίρι κοφτερό, όταν ταιριάξει το κακό.
Το δρόμο μας έστερξε μια κυρά, μες του θανάτου τη φορά.
Βάλε κάρδια στη πέτρα, βάλε καρδιά.

Να που όταν με χαιρέτησαν φεύγοντας, ήταν ταγή και μυστικό,
Ότι φονιά δεν είδα.
Και κει μακρυά, όπου ο κόσμος για αγάπη συζητά, ψευδώς σε συναρπάζει.
Η μέρα μου, σα φονικό χαράζει.





Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011
Χρήστος Φιλίππου

painting: Farewell to the departing Argonauts 1920 De Chiriko
On the shores of Thessaly