tag:blogger.com,1999:blog-43169789062894686182012-01-30T19:57:45.696+02:00...Ελπίζω να εξοικειωθούμε…rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.comBlogger2461100tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-27414243910761555192011-12-16T02:19:00.000+02:002011-12-16T02:20:50.145+02:00<iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/T7ueHMCPMMk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2741424391076155519?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-22882193611741342072011-11-02T02:07:00.000+02:002011-11-02T02:08:37.205+02:00Αρχικά έγινε ενημέρωση για τη συνέχιση της απεργίας πείνας των 52 κρατούμενων στο μπλοκ 10 που οδήγησε δυο κρατούμενους στο Γενικό Νοσοκομείο και ακόμα δυο στην ψυχιατρική μονάδα Αθαλάσσας . Σήμερα ακόμα 15 άτομα, κρατούμενοι στα κρατητήρια του αστυνομικού σταθμού Λακαταμιας ξεκίνησαν απεργία πείνας. Έγινε ενημέρωση για την άσκηση πίεσης προς τους απεργούς για διακοπή της απεργίας ακόμα μέσω των παιδιών και συγγενών τους για στέρηση του δικαιώματος φοίτησης σε σχολεία των παιδιών. <br /> <br />Η συνέλευση αποφάσισε:<br />• <span style="font-weight:bold;">Να γίνει συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών την Πέμπτη 3 Νοέμβριου 2011 στις 13.30.</span><br /> <br />• Να δημιουργηθεί σελίδα στο facebook και να ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο για όλες τις εξελίξεις εντός και εκτός κρατητηρίων.<br /> <br />• Να κοινοποιούνται τα δελτία τύπου σε διεθνή και περιφερειακά όργανα ανθρωπινών δικαιωμάτων, βασανισμών και μετανάστευσης,<br /> <br />Κύριος μέλημα της συνέλευσης είναι να γίνουν ορατοί οι μετανάστες απεργοί πείνας και να ενημερωθεί το κοινό ότι η κράτηση τους γίνεται κατά παράβαση αποφάσεων Ανωτάτου Δικαστηρίου πέραν των 6 μηνών με ταυτόχρονη άρνηση επαναπατρισμού σε ορισμένες περιπτώσεις και χωρίς την εφαρμογή εναλλακτικών προς την κράτηση προνοιών του νόμου (όπως η χρηματική εγγύηση, παρουσία σε αστυνομικό σταθμό, εθελούσιος επαναπατρισμός ή προσωρινή άδεια παραμονής)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2288219361174134207?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-11022552681235882222011-10-31T19:44:00.004+02:002011-10-31T23:31:33.678+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-FX9hpSQ3f-E/Tq7faYzSu2I/AAAAAAAAApE/xB9SQZwfjCk/s1600/%25CE%259A%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25AE%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1-170x170.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-FX9hpSQ3f-E/Tq7faYzSu2I/AAAAAAAAApE/xB9SQZwfjCk/s400/%25CE%259A%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25AE%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1-170x170.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5669714625333214050" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">Μετά την Συνέλευση στα σκαλιά της Φανερωμένης χτες Κυριακή ώρα 4 οι συμμετέχοντες έγραψαν το ακόλουθο κείμενο συμπαράστασης στους συνανθρώπους αγωνιζούμενους απεργούς πείνας<br /></span><br /> <br /><br />52 άνθρωποι σε απεργία πείνας, χιλιάδες άνθρωποι σε λήθαργο – Κάλεσμα για δράση<br /><br />Από τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, 52 άνθρωποι, μετανάστες κρατούμενοι (από τους 65 συνολικά) έχουν κατέλθει σε απεργία πείνας στο μπλοκ 10 των κεντρικών φυλακών. Το έγκλημά τους: η παράνομη διαμονή τους. Το αίτημά τους: να σταματήσουν να στερούνται τα βασικά δικαιώματα τα τους που καταπατούνται από το κράτος.<br /><br />Οι άνθρωποι αυτοί κρατούνται με σκοπό την απέλασή τους, δεν είναι ποινικοί εγκληματίες. Αντίθετα, ο εγκληματίας δεν είναι άλλος από το κράτος το οποίο τους κρατά στη φυλακή σε πολλές περιπτώσεις για χρονικό διάστημα πολύ μεγαλύτερο των 6 μηνών, το οποίο ορίζει ως ανώτατο η οδηγία 115/2008 (εφόσον δεν υπάρχει εθνικός νόμος που να ορίζει για τις εξαιρέσεις της οδηγίας στο άρθρο 15 παρ.6.) Επίσης πολλές φορές δεν τηρούνται οι διαδικαστικές εγγυήσεις και απλά διατάσσεται η κράτησή τους χωρίς καν να έχει εκδοθεί διάταγμα κράτησης.<br /><br />Την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, μπροστά στην κάμερα του μπλοκ 10 ένας 46χρονος Αλγερινός έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με λεπίδες. Το βίντεο της απόπειρας το κατέχει η αστυνομία. Ο άνθρωπος αυτός είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών, έχει ζητήσει επανειλημμένα να επιστρέψει στην πατρίδα του και όμως δεν τον αφήνουν. Εδώ και πάνω από δυο βδομάδες έχει δηλώσει ότι αρνείται να λάβει τροφή, και η απόγνωσή του είναι που παρακίνησε τους υπόλοιπους συγκρατούμενους να αρχίσουν κι αυτοί απεργία πείνας. Την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου ένας ακόμα άνθρωπος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με κρεμάλα από σεντόνι και σώθηκε τελευταία στιγμή. Ο Σύριος αυτός κρατείτε για περισσότερο από 1 χρόνο και θέλει να επιστρέψει στη χώρα του αλλά δεν τον απελαύνουν. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που κρατείται 1 χρόνο κατά παράβαση κάθε σχετικής νομοθεσίας, και που ούτε τον απελαύνουν ούτε τον ελευθερώνουν.<br /><br />Το ότι μια τέτοια αποτρόπαια κατάσταση λαμβάνει, στην καλύτερη περίπτωση, μηδαμινής αναφοράς από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντικατοπτρίζει μια γενική εικόνα της κοινωνίας μας, η οποία συνειδητά επιλέγει να πνίγει στο σκοτάδι το ζήτημα της διαχείρισης των παράνομων κατοίκων. Το κράτος που προετοιμάζετε για την ευρωπαϊκή προεδρία καταπατά δικαιώματα ανθρώπων με όλη τη βαρβαρότητα που του αρμόζει, ενώ οι εξευρωπαϊσμένοι πολίτες μας σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στη λεηλασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, φροντίζοντας ταυτόχρονα να διατηρούν την εικόνα τους ως ανθρωπιστές.<br /><br />Εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους απεργούς πείνας αλλά και σε κάθε άνθρωπο του οποίου οι κυβερνήσεις καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καλούμε όποιον έχει ακόμα πάνω του σημάδια ανθρωπιάς σε:<br /><br />συνέλευση για λήψη δράσεων, την<br />Τρίτη στις 6 μμ στα σκαλιά Φανερωμένης<br />Αλληλέγγυοι/ες στους απεργούς πείνας<br /><br />Since Monday 24th October 52 people (out of the 65 total in their block), all of them immigrant detainees, have begun a hunger strike in block 10 of the central prison. Their crime: Their illegal residency in Cyprus. Their demand: to stop being denied their basic rights which are being oppressed by the state.<br /><br />These people are being detained in order to be deported, they are not convicted criminals. On the contrary, the criminal in this case is none other than the state which in many cases keeps them in prison for time periods much longer than the 6 months which is defined as the maximum period by directive 115/2008 (since there is no national law to define the exceptions to this directive in article 15 paragraph 6). In addition to this, in many cases the procedural guarantees are not observed and their detention is ordered without even a detention decree.<br /><br />On Thursday 20th October, in front of the camera of block 10, a 46 year old Algerian made a suicide attempt with razors. The video of the attempted suicide is in the hands of the police. This man is married and has two children, he has asked repeatedly to return to his country but they won’t allow him. For more than two weeks he has declared that he refuses to accept food, and his despair urged the rest of his cellmates to begin a hunger strike as well. On Friday 28th October one more person attempted suicide by making a noose from sheets and was saved at the last minute. This man, a Syrian, has been detained for more than a year and also wants to return to his country but they will not deport him. This is a man who has been detained for more than a year, breaking every pertinent law, and they will neither deport him nor release him.<br /><br />The fact that this repulsive situation receives practically zero attention from the mass media reflects the general picture of our society, which consciously allows the issue of illegal residents to be hidden under the rug. The state which is preparing itself for the European presidency oppresses human rights with all its brutality, while the europeanized citizens whistle indifferently in front of the utter humilation of human dignity, while meanwhile upholding their image as humanists.<br /><br />We stand in solidarity with the hunger strikers and also with every person whose human rights are being oppressed by the governments. We call on those who still have some humanity in them to:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">an assembly for the decision of actions to be taken, on Tuesday at 6pm at the stairs of Faneromeni school.</span><br /><br />Nicosia, Cyprus<br /><br />ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ<br />30 Οκτωβρίου 2011 <br />Αλληλεγύη στους 52 απεργούς πείνας <br />στο μπλοκ 10 των Κεντρικών Φυλακών <br />Κύπρου<br /><br />Από την Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011, 52 άνθρωποι, μετανάστες κρατούμενοι (από τους 65 συνολικά) στο μπλοκ 10 των Κεντρικών Φυλακών Κύπρου κατέρχονται σε απεργία πείνας ως έσχατο μέτρο πίεσης για διεκδίκηση των αυτονόητων δικαιωμάτων τους.<br /><br />Έχουν ήδη στείλει γράμμα γνωστοποίησης των αιτημάτων τους στο Υπουργείο Εσωτερικών, Επίτροπο Διοικήσεως, Κίνηση.Ισότητας.Στήριξης.Αλλοδαπών, Future World Center και U.N.H.C.R.<br /><br />Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ποινικοί κρατούμενοι. Δεν έχουν κάνει κανένα έγκλημα πέραν την λήξη της άδειας διαμονής τους.<br /><br />Οι άνθρωποι αυτοί κρατούνται με σκοπό την απέλαση τους χωρίς να έχουν δικαστεί από κανένα δικαστήριο και χωρίς να έχουν τηρηθεί οι διαδικασιές που ορίζει η ευρωπαική οδηγία 115/2008. Π.χ. κρατούνται άνθρωποι πολύ πέραν των 6 μηνών που ορίζει ως ανώτατο όριο η οδηγία 115/2008 και το οποίο αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο στις 18/1/2011 και στις 20/1/2011.<br /><br />Η κρισιμότητα της κατάστασης τους αντικατοπτρίζεται στο γεγονός οτι υπήρξαν αλλεπάλληλες απόπειρες αυτοκτονίας με αποτέλεσμα μερικοί εξ αυτών να βρίσκονται σήμερα σε κρίσιμη κατάσταση στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.<br /><br />Ζητούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων τους.<br /><br />Υπογράφουν<br />(Α)ΔΕΣΠΟΤΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ<br />adespotoisyntrofoi.wordpress.com<br />ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή Ταξική Επαναστατική Συσπείρωση<br />antartescy.blogspot.com<br />Οργάνωση Ελευθεριακών Κομουνιστών<br />rojanegra.blogspot.com<br />Σύντροφοι/συντρόφισσες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1102255268123588222?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-30470282975016943792011-10-28T23:27:00.003+03:002011-10-28T23:29:44.885+03:002 ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ ΣΤΟ ΜΠΛΟΚ 10 ΣΗΜΕΡΑ<br /><br /><a href="http://osr55.wordpress.com/2011/10/28/%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%B1%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%83-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B5-2/">ΕΔΩ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3047028297501694379?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-26850888708092196052011-10-27T08:18:00.005+03:002011-10-27T19:48:24.393+03:00Ηταν δυο καλοντυμενες δικηγορινες χωρις άδεια άσκησης επαγγελματος σε πηγαδάκι μιας εκδηλωσης οικονομικου ενδιαφεροντος για οργανισμους, εμμισθες γνωστου οργανισμου της Κύπρου. Τις πλησιαζει μελος της ομαδας χρηματοδοτησης και αναμεσα στο...τυρι και το κρασι τις ρωτά "How is Civil Society now?"<br /><br />Oh everything is ok now! απαντησαν οι εμμισθες μοντέλες. <br /><br />Κάπου στο βαθος ο "μαστρος" έτοιμος να υποβαλει ακομα μια πρόταση για ένα σιγουρο συμβολαιο το οποίο θα διασφαλίσει τα κενα της Κοινωνιας των Πολιτων ακομα ενα χρόνο.<br /><br />Στο Block 10 54 άτομα σε απεργία πείνας, στα καμπαρε και μασατζίδικα εκμεταλευση και βια, στα σπιτια παιδια-γυναικες ενα κουβαρι, στα γραφεια ανεργείας ουρές αντρες, γυναικες, νεοι-γεροι χωρις δουλεια, στα γραφεια ευημερείας ιδρυματοποιημενα άτομα παρακαλουν για λιγα ψιχουλα για να εισπραξουν τα απαξιωτικα σχολια των λειτουργων.<br /><br />Civil Society ρουφιανων που υποσκαπτουν ο ένας τον άλλον για ενα συμβολαιο. <br />Civil Society που δεν εγραψε μια γραμμη να κρινει το χαλι μας σαν Society.<br />Civil Society χωρίς Civil ή Social συνείδηση<br />Civil Society απολίτιστων και ακοινωνητων<br /><br />Ω! ναι όλα είναι καλα στην Κοινωνια των Πολιτων<br /><br />Όλα είναι καλα στην Κοινωνια σας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2685088870809219605?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-91676011583328113542011-10-22T19:04:00.003+03:002011-10-22T19:12:14.159+03:00Καθάρισα το σπίτι γρήγορα <br />Μαγείρεψα μια νέα συνταγή<br />Έστρωσα τα σεντόνια επιμελώς<br />Αναποδογύρισα το χαλάκι του μπάνιου<br />Άλλαξα τις πετσέτες<br />Όλα στη θέση τους, καθαρά και τακτοποιημένα<br />Σαν να περιμένω επισκέπτη<br />Παράξενη πάστρα, βουβάθηκε και θάμπωσε το σπίτι<br />αναζητώ τα ψίχουλα καπνού στο πάτωμα<br />τα άδεια χαρτάκια του στριφτού στο τραπέζι<br />Το σακβουαγιάζ που χάσκει στο σαλόνι<br />τις βιαστικά πεταμένες κάλτσες στο πάτωμα.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-w0j4ppcwOug/TqLrExMSFKI/AAAAAAAAAo0/a3oczo_MNWw/s1600/neo.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-w0j4ppcwOug/TqLrExMSFKI/AAAAAAAAAo0/a3oczo_MNWw/s400/neo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666349748342363298" /></a><br /><br /><br />Έτσι απλά <br />ένας άλλος πλάγιασε μαζί μου<br />με άρωμα όμοιο των “ημερών του έρωτα” μας.<br /><br />Χωρίς προειδοποίηση<br />τα άλλοτε ερωτευμένα μας κορμιά <br />με αλκαλικοτητα κοινή ‘γίναν ομοούσια<br /><br />Είχε βαθύνει η ώρα, <br />χωρέσαμε κι οι δυο <br />κι αυτοστιγμεί γνώριζε το κορμί<br /><br />Έτσι απλά, σε υποδέχτηκα <br />Είχες πατήσει ένα σύνορο αμετάκλητα και σιωπηλά<br />κι έφερες πνοές σε κοινό κορμί , σε χρόνο απέραντο <br /><br />Βαθαίνει το αχνάρι <br />κι η γη ένα σεντόνι για τη σκιά που έχει φως ολόγυρά της <br />χρειάστηκαν εφτά εκατομμύρια χρόνια <br />κι απ’ όλους τους χιλιάδες, ήσουν εσύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-9167601158332811354?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-43338230603959111192011-10-19T12:54:00.002+03:002011-10-19T12:59:04.364+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-0FEZ7UkDjls/Tp6fN-XjXGI/AAAAAAAAAoo/Q62DHQEJEiQ/s1600/catInTree.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 197px; height: 224px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0FEZ7UkDjls/Tp6fN-XjXGI/AAAAAAAAAoo/Q62DHQEJEiQ/s400/catInTree.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665140443707563106" /></a><br />Σκαρφάλωσε, στο δέντρο του κήπου μας και λιάστηκε για λίγο στο κάθετο χοντρό κλωνάρι, μέσα στη φυλλωσιά. Σύντομα βαρέθηκε και αποφάσισε να ανακαλύψει το πιο ψηλό κλαρί, μέτρησε το μπόι της, την απόσταση, λύγισε τα πίσω πόδια και ώωωπ! σκαρφάλωσε με μιας. Κουνήθηκε το κλαράκι, κουνήθηκε και η γάτα, αλλά με την ώθηση αυτή, βρέθηκε πιο πάνω, και μετά αμέσως πιο πάνω ώσπου συνάντησε τη πιο ψηλή διχάλα του δέντρου.<br /><br />Πήγε να καθίσει αλλά δεν χωρούσε ο κώλος της. Κοίταξε κάτω, μάλλον ζαλίστηκε από την απόσταση, προσπάθησε να επιστρέψει από εκεί που ανέβηκε, δεν έβρισκε πάτημα. Κούνησε λίγο τον κορμό της, έβγαλε μια μικρή φωνή, ένιωσε τη φωνή της να απλώνεται στον αέρα... κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά και νιαουρίζοντας, άρχισε να σκαρφαλώνει στο αριστερό λεπτό φρέσκο κλωνάρι. Εκείνο ίσα- ίσα σήκωνε το βάρος της και καθώς το ένιωσε να υποχωρεί, νιαούριζε εντατικά, κοιτώντας γύρω της, μια για πατήματα να ακουμπήσει το επόμενο σάλτο της και μια για έναν από μηχανής θεό να την γλιτώσει. <br /><br />Φυσούσε ο αέρας, λύγιζε το κλωνάρι, νιαούριζε η γάτα...<br /><br />Για καλή της τύχη το δέντρο βρισκόταν πολύ κοντά στον τοίχο του διώροφου σπιτιού με τη στεφανωτή στην πρόσοψη η οποία αναρριχάται μέχρι την στέγη... Σε μια απέλπιδα προσπάθεια δίνει μια και πιάνεται από την στεφανωτή και βρίσκοντας στερεό κράτημα αντί να πάει προς τα κάτω, σκαρφάλωσε με βιασύνη ακόμα πιο ψηλά. Μέχρι την άκρη της υδρορροής και από εκεί στα κεραμίδια, ώσπου βρέθηκε δίπλα από την καμινάδα.<br /><br />Έμεινε εκεί για ώρες νιαουρίζοντας μη ξέροντας πως να κατεβεί.... μέχρι που ήρθαν κάτι παιδιά με σκάλα...<br /><br />Έχει κάτι μέρες τώρα που θυμάμαι τη γάτα μας... <br /><br />Η κραυγή της είναι το τραγούδι της λειψής μας αντίληψης πως να κατεβούμε από εκείνο το δέντρο, που κάποτε ανεβαίναμε με περισσή πεποίθηση και ίσως υπεροψία. Καμιά φορά, μια μικρή στάση και ένα τσιγάρο (αν είσαι καπνιστής) ή μια βαθιά ανάσα ανοίγει άλλες προοπτικές...<br /><br />Γιατί δεν έρχονται πάντα τα παιδιά της γειτονιάς να μας σώσουν,<br />και από εκεί πάνω, νηστικός και διψασμένος, δεν απαντούν τα σύννεφα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4333823060395911119?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-72571436827254382852011-10-13T22:47:00.010+03:002011-10-14T01:11:53.363+03:00Κάποτε μες στον κουρνιαχτό <br />έμεναν ακίνητοι μα ενεργοί<br />ανθρωποι-φυλακες της αξιοπρεπειας μας <br />κι όσοι μιλούσαν <br />απλωναν μια δεσμη φωτός<br />στο διηνεκες του χρόνου <br /><br />Κάποτε 10 λεπτά ήταν αρκετά<br />να εξηγήσεις την νεοτερη ιστορια του τόπου σου<br />ζώντας μέσα σε αυτή, <br />ακριβώς εκει, στην κόψη του φτερού του καρχαρία,<br />με κοστος την ίδια σου τη ζωή και με μια ικανότητα που θα ζήλευαν προφήτες.<br />Δεν ήταν κάτι μεταφυσικό, <br />το ονόμαζαν αληθεια και δίκαιο <br />και γίνονταν αυτόματα προφητικοί όσο και επίκαιροι.<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/B-Ut8kriZ-0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Γεννημα εκείνης της εποχής, διαρκώς εκτρεπόμενοι, γίνατε σήμερα οι συλλέκτες φωτογραφιών του Μουσολίνι, ρητορες του κώλου και φωτογράφοι γυμνών σαλιγκαριών, δημοσιογράφοι νεοφώτιστων Ποντικιών με γνώμη, κοπτοραπτες του ορθολογισμου και της κοινής ακόμα λογικής, δορυφόροι σχηματων και κομμάτων - ξανα ανεμοδείκτες της συγκυρίας... <br /><br />Μέρα με τη μερα μοιαζετε με όσα κάποτε μισούσατε<br />ή μήπως απλά λέγατε ότι μισούσατε;<br /><br /><br />Εσείς, με τα συμβολά που στροβιλίζονται εναντιοστροφα <br />με μια ταχύτητα που σε ζαλίζει ως μια νέα σβαστιγκα έτοιμη να καρφωθεί στο κρανίο μας<br /><br />Εσείς που ριμάζετε την αισθητική μας - τώρα, μια και έξω... <br /><br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/cnBejfpIntk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />μας ριμάζετε και σήμερα τσιμεντώνετε τον τάφο της καταγωγής ...<br /><br />Δεν περιμένω πια να γράψετε για την παγκόσμια κρίση <br />είστε απασχολημενοι με μίζες και οικόπεδα<br /><br />Δεν περιμένω να γράψετε για την ταξική πάλη <br />είστε απασχολημένοι να δημιουργείτε ταξικούς εχθρούς<br /><br />Δεν περιμένω να φωτίσετε ιδέες, <br />είστε απασχολήμενοι να λατρεύετε Πατερούληδες και να προσωποποιείτε "εχθρούς" <br /><br />Δεν περιμενω να υπερασπιστείτε τους αδικημενους<br />ειστε απασχολημενοι να δημιουργείτε περισσότερους φτωχους, ανεργους, απελπισμενους<br /><br />Δεν περιμένω να γραφτούν ποιήματα ...<br />Δεν ονειρευεστε - δεν μπορείτε...<br /><br />"Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη<br />μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί<br />σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει<br />παίρνει το μέρος των φτωχών" (Τασος Λειβαδίτης)<br /><br />το κοκκινο γεράνι δε θα φυτρώσει στις αυλές σας ...<br /><br />κοπηλάτειτε σε θολά υγρά οικοπεδα<br /><br />"Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο <br />ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος" (Τασος Λειβαδίτης)<br /><br />μαζί και εσεις που δεν τολμήσατε να κάνετε κουπί αντίστροφα <br /><br /><br />η αποχρωματωση σάς στερεί κόκκινο από τα μάαγουλα<br /><br /><br />που είναι κείνο "το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό";<br /><br /><br /><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/DFZ7OAMepHU" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />κάποτε θα ρθουν να σου πουν, "εσυ που ήσουν τότε;"<br /><br />μα εσυ - που μεχρι χτες έπαιζες τον μάγκα <br />κάνοντας πολιτικό καμάκι στα κοριτσόπουλα<br />και στους συντρόφους τραγουδοποιούς των φεστιβαλ<br />δεν έχεις τη μαγκιά του Σιδηρόπουλου, και της Λεονάρδου... <br /><br />μα κυρίως, δεν καταλαβαίνεις τη μαγκια του οικοδόμου γειτονα σου <br />που δουλέυει μισές μερες του μήνα ισα-ισα να ταίσει τη φαμίλια του, <br />ούτε της άνεργης μάνας που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της<br /><br />"δεν θα μ αναγνωρίζατε, γιατι ΛΕΙΠΕΤΕ καιρο"<br /><br /><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/ZPn1qFhl1B0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />κλείνω την πορτα μου σε σας<br /><br /><br />μηπως σωθεί κατι απο το ποδοβολητό και τη σκόνη που σηκώνει<br /><br />τη θολούρα που δημιουργεί<br /><br />τη μιζερια που σκορπίζει<br /><br />τη συνειδητή στρεβλωση που επιδιωκει <br /><br /><br />βαζω στη πόρτα το κλειδι<br /><br /><br />να μη διαβαζω την ασχημια <br /><br />τον παραλογισμο <br /><br />τα ιδεολογήματα του κώλου <br /><br /><br />Μας πουλήσατε <br /><br /><br />με μια διαστροφική εφαρμογή μαζικής πολιτικής ψυχιατρικής<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7257143682725438285?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-13594149026086031942011-10-09T07:59:00.001+03:002011-10-09T08:10:48.017+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/--_ZZAc2Cals/TpEszSsQ0XI/AAAAAAAAAog/_VYku8k5iXA/s1600/%25CE%25A6%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AF%25CE%25B10024.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--_ZZAc2Cals/TpEszSsQ0XI/AAAAAAAAAog/_VYku8k5iXA/s400/%25CE%25A6%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AF%25CE%25B10024.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661355466283864434" /></a><br />Ενα τραγούδι στριφογυρίζει πάνω σου<br />Και γω σ’ αγαπώ<br />Θα σου το πω για να το ακούσει κι άλλος, και να το ξέρουν όλοι.<br />Κι ας είναι σαν την άμμο η γραφή, πάντα να σβήνεται. Θα μου το πεις, κι εσύ.<br /><br />Να είσαι εκεί, ή να ρθεις σα την αστραπή<br />Να ανοίξει σα το μυστικό η γη<br />Για να σου πω για όλα<br />και να μου πεις τα πάντα.<br /><br /><br />Χρήστος Φιλίππου<br />9 Οκτώβρη 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1359414902608603194?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-57853586166288922882011-09-30T20:17:00.006+03:002011-09-30T20:25:32.857+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-hz7dZhCFGkc/ToX6vbIqkSI/AAAAAAAAAoY/npPFftBhMJk/s1600/177389-horse.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 306px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hz7dZhCFGkc/ToX6vbIqkSI/AAAAAAAAAoY/npPFftBhMJk/s400/177389-horse.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658204199505793314" /></a><br />ακόμα ελλιπής, <br />ανακαλύπτω κομματια <br />όπου ειμαι αρτια, συνεκτική, σαφης. <br />..μου πηρε λιγη ώρα <br />να αγγιξω το κομματι μου το αρτιο <br />και 'κει σε στιβες αποθέματα, <br />ομορφιες, χαρές και βαθη, <br />είδα πως εισαι και εσυ<br />και αγαπώ ακόμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-5785358616628892288?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-43893032803915221452011-09-08T19:56:00.007+03:002011-09-27T21:02:19.215+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-_BMyfcmNpnU/Tmj5n8KGKVI/AAAAAAAAAoA/4RlvAW-I0u8/s1600/Farewell%2Bto%2Bthe%2BDeparting%2BArgonauts%252C%2Bc1920%2B1ac.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 332px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-_BMyfcmNpnU/Tmj5n8KGKVI/AAAAAAAAAoA/4RlvAW-I0u8/s400/Farewell%2Bto%2Bthe%2BDeparting%2BArgonauts%252C%2Bc1920%2B1ac.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650040197094975826" /></a><br />Ήμουν και εγώ εκεί, στου θανάτου τη σύναξη.<br />Πρωί πρωί μιλούσαν οι άντρες, ένας - ένας ασταμάτητα.<br />Της πίκρας έστοιβαν καρπό. <br />Ξεσπίτωσαν τον φόβο μου, φονιάς γινόμουν ώρα την ώρα.<br /><br />Μόνο τη πίστη να κρατώ δε φτάνει,<br />Θέλω μαχαίρι κοφτερό, όταν ταιριάξει το κακό.<br />Το δρόμο μας έστερξε μια κυρά, μες του θανάτου τη φορά.<br />Βάλε κάρδια στη πέτρα, βάλε καρδιά.<br /><br />Να που όταν με χαιρέτησαν φεύγοντας, ήταν ταγή και μυστικό,<br />Ότι φονιά δεν είδα.<br />Και κει μακρυά, όπου ο κόσμος για αγάπη συζητά, ψευδώς σε συναρπάζει. <br />Η μέρα μου, σα φονικό χαράζει.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-xbcPwORIhQ8/Tmj6vrYIXxI/AAAAAAAAAoQ/JCiEelszhA4/s1600/On%2Bthe%2BShores%2Bof%2BThessaly%252C%2B1926%2B1a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 250px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xbcPwORIhQ8/Tmj6vrYIXxI/AAAAAAAAAoQ/JCiEelszhA4/s400/On%2Bthe%2BShores%2Bof%2BThessaly%252C%2B1926%2B1a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650041429541019410" /></a><br /><br /><br /><br /> Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011<br />Χρήστος Φιλίππου<br /><br />painting: Farewell to the departing Argonauts 1920 De Chiriko<br /> On the shores of Thessaly<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4389303280391522145?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-23559292197336027112011-09-08T11:13:00.003+03:002011-09-09T12:48:50.557+03:00Μες το πηγάδι της παλιάς ζωής δεν θα μπω τώρα μάνα.<br />κράτησες εκεί κάθε λογής σκουπίδια και κουφάρια.<br /><br />Ήταν δικό μας το πηγάδι μάνα<br /><br />Έχει καιρό που το άφησα κι ας μη το συχωράς <br />Χωματερή προσδοκιών και δυσοσμία αφόρητη, <br />Πως δε σε πνίγει;<br /><br />Μ’ αναπνοές ρηχές αναζητώ άλλα πηγάδια <br />να ‘ναι δεμένα στα υπόγεια ρεύματα και τις σπηλιές <br />να βρίσκω ξέπνοα με σταλαγμίτες και ρωγμές<br /> <br />Πονάει η ανάσα μου η μισή <br />Κιτρίνισε τα δάκτυλα η νικοτίνη <br />κι η ανάσα μου δεν λέει να βαθύνει<br />λαχανιασμένη αναδυόμενη των ξένων πηγαδιών <br /><br />Τα σ’ αγαπώ να τα μετρώ <br />με αντοχές, βουτιές, ανάσες <br />και να φοβάμαι τη στιγμή <br />που ερμητικά θα κλείσει<br />γιατί το ξέρουμε κι οι δυο <br />πως θα ‘χει γίνει τάφος.<br /><br /><br /><br />- Έφυγα μάνα να σωθώ.<br /><br /><br />Πήρα απο τον <a href="http://diasporos.blogspot.com/">Διάσπορο</a> αυτο:<br /><br /><br />Σε απάντησην για αυτά που έγραψες....<br /><br />..Ήθελα μόνος πρώτα να μπορέσω να στροβιλιστώ, ξένος,<br />να πιστέψω στο δικό μου έρωτα<br />και μές την μέθη του θεού τώρα που χάθηκα να σου το ψιθυρίσω<br />το "χαίρω" <br />γνωστή μου αγαπημένη<br />και νιόπαντρη.<br /><br />Παράξενα θα με κοιτάξεις, <br />"πώς μπορείς να χαίρεσαι, δέ βλέπεις που πεθαίνω?"<br />-έτσι θα πείς<br /><br />μα γλυκά θα σ' το τραγουδήσει το νέυ μου<br />"δές πώς με θάνατο γεννιέται ο έρωτας".<br /><br />Τα σπίτια στην πλατεία εφώτισε η πυρά στο Γάμο σου<br />σε παίρνουνε δεμένη δυό άλογα εκεί να καείς<br />Μή φοβηθείς τον πόνο<br />Νύφη<br /><br />στο λένε τα νταούλια, τα χειροκροτήματα,<br />στο λέω εγώ, ιδρωμένος μές το χορό μου<br />κι αν δέν πιστέψεις εμένα<br />ίσως πεισθείς με το τραγούδι μου.<br /><br /><br />Και να σταθείς ακίνητη, <br />χωρίς αντίσταση ή χτυποκάρδι<br />γυμνοσάνδαλη, καιόμενη νύφη<br />σήκωσε τα χέρια σάν η φωτιά θα κάψει το σχοινί<br />δόθου στο γλέντι της <br />Νά! δυό Εαυτές, η μιά ελεύθερη, η άλλη φυλακισμένη.<br />δίνουν τη σάρκα τους τροφή στη φλόγα<br /><br />Θυμάσαι άραγε πώς ψάχνουμε στη χόβολη μετά?<br />Θα σε θυμίσω.<br />Γονατιστοί, αόμματοι και ψηλαφώντας ψάχνουμε<br />μέχρι τα δάχτυλα να ακουμπήσουν το Πράσινο Αβγό.<br /><br />"Χαίρω" "Χαίρω"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2355929219733602711?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-20860923459627468072011-09-07T23:19:00.001+03:002011-09-07T23:19:39.179+03:00Κοίτα τα χέρια του μωρού <br />που το κενό θερίζουν<br />κάτι να βρουν να κρατηθούν,<br />και στέρνο να αφουγκραστούν <br />στην πρόωρη αίσθηση τ’αποχωρισμού, <br />σαστίζουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2086092345962746807?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-45699140860883961142011-09-07T23:17:00.001+03:002011-09-07T23:17:51.500+03:00έτσι απλά , μόνο η ομορφιά λυτρώνει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4569914086088396114?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-32446598220054703302011-09-07T10:25:00.000+03:002011-09-07T10:27:01.497+03:00Να που καταλήξαμε και πάλι στην ανάγκη...<br />Μήτρα της αλλαγή, εξαρχής ζευγάρωσε τον πόνο <br />κορμί θνητό, μη χάσει τον ειρμό της <br /><br />Μια ατέλειωτη γραμμή νεκρών <br />το εξελικτικό τερτίπι αφηγείται <br />με όρους αμιγώς δαρβινικούς <br />κι αναφέρει ευπειθώς <br />διόλου προσωπικό πως είναι.<br /> <br />Μα έλα, που έχει διάθεση χιουμοριστική, <br />Συνείδηση φωτίζει αυτόν τον κρίκο<br />σαν τυχοδιώκτης πόνταρε στην ψυχαναλυτική <br />και σύμφυτη έγινε με τη ζωή<br />μια δεινή, διπλή έλικα γονιδιακή<br /><br />Να μαρτυρείς, να σκέφτεσαι, <br />να νιώθεις, να δημιουργείς<br />να κάνεις τον πόνο ομορφιά <br />- μια χαρακιά στο χρόνο<br /><br />Μόνο που να, πως να στο πω; <br />Διστάζω. <br />Μόνο προσωπικό δεν είναι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3244659822005470330?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-6139782214724692902011-09-06T10:37:00.001+03:002011-09-06T10:39:59.731+03:00Κι άσε με να περιγραψω αυτον τον πόνο<br />Εκεί στα σωθικά<br />Κάτω από τα πλευρά<br />Σαν υγρό πυρ να κατακλύζει<br />Να ρέει προς την λεκάνη <br />να μουδιάζει τη μήτρα <br />να ξεχειλίζει στους μηρούς<br />Και μετά να χάνεται<br /><br />Ο πόνος που δεν φτάνει ποτέ τα πόδια<br /><br />Αν έφτανε θα τα βουτούσα σε κρύο νερό <br />και θα έσβηνα τη φωτιά που καίει<br /><br />πόνος που ποτέ τα πέλματα δεν φτάνει <br />για να τον περπατήσω μακριά<br />Μένει μέσα μου – εκεί μες τον κορμό μου...<br />Δομικά να κατακλύζει το κέντρο βάρους μου<br />Να ελέγχει ακόμα και αυτή την αίσθηση της ισορροπίας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-613978221472469290?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-70303907688067696372011-09-05T10:18:00.003+03:002011-09-05T15:06:15.746+03:00Σε γνώρισα, σε φίλησα, σ’ αγάπησα εντέλει, <br />Την ώρα που σε αγκάλιαζα έπαιζε ένα τέλι. <br />Ταξίδευα για να σε βρώ, <br />Κι ήταν μοιραίο να ξενιτευτώ. <br /> <br />Πρώτο ταξίδι ένα ταξί, στον Πύργο ήμασταν μαζί. <br />Στο δεύτερο άλλαζα ζωή, σε αγαπούσα με κορμί. <br />Στο τρίτο δε φοβήθηκα, μα να πονάς αρνήθηκα. <br />Στου Πάσχα την οχλοβοή, ήσουν καλή και τρυφερή. <br /> <br />Εκεί που οι λέξεις τους, μισές – μισές Ελληνικές, <br />Οι υπόλοιπες μοιάζουν Αγγλικές, <br />Το δέρμα τους είναι σκοτεινό, το ύψος τους είναι πολύ μικρό, <br />Έμεινες για πολύ καιρό. <br /> <br />Γιορτή σα σήμερα ξανά, <br />Κι έχω καμένα τα φτερά. <br />Μα σ’ αγαπώ, και ξόρκι στήνω δυνατό, <br />Να μη πονάς πόνο τυφλό. <br /> <br />ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!! <br /> <br />Χρήστος Φιλίππου <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7030390768806769637?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-81262731200250811212011-08-30T15:00:00.002+03:002011-08-30T15:04:06.686+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-764GX087V8c/TlzRq8j2osI/AAAAAAAAAn4/Nm2ulH-Xpf8/s1600/%25CE%2593%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-764GX087V8c/TlzRq8j2osI/AAAAAAAAAn4/Nm2ulH-Xpf8/s400/%25CE%2593%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646618568556978882" /></a> <br /> <br />Έμπαινε ο Ιούλιος όταν για πρώτη φορά είδα τον γάτο του διαμερίσματος 701, της πολυκατοικίας ‘Δημοσθένης’, στη συνοικία ‘Enjoy’ της Λευκωσίας. Το όνομα αυτού Τόφι. Πως μου φάνηκε; Όση ώρα έμεινα στο διαμέρισμα ο Τόφι ξεδίπλωσε το παλμαρέ των αντανακλαστικών του είδους του, μιας και πρώτη φορά ειδωθήκαμε, και όπως καταλαβαίνεις χαιρόταν. Μα από την αρχή κάτι έχασκε στην συμπεριφορά του Τόφι. <br /> <br /> Είχε μονίμως μια αδυναμία στην ασυναρτησία. Να, όταν πλησίασε στα πόδια μου για να τρίψει τη ράχη του, έμεινε λίγο περισσότερο ακίνητος απ’ όσο χρειαζόταν, και δίχως να το υπολογίσει τον πάτησα. Έσκουξε λοιπόν και απομακρύνθηκε σαστισμένος, και λίγο αδιάφορος για το γεγονός μπορώ να πω. Και σα να μην έφτανε αυτό, αποφάσισε, την επόμενη στιγμή, να κάνει κάτι πιο θεαματικό για το φιλοθεάμον κοινό του. Στυλώθηκε στο μέσο της τραπεζερίας και τεντώθηκε. Κοίταξε προς την μπαλκονόπορτα, και ξεκίνησε να τρέχει ιλιγγιωδώς, αν μπορώ να πω. Και δίχως να φρενάρει ή να αλλάξει πορεία ή να έλεγξει την ταχύτητά του, κόλλησε το κεφάλι του στο τζάμι της πόρτας. Κατόπιν κάθισε στα δύο πισινά του πόδια έγειρε το κεφάλι του, γλείφτηκε, και απομακρύνθηκε. <br /> <br />Η συνέχεια βεβαίως ήταν συναρπαστική. Ανέβαινε στα έπιπλα και προσγειωνόταν με τη ράχη ή το κεφάλι επίσης. Χτυπούσε στις γωνιές των τοίχων, δίχως να μπορεί να το υπολογίσει. Έπεφτε αίφνης εκεί που περπάταγε μονάχος. Δεν έλεγχε τις διαστάσεις του. Με άλλα λόγια πίστευε ότι δε χωράει, ας πούμε, κάτω από έναν καναπέ, χαμηλό βεβαίως. Την επόμενη, τρύπωνε κάτω από αυτόν. Και για να βγει έπρεπε να σηκώσει κάποιος το έπιπλο. Αλλιώς ήταν ικανός να μείνει εκεί παράπανω από μία ώρα, εξαφανισμένος σχεδόν. Άρχισε να κερδίζει την προσοχή μου όπως δεν έχει γίνει ποτέ ως τώρα με κατοικίδιο. Μου έφτιαχνε το κέφι δε λέω. Μα με έβαλε σε σκέψεις ότι για γάτος μάλλον δέ ‘τη παλεύει’. <br /> <br />Η γυναίκα που φρόντιζε τον γάτο, μονολούσε κάθε που βλέπαμε μια υπερβολή του ότι «δε ξέρω τί να κάνω με αυτόν τον γάτο; Μάλλον είναι χαζούλης». Και μετάξυ μας είναι. Στο σπίτι της συνοικίας enjoy ζούσε επίσης ένα κορίτσι δεκατριών χρόνων. Η κόρη της γυναίκας αυτής. Της οποίας το γέλιο δε το άκουγα εμπρός σε τούτη την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του γάτου. Παρά μόνο με καθυστέρηση κατόπιν του δικού μας ξεσπάσματος σε χάχανα. Αργότερα έμαθα ότι το κορίτσι πολύ συχνά ντρεπόταν με τούτη την αλλόκοτη στάση του γάτου. Της ήταν ανυπόφορο να τον συστήνει σα τον γάτο που αγαπά περισσότερο και την ίδια στιγμή εκείνος να επαναλαμβάνει τούτη την αντικοινωνική συμπεριφορά. <br /> <br />Και εδώ τολμώ να κάνω μια Εξομολόγηση και μια Καταγγελία για Κακοποίηση, προς το αναγνωστικό κοινό. Εξομολογούμαι λοιπόν, ότι πέταξα μια μέρα με τις κλωτσιές τον γάτο έξω από την τουαλετα του διαμερίσματος, διότι τον συνέλαβα να σουλατσάρει πάνω στην ανοιχτή λεκάνη του μπάνιου. Όταν προσγειώθηκε στην τραπεζαρία έλεγξα την υγεία του και τον βρήκα αρτιμελή. Και Καταγγέλλω ότι οποτεδήποτε υπερέβαινε τα εσκαμμένα, όπως να ανεβαίνει στο στρωμένο με φαγητό τραπέζι ή να τραβολογά ρούχα έτοιμος να τα καταστρέψει, και άλλα παρόμοια, τον χτυπούσα at hock στο κεφάλι ή τα πλευρά, με το χέρι περισσότερο. Μα το χειρότερο τόλμω να πω δημοσίως, στους απανταχού φιλόζωους, είναι ότι αισθανόμουν απόλυτη πληρότητα κάθε που είχα μια πρόχειρη αφορμή να τον φορτώνω καρπαζιές. <br /> <br /> <br />Ο Τόφι, ή αλλιώς το Αστροπελέκι, ζει και βασιλεύει. Και εκτιμώ ότι θα μας αποδείξει κάποτε ότι η φύση δε κάνει λάθη ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ έστω. <br /> <br /> <br />Χρήστος Φιλίππου <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-8126273120025081121?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-63244201058050181882011-08-22T21:33:00.004+03:002011-08-23T00:15:43.839+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-uIur2zGiPxg/TlKjqfcTGlI/AAAAAAAAAnw/2Waqz-DWhF8/s1600/asteria%2B1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-uIur2zGiPxg/TlKjqfcTGlI/AAAAAAAAAnw/2Waqz-DWhF8/s400/asteria%2B1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643753233438677586" /></a> <br /> <br />Το τώρα είσαι <br />κι ας είσαι χτες. <br />Το τώρα είσαι <br />γιατί ήσουν αύριο. <br /> <br />Μόνο η ομορφιά χαράζει <br />την ανύπαρκτη ευθεία του χρόνου <br />με τόξα και Άνοιξες ενός σημείου. <br /> <br />Μόνο η Ομορφιά. <br /> <br />Η λήθη θάβει <br />Η σιωπή θεριεύει <br />Η πίστη στρεβλώνει <br /> <br /> <br />Μόνο μια ανάγκη οδηγεί <br />την ομορφιά να εξιστορήσει <br /> <br />Κορμί-κορμί <br />Ζωή-ζωή <br />...και πάλι, λίγοι! <br /> <br />...και πάλι, Εσύ. <br />που είσαι Τώρα <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-4gZqcnSTO6o/TlKhyE0DtwI/AAAAAAAAAno/3VSYWaOSeVc/s1600/asteria%2B2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-4gZqcnSTO6o/TlKhyE0DtwI/AAAAAAAAAno/3VSYWaOSeVc/s400/asteria%2B2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643751164706273026" /></a> <br /> <br /> <br /> <br />Για τον Κώστα Σοφοκλέους, ένα χρόνο μετά. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6324420105805018188?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-32817149739345333742011-08-18T12:30:00.005+03:002011-08-18T12:38:56.480+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-1WazurBvEro/TkzctHURfQI/AAAAAAAAAng/QM4OLMaxzdI/s1600/galaxies.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 225px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-1WazurBvEro/TkzctHURfQI/AAAAAAAAAng/QM4OLMaxzdI/s400/galaxies.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642127100804693250" /></a> <br /> <br />Μένω μακριά <br />χωρίς κορμί <br /><a href="http://www.physics4u.gr/news/2003/scnews1138a.html">ακίνητη</a>, βουβή στα ήσυχα <br />μόνο μάτια έχω <br />κι ένα μόνιμο μούδιασμα <br />εκεί που ήταν ράχη. <br /> <br />δεν εχω μάνα <br />μονο μνημη... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3281714973934533374?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-79073332754598505912011-07-23T22:32:00.001+03:002011-07-23T22:33:46.548+03:00Βγήκα έξω, μάγισσα δαιμονισμένη,<br />στοιχειώνοντας το μαύρο αέρα,<br />παίρνοντας θάρρος απ΄ τη νύχτα.<br />Με τα όνειρά μου στο κακό, <br />περιπλανήθηκα,μόνη, τρελή, <br />με δάχτυλα δώδεκα.<br /><br />Μια τέτοια γυναίκα, <br />εύκολα γυναίκα δεν τη λες.<br />Μια τέτοια γυναίκα ήμουν κι εγώ.<br /><br />Βρήκα στο δάσος ζεστές σπηλιές,<br />τις γέμισα κουζινικά, <br />σκαλίσματα και ράφια,<br />ντουλάπια, μετάξια, <br />του κόσμου τα καλά.<br />Κι ετοίμασα φαΐ για ξωτικά και κάμπιες:<br />κλαίγοντας, συμμάζεψα καθετί ακατάστατο.<br /><br />Μια τέτοια γυναίκα εύκολα την παρεξηγείς.<br />Μια τέτοια γυναίκα ήμουν κι εγώ.<br /><br />Ανέβηκα στην άμαξά σου οδηγέ.<br />Χαιρέτησα στο διάβα μου χωριά, <br />με τα γυμνά μου χέρια.<br />Κι επέζησα μαθαίνοντας τα φωτεινά περάσματα<br />εκεί που οι φλόγες σου δαγκώνουν τους μηρούς μου<br />και τα πλευρά μου οι ρόδες σου συνθλίβουν<br /><br />Μια τέτοια γυναίκα δεν ντρέπεται να πεθάνει.<br />Μια τέτοια γυναίκα ήμουν κι εγώ.<br /> Anne Sexton (1960)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7907333275459850591?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-6966127154263787132011-07-14T00:08:00.003+03:002011-07-14T00:36:19.218+03:00ετσι αλλαζουν οι εποχές, <br />απο τη μια μέρα στην άλλη, <br />οι πραγματικότητες μας ξεπερνουν...<br />κοιτάς πίσω και βλέπεις οτι <br />...πριν μια στιγμή ακριβώς,<br />έτσι απλά<br /><br />η συνθήκη άλλαξε ...<br /><br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/7QT2AGG2I-k" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-696612715426378713?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-27786650565746571362011-06-22T21:20:00.006+03:002011-06-23T00:38:39.017+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-xHf8iBoRVIA/TgIzPRsyXaI/AAAAAAAAAnY/9UuG8fKtci8/s1600/_gems_emerald.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-xHf8iBoRVIA/TgIzPRsyXaI/AAAAAAAAAnY/9UuG8fKtci8/s400/_gems_emerald.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621111622454107554" /></a><br />Θα ΄ναι μελίσταχτη η ώρα <br />νιόφερτος σα θα μπεις<br />από την πόρτα ενός ονείρου<br />στην αγκαλιά του Κόσμου ν’ αφεθείς<br /><br />τίποτα θα ταράζει πια τις μέρες <br />όσα απαρνήθηκες <br />τωρα θα βρεις<br />στην αγκαλιά του Κόσμου, θ’ αφεθείς.<br /><br />Αλήθειες, σκοτάδια, τέρατα, <br />φωτιές, καρδιές, μυαλά, <br />φώτα, κορμιά, απουσίες, στιγμες<br />ώρες, ώρες, ώρες, ώρες, - σιωπές.<br /><br />Μια σκοτεινή μήτρα σε κράτησε<br />και τώρα σε ξερνά<br />Ευλογημένη να ‘ναι,<br />γεννιέσαι για δεύτερη φορά.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Υ.σ. <br />Το θαύμα σου μια μαρτυρία μόνο θέλει...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2778665056574657136?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-47219406873069836812011-06-11T00:18:00.003+03:002011-06-11T08:36:59.832+03:00Είναι στιγμές που από μόνη της μια λέξη σχηματίζει ένα παλλόμενο νοητικό ολόγραμμα ικανό να ξετυλίξει ένα πλέγμα συνθέσεων πέρα από τις κοινές ή προσωπικές αναφορές. Ξεκινά με το φορτίο ενός αδιόρατου συναισθήματος μη-εκπεφρασμένου, ικανού όμως να πυροδοτήσει μια αναζήτηση. Με όχημα τη νόηση και διερμηνέα τον ψυχισμό η λέξη απλώνει γέφυρες στον κόσμο των εννοιών και κατά κάποιο τρόπο γίνεται σχεδόν απτή. <br /><br />Σαν διαδικασία αποστασιοποιείται από την προσωπική ανάγκη, τις γνώμες άλλων ή των νεκρών φιλοσόφων. Αναπόφευκτα αξιοποιεί αναφορές αλλά τις συνθέτει εκ νέου και έτσι φρέσκια αποκαλύπτεται ξανά, ως ένα πείραμα του νου.<br /><br />Καθώς αποκαλύπτεται δημιουργεί μια ατμόσφαιρα όμοια με το όνομά της. Χωρίς ενσυναίσθηση δεν θα μπορούσε να αναγνωσθεί ξανά από την προσωπική μας συλλογικότητα. Εκείνη τη συλλογικότητα που απλώνει ο ψυχισμός στο πάνσοφο κορμί μας ως την αρένα δοκιμής της γνώσης για να αποκτήσει σωματικότητα και μαρτυρία . <br /><br />Είναι πράγματι ένα ταξίδι απρόβλεπτο και κάθε φορά μαγευτικό.<br /><br />Όσο κι αν ενθουσιάζεται το μυαλό με όλα τα παρελκόμενα του ταξιδιού (επαλήθευση, έκφραση, αμοιβαιότητα , νέα γνώση κ.ά.)με αφορμή μια λέξη - κι αλλοτε με ένα τραγούδι, ενα ηλιοβασίλεμα, μια εικόνα κυρίως είναι η ελευθερία που γεννιέται όταν το κορμί μας βαδίζει χέρι-χέρι με τον ψυχισμό και για λίγο συντονίζονται <br /><br />Αν η στιγμή είναι ικανή και ευλογημένη το ταξίδι απλώνεται ξανά παρέα με κάποιον άλλον...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4721940687306983681?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-92225680634739872142011-06-09T21:22:00.003+03:002011-06-09T22:06:41.096+03:00<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/FcM0ieJJrbA" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />αν αφεθω<br />θα χαθώ<br />για ν΄αναβρεθώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-9222568063473987214?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-23793416689742967812011-06-05T09:16:00.001+03:002011-06-05T09:16:51.111+03:00Ανακοίνωση Ανοικτής Συνέλευσης Πλατείας Ελευθερίας<br /><br />Με αφορμή τις μαζικές κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις πλατειών που άρχισαν σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας και ακολούθως της Ελλάδας ως απάντηση στα σκληρά μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων οργανώθηκε πανευρωπαικό κάλεσμα δράσεων αλληλεγγύης.<br /><br />Σε απάντηση σε αυτό το κάλεσμα μαζευτήκαμε στην πλατεία Ελευθερίας ώστε όχι μόνο να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους αυτοοργανώνονται σε δημόσιους χώρους,αλλά και για να συζητήσουμε τα δικά μας τοπικά προβλήματα,όπως την άνοδο/έξαρση του εθνικισμού,ρατσισμού και ακόμη και νεοφασισμού στην Κύπρο και την τσιμεντοποίηση της Λευκωσίας με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για χάρη των κερδών των επιχειρηματιών(όπως στην “ανάπλαση” αυτής της πλατείας,η οποία ήδη προκάλεσε το κόψιμο όλων των δέντρων).<br /><br />Μια πρώτη μορφή κινητοποίησης αποτέλεσε η οργάνωση ανοικτής συνέλευσης με την συμμετοχή του κόσμου που παρευρέθηκε στην πλατεία,χωρίς ιεραρχίες και με αρχές άμεσης δημοκρατίας,δηλαδή ο καθένας είχε ίσο μερίδιο στη διαμόρφωση της τελικής απόφασης.Στη συνέλευση εκφράστηκαν οι κοινωνικές μας ανησυχίες και προτείναμε εναλλακτικές μορφές δράσης και προσέγγισης των συνανθρώπων μας. Σαν πρώτη δράση αποφασίστηκε ένα νέο κάλεσμα για συγκέντρωση την Κυριακή 5/6 όπου θα λειτουργήσει ανταλλακτικό-χαριστικό παζάρι,συλλογική κουζίνα και ανοικτή συνέλευση για να παρθούν αποφάσεις για τις επόμενες μας δράσεις.<br /><br />Φαίνεται καθημερινά ότι η εκλελεγμένη ολιγαρχία των επαγγελματιών πολιτικών δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα μας,αλλά μόνο για την εξουσία.Γι’αυτό δεν μπορούμε να αναμένουμε τίποτα από αυτούς.Πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. ΜΑΖΙ,ΓΙΑ ΜΙΑ NEA ΚΟΙΝΩΝΙΑ<br /><br />Ανοικτή Συνέλευση Πλατείας Ελευθερίας 29/5/2011<br /><br />Announcement of Eleftherias(Liberty) Square Open Assembly With the event of the mass demonstrations and occupations of city squares starting to take place in many cities in Spain,followed by Greece,as a response against the harsh austerity measures of governments,there was a call for pan-european actions of solidarity.<br /><br />As a response to this call we gathered in Eleftherias(Liberty) Square,not only to extend our solidarity to all those who self-organize in public spaces,but also to talk about our own local problems,such as the rise of nationalism,racism and even neo-nazism in Cyprus and the replacement of green in Nicosia with mortar by destroying the natural environment for the sake of the businessmens’ profits(as is the case with the “revamping” of this square,which has already led to the cutting down of all the trees).<br /><br />A first form of demonstration was the organizing of an open assembly with the participation of the people gathered in the square,free from any command structures and based on principles of direct democracy,with everyone having equal say for the formulation of the final decision.In the assembly we expressed our social concerns and proposed alternative forms of action and approaching our fellow men and women.<br /><br />A new call for gathering was decided for Sunday 5/6 as a first action.It will include a barter-gift shop,collective kitchen and an open assembly to take decisions for our next actions. It is evident everyday that the elected elite of professional politicians is not interested in our problems,but only for power.Therefore we cannot expect anything from them.We must take our lives in our hands.<br /><br />TOGETHER,FOR A NEW SOCIETY<br /><br />Eleftheria Square Open Assembly 29/5/2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2379341668974296781?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-1944086884085248082011-05-26T20:53:00.003+03:002011-05-26T22:09:59.754+03:00Ο πόνος του αποχωρισμού <br />καλύφθηκε με μια βαριά σκόνη αιώνων<br />απ’ την τριβή των δυο τιτάνων συνδρομάδων <br />στα σύνορα της μνήμης. <br /><br />Ξεχάσαμε, <br />παλεύουμε σαν να ‘μαστε εχθροί<br />Σκοτάδι καλύπτει ποιος είναι ο άλλος<br /><br />Μα, η αίσθηση της οικειότητας, <br />το βάθος της ανάγκης,<br />κι η μέθη... αυτή η μέθη,<br />γενετήσια εντολή, ίδια για όλους.<br /><br />Όσοι για υπερπόντια ταξίδια έφυγαν<br />την Αρκαδία αναζητώντας,<br />πίσω δεν ήρθαν να μας πουν <br /><br />μόνοι ξεκίνησαν, με αγωνία και ένα αδέξιο σκαρί. <br />τυφλοί, κάποιοι κρατούσαν τα λόγια του ποιητή για αστρολάβο <br /><br />Στο μεταξύ, γεμίσαμε με τσαρλατάνους γυρολόγους,<br />που ούτε την άκρη της λεκάνης αυτού του κόσμου δεν άγγιξαν,<br />τα πέρατά του με μύθους πονηρούς τώρα σου ξεπουλούν<br />και την επιθυμία σου με άκυρη πυξίδα σημαδεύουν<br /><br />Όσοι για υπερπόντια ταξίδια έφυγαν<br />την Αρκαδία αναζητώντας,<br />λόγο δεν είχαν πίσω να στραφούν<br /><br />στ’ απομεινάρια τους αναζητάς φανούς θυέλλης<br /><br />ελπίζεις πως ο νόστος τους άντεξε το ταξίδι<br /><br />ελπίζεις πως τώρα ζουν στη χώρα της απόκρυφης τέχνης και των Εραστών,<br /><br />ελπίζεις πως άντεξαν το σκοτάδι <br />το έρεβος της μοναξιάς<br />το ρίσκο της ανάγκης<br /><br />ελπίζεις πως θα τους συναντήσεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-194408688408524808?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-67344974087988613332011-05-22T20:36:00.001+03:002011-05-22T20:44:05.889+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-v8qT-24OcX0/TdlKK9sv68I/AAAAAAAAAnM/qMpFkDNm5Fw/s1600/theseus-str-fest-2011-flyer-front2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 290px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-v8qT-24OcX0/TdlKK9sv68I/AAAAAAAAAnM/qMpFkDNm5Fw/s400/theseus-str-fest-2011-flyer-front2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5609596363088063426" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6734497408798861333?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-10825068717633618282011-05-18T08:23:00.008+03:002011-05-18T13:29:04.928+03:00Ανάμεσα στις ελιές του πάρκου<br />βλάστησαν τα σπέρματά σου <br /><br />Χρόνο που πήρε ετούτη η σπορά !<br /><br />Περπατήσαμε μαζί στη σιωπή, <br />με μικρούς περισπασμούς καθημερινότητας<br />για να σηκώσουμε το εύρος του ορίζοντα<br /><br />Κανείς δεν τόλμησε να μολογήσει <br />ο,τι στον κόρφο μας στριμώξαμε.<br /><br />Και μέσα στη γη εμπιστευτήκαμε <br />μια άνοιξη που θα ‘ρθει<br /><br />υγρά ταξίδια θα κάνουμε πολλά<br /><br />μα γω θα επιστρέφω, <br />έστω σαν σκέψη,<br />εκεί που φύτεψες και μένα<br />σαν πείραμα, <br /><span style="font-style:italic;">να δούμε αν θ' ανθίσει..</span>.<br /><br /><br />μέσα μας αγαπάμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1082506871763361828?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-7534773500082223422011-05-12T07:00:00.000+03:002011-05-13T23:50:32.477+03:00Θέμα: Διοργάνωση του πολυ-πολιτισμικού Φεστιβάλ Φανερωμένης<br /><br />Το Φεστιβάλ Φανερωμένης γίνεται μέσα στα πλαίσια πολλών αλλων εκδηλώσεων που γίνονται στον ίδιο χώρο ή και γενικότερα στο ιστορικό κέντρο της Πόλης από εμάς τους κατοίκους της εντός των τοιχών πόλης και άλλες οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη πόλη μας. Ο στόχος μας είναι μια Λευκωσία χωρίς διακρίσεις και διαχωριστικές γραμμές, μια πολυ-πολιτισμική πόλη, ανοικτή για όλους τους κατοίκους της που να μπορούμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά ανεξάρτητα από θρησκεία, καταγωγή, εθνικότητα ή άλλη διαφορετικότητα. Με αυτές τις εκδηλώσεις μας πιστεύουμε ότι έχουμε συμβάλει και εμείς στην αναζωογόνηση της εντός των τοιχών πόλης της Λευκωσίας,<br /><br />Οι εκδηλώσεις μας γίνονται πάντα μέσα σε ειρηνικά πλαίσια και συγκεντρώνουν αρκετό κόσμο, κυρίως νεολαία αλλά και οικογένειες με τα παιδιά τους. Δυστυχώς τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και οι πολεμικές ιαχές από ακραίες εθνικιστικές οργανώσεις που θέλουν να «καθαρίσουν» την Φανερωμένη από τους μουσουλμάνους, τους μετανάστες, τους τουρκοκύπριους και άλλους που δεν συμμερίζονται τις απόψεις τους, όπως έκαναν πρόσφατα με ένα άτυχο λαχειοπώλη, έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα έντασης και σύγκρουσης.<br /><br />Επειδή ο δικός μας στόχος είναι ειρηνικός και τελείως αντίθετος με αυτό το κλίμα και δεν θα θέλαμε με κανένα τρόπο να γίνουν οποιαδήποτε επεισόδια, τα οποία τους μόνους που θα βλάψουν σε τελευταία ανάλυση είναι εμάς, τους κατοίκους της περιοχής, τους επαγγελματίες της περιοχής, τους εργαζόμενους στη περιοχή, τους μετανάστες και τους νεολαίους, που έχουμε σαν σπίτι μας την Φανερωμένη, δηλώνουμε έτοιμοι να αναβάλουμε την εκδήλωση μας με την προϋπόθεση ότι μπορείτε να μας διασφαλίσετε ότι αυτά τα ακραία στοιχεία που έχουν δείξει αυτές τις μέρες τη μισαλλοδοξία που τους χαρακτηρίζει με τις απειλές και τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά συνθήματα που προβάλλουν, δεν θα τους επιτραπεί να έλθουν στην περιοχή να προκαλούν και να επιτίθενται σε μετανάστες, τουρκοκύπριους, νεολαίους και γενικά σε όσους νομίζουν ότι δεν ταιριάζουν με το χώρο της Φανερωμένης.<br /><br />Σε μια τέτοια περίπτωση θα αναβάλουμε την εκδήλωση μας για την Παρασκευή 3 Ιουνίου και θα σας παρακαλούσαμε να μας ανανεώσετε την σχετική άδεια που μας παραχωρήσατε, για αυτή την ημερομηνία. Σε αντίθετη περίπτωση βέβαια το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί κανονικά.<br /><br />Αναμένουμε ότι θα πάρετε τη σωστή απόφαση και δεν θα επιτρέψετε σε ακραία εθνικιστικά στοιχεία να μπουν στην παλιά πόλη και να παρενοχλήσουν τους κατοίκους της.<br /><br />Οργανωτική επιτροπή Φεστιβάλ Φανερωμένης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-753477350008222342?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-40938870518328846732011-05-08T14:01:00.009+03:002011-05-09T12:54:50.002+03:00Σημαδεμένη μέρα η Παρασκευή και 13 για τους προληπτικούς κι ευλογημένη για όσους αγαπούν. <br /><br />Κάποιοι θα πουν, πως είναι μια μέρα όπως τις άλλες. <br /><br />Για την Παλιά Λευκωσία, νομίζω, η Παρασκευή 13 Μαρτίου 2011 θα είναι μια ευκαιρία να γεμίσει με Ανθρώπους. <br /><br />Σαν να ΄ναι παραμονή Χριστουγέννων, σαν να ΄ναι η βδομάδα πριν την Πρωτοχρονιά. <br /><br />Και αυτή η Παρασκευή θα ΄ναι Μαγιάτικη με φως ανοιξιάτικο λαμπρό. <br /><br />Εκεί στους πεζόδρομους θα είναι όλοι οι γνωστοί σου. Θα βρείς τους μουσικούς στις γωνιές με τις κιθάρες τους, τους καταστηματάρχες με τις πραμάτειες τους, το παγωτό του Ηράκλη και τις τζελατερίες με τις καινούριες γεύσεις, τα λαχμαντζού του Αρμένη στην Ονοσαγόρου, και τις τυρόπιτες του Άριστον. Τα καλοκαιρινά πέδιλα θα κλείνουν το μάτι και θα ΄ναι σαν να ξεκίνησε κιόλας το καλοκαίρι και εσύ έφυγες ήδη μακριά.<br /><br />Τα μπαλόνια θα οργιάζουν γιατί θα περιμένουν τα παιδιά. <br />Οι καφετέριες θα ανοίξουν για την ανάγνωση των εφημερίδων ειδικά για σένα. <br />Και ο καφές θα μυρίζει καλύτερα από ποτέ.<br /><br />Στην Φανερωμένη θα έχει ζογκλερικά και χρώματα καινούρια, όπως τις περισσότερες φορές, αλλά στις 13 πιο <a href="http://steki-dromou.blogspot.com/2011/05/faneromeni-festival-135.html">οργανωμένα</a>.<br /><br />Αυτή την Παρασκευή, 13 Μαρτίου, η Παλιά Λευκωσία έχει χίλιους λόγους να σε αγκαλιάσει. Γιατί σε μια γωνιά της θα έχει και <a href="http://antistasi.org/?p=16643">αυτό.</a> Έτσι είναι οι καιροί – ανθούν και αγκάθια. <br /><br />Και συ δε θα χρειάζεται να πάρεις θέση. <br /><br />Απλά να είσαι εκεί. Όπως πάντα. Τώρα σαν Μαγιάτικη γιορτη.<br /><br />Δεν θα χρειάζεται να εξηγήσεις στο παιδί σου. Θα καταλάβει. Και θα ΄ναι σαν ένα ταξίδι στις θεωρίες ανθρωπιάς όλου του κόσμου και μάλιστα μετά παγωτού!<br /><br />Δε χρειάζεται να πάρεις θέση. Η παρουσία σου είναι αρκετή. Το βλέμμα σου αρκεί για να εγκλωβίσει στιγμιαία την εικόνα του Άλλου. Κι αυτο μονάχα θα τον απογυμνώσει...στο μεγεθος που έχει το μικρό.<br /><br /><br />Αν για λίγο διστάσεις, η Πόλη θα σε βοηθησει: <br /><br />Άσε το βλέμμα σου να βρει τον <a href="http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=206112,printer.html&-V=webcontent">λαχειοπώλη </a>που σου πούλησε ξυστό πριν λίγες μέρες. Είναι φρουρός της αξιοπρέπειας μας. Ζει μαζί με χίλιους άλλους αφανείς ανάμεσα μας. <br />Το κάνει χρόνια τώρα, εκεί στην Παλιά Πόλη. Το κάνει, ενώ εσύ αγοράζεις ένα μπαλόνι σε σχήμα δελφινιού και μαλλί της γριάς απ’ τη γωνία. <br /><br />Κι έτσι ευλογημένα, η ζωή μπορεί να ρέει κόντρα στο μαύρο. <br /><br /><br />Έλα, Παρασκευή και 13 στην παλιά πόλη - ευλογημένη μέρα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-h8ZoD8o0FEM/Tce5zznYi1I/AAAAAAAAAnE/EYWMq3rkESM/s1600/festival%2Bfaneromenis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-h8ZoD8o0FEM/Tce5zznYi1I/AAAAAAAAAnE/EYWMq3rkESM/s400/festival%2Bfaneromenis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604652560965733202" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σημείωση: είναι μια φυσική <a href="http://bluerose-rose.blogspot.com/2011/04/blog-post_13.html">συνέχεια</a> όταν η ανάγκη δεν γεννά την κινηματική δράση να επιστρέφω στο μόνο που πιστεύω - τον άνθρωπο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4093887051832884673?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-46718799095198412122011-05-06T03:25:00.004+03:002011-05-06T06:08:28.923+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Ihb-UnqNgDE/TcNAVilKqmI/AAAAAAAAAm8/G7u10z8Ozq8/s1600/images%2B%25281%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 202px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ihb-UnqNgDE/TcNAVilKqmI/AAAAAAAAAm8/G7u10z8Ozq8/s400/images%2B%25281%2529.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603393100183153250" /></a><br /><br /><br />Απομονώνω κάποιες φράσεις από επιστολή που έλαβαν οι ένοικοι της πολυκατοικίας που μένω:<br /><br />… «έχουμε ανακαλύψει ότι κάποιοι συγκεκριμένοι ένοικοι […] και το κάνουν συχνά […]και έχουμε ενημερώσει τους ιδιοκτήτες, […] και όχι μόνο όσοι το κάνουν αλλά όλοι ανεξαιρέτως οι οποίοι δημιουργούν προβλήματα, να θεωρήσουν τον εαυτό τους εκτός πολυκατοικίας» (αναφέρεται σε απόθεση άλλων σκουπιδιών εκτός της αλληλογραφίας και διαφημιστικών εντός ενός καλάθου στην είσοδο της πολυκατοικίας)<br /><br />… «αν δεν συμμορφωθούν θα πρέπει να φύγουν από την πολυκατοικία»<br /><br />… «κάποιοι παρεξήγησαν τη σιωπή μας και αρχίζουμε τα τακτοποιούμε τα πράγματα»<br /><br />… « οφείλουμε όλοι ανεξαιρέτως να διαφυλάξουμε την πολυκατοικία μας σαν κόρη οφθαλμού»<br /><br />… « μεγάλη ευθύνη φέρουν και οι επισκέπτες των ενοίκων όπως φαίνεται πιο κάτω»<br /><br />… «δεν καταλαβαίνουμε γιατί κάποιες από τις ενοίκους πετάνε μέσα στις τουαλέτες τους σερβιέτες, προφυλακτικά […] μάρτυρες της συμπεριφοράς αυτής ήταν οι […]»!<br /><br />… «οι τσαμπουκάδες κάποιων για τα κοινόχρηστα ΤΕΡΜΑ κύριοι και κυρίες»<br /><br />Α, ναι! <br />και…«Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η»<br /><br /><br />Οι πόρτες εισόδου μετά από τέσσερα χρόνια έκλεισαν ερμητικά, χωρίς φυσικά να ενημερωθούν οι ένοικοι για να έχουν μαζί τους κλειδιά, στο πίνακα ανακοινώσεων μπήκε αντίγραφο της επιστολής, και αντίγραφο από το έντυπο του «αστυνομικού της γειτονιάς» μαζί με την κάρτα του διορισμένου ατόμου. (sic)<br /><br />Φυσικά, δεν είχαν καλέσει οποιοσδήποτε να συμμετάσχει στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για αυτές τις αλλαγές (οι οποίες είναι ΠΟΛΛΕΣ)<br /><br />Πρόκειται για παραλογισμό. <br /><br />Εν μια νυκτί μετατρέπεται μια ασφαλής συνθήκη (μιας πολυκατοικίας σε ασφαλή περιοχή, με αλάνα απέναντι και παιδιά που τρέχουν ακόμα χαρούμενα κάτω στο παρκινγκ και τον ακάλυπτο) σε φοβικό περιβάλλον όμοιο με φυλακή ασφαλείας. <br /><br />Η αισθητική αυτών που έγραψαν την επιστολή είναι επιεικώς απαράδεκτη και σίγουρα φασιστική.<br /><br />Δεν ξέρω πότε αγρίεψαν έτσι…<br /><br />Δεν κατανοώ πια ποιοι κατοικούν μαζί μας στο ίδιο κτίριο…<br /> <br />Δεν ξέρω εσείς πως θα νιώθατε, αλλά μετά από αυτό, έχω περισσότερους λόγους να νιώσω ανασφαλής με όσους και όσα ζουν εντός του κτιρίου…<br /><br />Και όσο το σκέφτομαι, απ αυτή την κατρακύλα που γαμά την αισθητική όλων μας, και αλλοιώνει τις συνθήκες γύρω μας, αναζητώ -γρηγορα - μια έξοδο κινδύνου …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4671879909519841212?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-27294739479073554652011-05-03T23:35:00.003+03:002011-05-04T00:06:19.745+03:00Στο νότο, <br />κόντρα στον παράταιρο πρωτογονισμό<br />ξανά οι Υάδες μετακινούν τα κύματα<br /><br />κατέρριψες το σύνορο - εκεί που άλλο ξανά γεννιέται - <br />με γνώση σώματος, που τώρα δε σου φτάνει<br /><br />τον αναζητάς <br /><br />είναι πνοή, <br />και λέξη δε θα πεις<br /><br /><br />μα περιμένεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2729473947907355465?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-34856975545230152011-04-20T09:51:00.002+03:002011-04-20T09:55:39.662+03:00Παραγγείλαμε τους καφέδες μας άναψα τα τσιγάρα μου και στρώσαμε τις κουβέντες μας. Εγώ και ένας φίλος. Ξέρεις όπως αυτές που δε ξέρεις που θα βγούν. Ξεκινούν σα τη μπίλια του γκρουπιέρη στη ρουλέτα, και κάπου κάθονται. Ε, εκείνη κάθισε στη Τουρκία και το έθνος των Ελλήνων.<br />Από να το πιάσεις και που να το αφήσεις. Οι Τούρκοι λέει έχουν παγκόσμιες συμμαχίες και τις χρησιμοποιούν προς όφελος τους. Να, δες την Κύπρο. Μπήκαν λέει, κατακτητές. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σώθηκαν από τον γερμανό κατακτητή κάνοντας ελιγμούς με τον Χίτλερ. Και στον 1ο παγκόσμιο πάλι κερδισμένοι ήταν, κέρδισαν τα παράλια, την Κωνσταντινούπολη, και κάναν και τους δύσκολους με τους Ευρωπαίους συμμάχους. Βάλαν χέρι στον ορυκτό πλούτο του Αιγαίου εγείροντας διεκδικήσεις. Αλλά δες την και στα σύγχρονα διεθνή θέματα. Στείλαν ανθρωπιστική βοήθεια στη Λιβύη καράβια, για να μεταφέρουν τους εγκλωβισμένους, τα αδέλφια τους μουσουλμάνους. Και αυτές τις αβαρίες τις εξαργυρώνει.<br />Αυτή η αλήθεια του αυτονόητου της απειλής ενός ισχυρού κράτους είναι το άλλοθι ενός εθνολάγνου ενιαίου αμυντικού δόγματος των Ελλήνων. Ότι δηλαδή πρέπει ο καθένας να αναλογιστεί το χρέος του εμπρός στον επαπειλούμενο Τουρκικό επεκτατισμό. Μα ποιοι είναι αυτοί οι Τούρκοι τέλος πάντων; Εγώ θα στο πω κι ότι θέλεις κάνε.<br />Μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δεν υπήρχε καν Τουρκικό έθνος. Ήταν ένα συνονθύλευμα φυλών μουσουλμανικής καταγωγής, κατά πλειοψηφία, που έμοιαζε με τους Πέρσες του Ξέρξη, εν πολλοίς. Μια πανσπερμία ετερόκλητων θρησκευτικών και πολιτισμικών εθνοτήτων. Ένα μπάχαλο ήταν. Απομεινάρι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ούτε τις επαρχιές του δεν είχε χαρτογραφίσει. Και ενώ εμείς οι Έλληνες μαλακιζόμασταν, με έναν φρέσκο εθνικό διχασμό, ο Κεμάλ Ατατούρκ οργάνωνε το σύγχρονο κράτος της Τουρκίας. Ήταν ένας σπουδαίος ηγέτης. Που έδωσε στο τουρκικό έθνος εθνική ταυτότητα, για πρώτη φορά στην Ιστορία του. Και βεβαίως πήρε στο πέρασμά του ό,τι μπορούσε προς όφελος του Λαού του. Αλλά μη ξεχνάς ότι δεν είχε εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς του κράτους. Οι δυνάμεις που αναπτύσσονταν στο εσωτερικό του έθνους του ήταν φυγόκεντρες και ανεξέλεγχτες. Έτσι έδωσε αυξημένες εξουσίες στον στρατό της Τουρκίας για να τις καθυποτάξει. Αυτό είναι το βαθύ της κράτος. Αυτό ορίζει την εσωτερική ισορροπία δυνάμεων και την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Και αποστρέφεται μέχρι και το πιο ανώδυνο σύμβολο των μουσουλμάνων, την μαντήλα. Αυτό με τον Χίτλερ είναι μια μπαρούφα ιστορική. Εάν ο Χίτλερ έβαζε στο χέρι το πετρέλαιο του Ιράκ θα είχε αλλάξει η έκβαση του 2ου παγκοσμίου. Με τη Κύπρο, τί συνέβη; Οι τουρκοκύπριοι στο Βόρειο τμήμα του Νησιού ζήσαν την εγκατάληψη, τον κατατρεγμό, την οικονομική και πολιτική τους εξαθλίωση. Τί κατέκτησε άραγε η Τουρκία; Η μικρή Ελβετία του Νότου, το Νότιο ελεύθερο Κυπριακό κράτος, απολαμβάνει την ευωχία του σύγχρονου κόσμου με απόλυτη ασυλία, και οι τουκοκύπριοι τραβάνε τα μαλλιά τους. Εξυπηρέτησαν στην ουσία την στρατικοποίηση των Νησιού από της εγγυήτριες δυνάμεις, οι Έλληνες πήραν το ‘χρυσάφι’, και οι Τούρκοι να μη σου πω τί πήραν. Όσο για τα πετρέλαια του Αιγαίου είναι βλακεία με πατέντα. Το υπέδαφος της Τουρκίας είναι πετρέλαιο. Τ’ ακούς; Πετρέλαιο. Το έχεις δει ποτέ να πωλείται. Όχι. Ε, φτάνει.<br />Τώρα για την ανθρωπιστική βοήθεια, πως να την εξαργυρώσει; Τι είναι το εθνικό συμφέρον, δημόσιες σχέσεις είναι; Εάν δεν φύγουν τα Τουρκικά αεροπλάνα να βομβαρδίσουν, τί να ανταλλάξουν; Ακόμα και οι Γάλλοι που ένα μερίδιο ελάχιστο θα αποκομίσουν, και όλη η αεροπορία τους είναι στον αέρα, έχουν τους Τούρκους στη μούγκα, και με συζητήσιμη των διαφορά της δυνάμεως πυρός τους.<br />Εγώ προτείνω να μιλάμε την αλήθεια. Γιατί αλλιώς ούτε Ίστορία καταλαβαίνουμε, ούτε την εθνική μας κυριαρχία σεβόμαστε, ούτε φρόνημα βιωμένο αντιλαμβανόμαστε. Να μιλάμε στα ίσα, σαν αντράκια. Κομμένες οι μαλακίες! Και οι μαλάκες επίσης!<br /><br />του Χρηστου Φιλιππου <a href="http://www.blogmag.gr/blogmagies/ellinotourkika-enos-kafe-kouventa/">blogmag</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3485697554523015?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-33625219887446881212011-04-13T00:44:00.003+03:002011-04-13T00:58:21.378+03:00Αργά και σταδιακά, σαν την υγρασία και μούχλα στον υπόγειο τοίχο, μπαίνουν οι μαύροι άνθρωποι στην <a href="http://antistasi.org/?p=16643">Φανερωμένη.</a><br /><br />Πίσω τους ένα ολόκληρο συμπλεγμα διαφορετικών συμφερόντων, ευθυγραμμίζει ομάδες, ατομα και αντιλήψεις για να μπορεί εύκολα να τις κατευθύνει ανάλογα την περιπτωση. <br /><br />Φανερωμένη, Μακαρίου, Λάρνακα, Μαχαιράς, Λήδρας κ.ο.κ<br /><br />Μια μηχανή-πασπαρτου, σπέρνει την ανασφάλεια και τον φόβο, σε περιοχές "υπο αναπτυξη" που βαπτίζονται "υποβαθμισμένες"!<br /><br />Δεν ξερω για σας, αλλά για μένα η μόνη κινηση που έχει νόημα αυτή η στιγμή, είναι να αδειάσει η παλιά πόλη, να κλείσουν τα μαγαζιά, να φυγουν οι θαμώνες των καφέ γύρω απο τη Φανερωμένη και να τους αφήσουμε μονους τους με 3 καμερες να παρελάσουν...<br /><br />3 κάμερες, όσα και τα καναλια που τους προβάλλουν, και μια ομάδα αστυνομικών να περιφρουρεί τον παράλογο βηματισμό τους...<br /><br />φανταστείτε την εικόνα<br /><br />Αυτοι και οι αστυνομικοί μόνο<br /><br />σε μια πολη άδεια με αφίσες όπως τις περιπτώσεις πενθους που να τους διαμηνύουν ότι βυθιζουν την πόλη στο σκοταδι.<br /><br />μια πόλη κλειστή, συμβολικά, γιατι δεν τους θέλει!<br /><br />μια μαυρη κορδέλα σε καθε πόρτα - μια μαυρη σημαία για καθε μπαλκόνι, <br />ως αντικατοπτρισμος τους φρικτού εαυτου τους <br /><br />μια πλάτη γυρισμένη στο φρικτό προσωπό τους<br /><br />Μαύρο στο μαυρο τους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3362521988744688121?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-14724281099900923552011-04-12T12:20:00.003+03:002011-04-12T12:24:06.755+03:00<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/0GGRniPKt6Y" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ <br /><br />Ο άνεμος είναι άλογο<br />άκου το πώς τρέχει<br />στη θάλασσα, στον ουρανό.<br />-----<br />Θέλει να με πάρει, άκου <br />πώς περιτρέχει όλη τη γη<br />για να με πάρει μακριά.<br />-----<br />Κρύψε με στην αγκαλιά σου<br />γι' αυτή τη νύχτα μόνο,<br />που η βροχή θρυμματίζει<br />πάνω στη θάλασσα και στη στεριά<br />τα αμέτρητα στόματά της.<br />-----<br />Άκου πώς ο άνεμος<br />με καλεί καλπάζοντας<br />για να με πάρει μακριά.<br />-----<br />Με το μέτωπό σου στο μέτωπό μου,<br />με τα χείλη σου στα χείλη μου,<br />δεμένα τα κορμιά μας<br />στον έρωτα που μας καίει,<br />άσε τον άνεμο να φύγει<br />χωρίς να με πάρει μαζί του.<br />-----<br />Άσε τον άνεμο να φύγει<br />αφροστεφανωμένος,<br />να με καλεί και να με ψάχνει <br />καλπάζοντας μες στο σκοτάδι,<br />κι εγώ, βυθισμένος <br />στα μεγάλα σου μάτια,<br />γι' αυτή τη νύχτα μόνο <br />να ξαποσταίνω αγάπη μου.<br />----------<br /><br />Πάμπλο Νερούντα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1472428109990092355?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-27350550138719506822011-04-07T10:39:00.003+03:002011-04-08T10:23:29.799+03:00πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα<br />το τόξο μιας άνοιξης<br />που θέλει να ωριμάσει<br />αφήνοντας τον Λίβα να χαϊδέψει το κορμί της<br />και μέσα στις θημωνιές τ’ Αυγούστου<br />να μεστώσει, προμήνυμα <br />ενός θανάτου φθινοπωρινού<br />- τη σέρνει, υγρή, σε μια κρύπτη το χειμώνα.<br /><br />ενιαία χαράζεται ο χρόνος<br />κι οι εποχές μια σιγουριά δίνουν στη ψυχή.<br />τώρα που η υπερβολή ρίζωσε στις καρδιές μας<br />το τόξο απλώνεται στο χτες, το αυριο, το τώρα.<br />Το έζησες το καλοκαίρι του 89<br />και κάποιο άλλο καλοκαίρι<br />τεμνομένη έσχισες το τόξο της Αγάπης <br />με χαρακτηριστικά θνητά και αιώνια<br />και συ «Μονο η αγαπη αλλάζει τον κόσμο» λες<br />«κι ολα τα άλλα μια ντόπα είναι»<br /><br />Έτσι καθ υπερβολήν και καθ υπέρβαση το ζω <br />Όπως μονάχα γνωρίζει το κορμι <br />Που αντάρτης γινεται <br />Όχημα θνητό να ονειρευεται την θεικη καταγωγή του<br /><br /><br /><br /><br /><br />Χίλιες φορες εκει,<br />που η υπερβολή γειώνει την αγάπη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2735055013871950682?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-71350052857027602972011-04-02T09:04:00.000+03:002011-04-02T09:05:06.056+03:00<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/xWhl39pljuk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br />Το «Εδώ Λιλιπούπολη» ήταν μια παιδική ραδιοφωνική σειρά που ξεκίνησε το 1976 και διήρκησε μέχρι το 1980. Η σειρά ακουγόταν στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, το οποίο ήταν την περίοδο εκείνη υπό τη διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι. Η εκπομπή θεωρείται στις μέρες μας «θρυλική», τόσο για την πρωτοτυπία και την ποιότητά της, όσο και για την επίδραση της στη γενικότερη περίοδο.<br /><br />Το 1975 ο Μάνος Χατζιδάκις ανέλαβε τη διεύθυνση του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Ανάμεσα στα σχέδιά του ήταν η δημιουργία μιας παιδικής εκπομπής, την δημιουργία της οποίας ανέθεσε στη προσωπική του φίλη Ρεγγίνα Καπετανάκη. Η τελευταία, με τη βοήθεια της παιδοψυχολόγου Ελένης Βλάχου, κατασκεύασαν ένα αρχικό πλάνο του κόσμου της «Λιλιπούπολης», τον οποίο οργάνωσαν και παρουσίασαν στον Χατζιδάκι. Ο Χατζιδάκις ενθουσιάστηκε με την ιδέα και έδωσε την άδεια και την προστασία του στη νέα σειρά, που ξεκίνησε να εκπέμπει το 1976. Η εκπομπή, η οποία ήταν καθημερινή, ήταν μουσικά επενδυμένη με τραγούδια ευρηματικότατων στίχων. Η Μαριανίνα Κριεζή ήταν η στιχουργός των τραγουδιών και μια σειρά νέων καλλιτεχνών Δημήτρης Μαραγκόπουλος, Λένα Πλάτωνος, Νίκος Κυπουργός και Νίκος Χριστοδούλου συνέθεταν τις μουσικές, τα οποία τραγουδούσαν οι Σπύρος Σακκάς, Σαβίνα Γιαννάτου, Αντώνης Κοντογεωργίου και Νένα Βενετσάνου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7135005285702760297?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-24774132009064838992011-03-26T20:29:00.005+02:002011-03-26T21:43:18.411+02:00<a href="http://www.tripadvisor.com/LocationPhotos-g189400-d235674-Hotel_Acropolis_House-Athens_Attica.html"><img alt="Photos of Hotel Acropolis House, Athens" src="http://media-cdn.tripadvisor.com/media/photo-s/01/79/6e/77/view-from-balcony-room.jpg"/></a><br/><br /><br /><br />θα σ' αγαπώ<br />τώρα, για πάντα σ αγαπώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2477413200906483899?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-59586488771079756722011-03-22T08:27:00.003+02:002011-03-22T08:36:35.446+02:00- δεν ακουσα για τη Λιβυη εδω σην ερημια, τι γίνεται;<br /><br />- Antepithesi kantafi. Epidromi Ditikon. Antidrasi enantion epitheseon Rosias. Mallon nekros o gios Kantafi. Suda kai Akrotiri an kai to krivoun sumetehoun.<br /><br />- Οι Κινεζοι, κάνουν τον Κινέζο?<br /><br />- Mallon kalliergoun rizi gia na to poulisoun ston OHE na stilei anthropistiki voithia.<br /><br />- Εσυ να τ ακους αυτά που ακόμα ελπίζεις..<br /><br />- Pistevo tous filous mu kai osous agapo<br /><br />- Πως είσαι;<br /><br />- Ζω μια Νεα Σεληνη και εναν ηλιο ζωοδότη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-5958648877107975672?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-54865634164936110512011-03-17T05:49:00.001+02:002011-03-18T14:53:16.106+02:00Το δελτίο τύπου του ΚΥΠΕ, στις 15 Μαρτίου παρουσίασε τις δηλώσεις των μελών της Επιτροπής Ανθρωπινών Δικαιωμάτων μετά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της έρευνας του Μεσογειακού Ινστιτούτου Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIG) που κατέδειξε μέσα από ένα δείγμα 1000 παιδιών 12-18 χρόνων παγκύπρια, ότι 20% έτυχαν σωματικής κακοποίησης από γονείς και 9,9% κακοποιήθηκαν σεξουαλικά.<br /><br />Δεν διάβασα ακόμα την έρευνα και δεν γνωρίζω τη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε αλλά χάρηκα που το MIG, μέσα από ένα δείγμα 1000 ατόμων, έκανε μια έρευνα που τουλάχιστον δύσκολα θα μπορέσει να αμφισβητήσει κανείς. <br /><br />Διάβασα τις δηλώσεις των βουλευτών της Επιτροπής. Οι ίδιοι βουλευτές που αμφισβητούσαν το 10% της χαρτογράφησης που είχε κάνει το Κέντρο Απανέμι το 2006-7 με απόλυτα συντηρητικό τρόπο ως προς τις εκτιμήσεις του ποσοστού κακοποίησης ανηλίκων, οι ίδιοι που είχαν τότε αμφισβητήσει ακόμα και τη μεθοδολογία του Κέντρου αν και είχαν προσκληθεί στην Ημερίδα της Ειδικού Συμβούλου για την Βια στην Οικογένεια του Συμβουλίου της Ευρώπης που είχε διοργανώσει το Απανέμι στην Κύπρο, οι ίδιοι μιλούν σήμερα λες και δεν ήξεραν! Λες και είναι η πρώτη φορά που το άκουγαν!<br /><br />Είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί χρειάστηκαν οι βουλευτές μας 5 ολόκληρα χρόνια για να κάνουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ! <br /><br />Κανείς δεν περιμένει την αλλαγή από εσάς, ως οφείλατε. Ισως μόνο όσοι και όσες έχουν βαθιά ριζωμένη την ανάγκη επειδή ένιωσαν πως κάποιες αποφάσεις σας επηρέασαν την ζωή τους, μόνο όσοι/ες έμειναν ευάλωτοι, εκτεθειμένοι, ανυπεράσπιστοι και ξαναέζησαν το τραυμα μπορούν να την φέρουν. <br /><br />Το 9.9% είναι πραγματικά παιδιά και όχι μαύρα νούμερα σε άσπρες κόλλες χαρτιού και για εκείνα είναι απόλυτα προσωπικό ζήτημα. Κι όπως κάθε παιδί μεγαλώνει, έτσι κι αυτά. Μπορεί να στερήθηκαν μια ευκαιρία στην ίαση, στην απόδοση δικαιοσύνης και την αποκατάσταση ως οφείλατε να προσφέρετε, αλλά μπορούν ακόμα να την διεκδικήσουν για τον εαυτό και το μέλλον των υπολοίπων.<br /><br />Ας είναι το 9.9% που θα σας καταλάβει πριν τον Μάιο 2011! <br /><br /><br />Τζούλια Καλημέρη<br />Κέντρο Στήριξης Γυναικών Απανέμι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-5486563416493611051?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-38532117527437863972011-03-14T19:16:00.001+02:002011-03-14T19:16:44.505+02:00<iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/SyGhu0cMEXU" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3853211752743786397?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-16520342882368952442011-03-10T20:42:00.003+02:002011-03-10T20:46:43.857+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-IeXgrXbIglA/TXkcNIwPkNI/AAAAAAAAAls/0LYfefkaiyY/s1600/7435.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 360px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-IeXgrXbIglA/TXkcNIwPkNI/AAAAAAAAAls/0LYfefkaiyY/s400/7435.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5582524225116147922" /></a><br />Ήταν η τελευταία αποκριά που οι παγανιστικές τελετές κορυφώθηκαν με την στάχτη του Βασιλέα των χορών. Όλα ταξίδεψαν από του χρόνου τα στενά, είτε το ξέρεις είτε όχι.<br />Γιατί οι διθύραμβοι ήταν ύμνοι και πολύ με τραγούδι έμοιαζαν, που ξεσπούσε εν μέσω μέθης στις τελετές αφιερωμένες στον Διόνυσο. Χόρευαν, τραγουδούσαν, και παρασύρονταν στην μέθεξη του κύκλιου χορού των σάτυρων και των μαινάδων. Άντρες και γυναίκες παραδωμένοι στο χάος τους, με τις σωματικές τους διαστάσεις οριακά κατανοητές. Και όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως στο χώρο που όριζε η ορχήστρα, η κυκλική τροχιά της. <br />Και αν συνυπολογίσει κανείς την γένεση του αρχαίου δράματος θα συλλάβει το μέγεθος των δρώμενων. Να τι εννοώ. Ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία του κόσμου που απομακρύνθηκε από τον κύκλιο χορό της ορχήστρας, και συνομίλησε με τους αιώνιους έφηβους του Χορού, ήταν ο Θέσπης. Διαλέγεται λοιπόν. Είναι ο πρώτος ηθοποιός στην ιστορία του αρχαίου Δράματος. Έκεινη ακριβώς την στιγμή γίνεται η σύλληψις του Πολιτισμού μας. Είναι μια μαγική στιγμή. Είναι η αρχή του κόσμου μας. Του μέχρι τώρα γνωστού μας κόσμου. Και ξεκινά με την συνείδηση του Κόσμου. Από το χάος στο φως. Από το σωματικό ορυμαγδό των εφήβων, στην Σύλληψιν. <br />Είναι λοιπόν ο πυρήνας της Ζωής τα δρώμενα τούτα. Είναι τα δομικά της στοιχεία εγγεραμμένα σε τούτη την τελετή των σωμάτων. Γιατί η ζωή προϋπάρχει του πολιτισμού. Και γιατί η ζωή ενυπάρχει σε κάθε πολιτισμό.<br />Για τούτο μόνο αξίζει να το ζει κανείς, ακόμα και στις παρυφές των εξάρσεων των γιορτών αυτών. Για να γίνει έστω και συμβολικά ένα ταξίδι στα άδυτα. Στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και κατόπιν στο καταφύγιο της συνείδησης. Ένα ταξίδι που δεν χιλιομετρήθηκε ποτέ. Που ίσως να μην έγινε ποτέ, γιατί μαρτυρίες και αξιόπιστες πηγές δεν έχω. <br />Eίναι Τραγική η φύση μας, είτε το ξέρεις είτε όχι.<br />Χρήστος Φιλίππου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1652034288236895244?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-55016504761684208452011-01-26T18:23:00.000+02:002011-01-26T18:25:01.145+02:00«Τα περισσότερα παιδιά-θύματα δεν καταγγέλλουν τη σεξουαλική βία επειδή αισθάνονται φόβο, ντροπή και ενοχή, ή απλά επειδή δεν ξέρουν σε ποιον να απευθυνθούν. Ακόμα και οι ενήλικες, όταν υποψιάζονται ότι υπάρχει σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, ενδεχομένως να αποτύχουν να το καταγγείλουν μη γνωρίζοντας τι να που ή κάνουν. Από το 1990, το φαινόμενο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών κυριαρχεί στη διεθνή ατζέντα. Μελέτη του 2006 για τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ που αφορά στη βία κατά των παιδιών διαχώρισε και όρισε τη σεξουαλική βία, και παρουσίασε ταυτόχρονα αρκετές άλλες μορφές βίας κατά των παιδιών. Εκεί, διατυπώθηκε μια σειρά συστάσεων για διεθνή και εθνική δράση. Η Σύμβαση Lanzarote είναι η πρώτη διεθνής σύμβαση για την αντιμετώπιση όλων των μορφών σεξουαλικής βίας κατά των παιδιών με προμετωπίδα της την προσέγγιση των τεσσάρων "Π": η πρόληψη της βίας, η προστασία των παιδιών θυμάτων, η δίωξη [prosecution] των δραστών, και η συμμετοχή [participation] των παιδιών " <br /><br /> <br /> Κα Maud de Boer-Buquicchio <br />Αναπληρώτρια Γενική Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης <br /><br /> <br /><br /> <br /><br />Ο Οργανισμός «HFC “Hope For Children” UNCRC Policy Center» ενθαρρύνει τους Κύπριους και Κύπριες πολίτες να υπογράψουν την αίτηση αυτή, η οποία προτρέπει την κυβέρνηση να επικυρώσει τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης (Σύμβαση Lanzarote), η οποία υπεγράφη στις 25 Οκτωβρίου 2007 από την Κυπριακή Δημοκρατία. <br /><br />Τα κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης επιδεικνύουν την αρχική υποστήριξή τους προς μια σύμβαση με την υπογραφή τους, αλλά είναι μόνο μετά την επίσημη επικύρωση της σύμβασης που μια χώρα αναλαμβάνει την υποχρέωση να διασφαλίσει την εφαρμογή του περιεχομένου της με τη δημιουργία αντίστοιχης νομοθεσίας σε εθνικό επίπεδο. Η Κύπρος δεν έχει ακόμη επικυρώσει τη Σύμβαση Lanzarote, και είναι υψίστης σημασίας να το πράξει και να εναρμονιστεί με τα πρότυπα της ΕΕ για την προστασία των δικαιωμάτων όλων των πολιτών της. Η σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελεί μια φοβερή και βαθιά τραυματική εμπειρία και τα θύματά της υποφέρουν σιωπηλά. Είναι καθήκον της Κυπριακής Δημοκρατίας να θέσει ένα τέλος σε αυτήν και το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή είναι η επικύρωση της Σύμβασης Lanzarote. <br /><br />Τώρα είναι η στιγμή να αναλάβετε δράση<br /> <br />Παρακαλώ υπογράψτε την αίτηση.<br /><br />http://www.ipetitions.com/petition/hfc-coe/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-5501650476168420845?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-90837231829565307052011-01-22T11:24:00.000+02:002011-01-22T11:25:29.592+02:00γράμμα της Fee Marie Meyer<br />Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γιʼ αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο.<br />Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: Είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα -καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους- το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον, όταν googlαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην ελλάδα) και –φαντάζεστε τι χαρά- ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου -άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»-, ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.<br />Από τη στιγμή που η πραγματικότητα δεν τους έκανε, έπρεπε να προσαρμοστεί. Έπρεπε να μπω στο καλούπι και τον ρόλο που μου είχαν ετοιμάσει. Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.<br />Έχει σημασία η ώρα, γιατί ήδη στις 17.00, δύο μόλις ώρες αργότερα, είχε γίνει γνωστή η όλη ιστορία των υποτιθέμενων γονιών μου.<br />Έτσι, εξηγείται πολύ καλά, γιατί ενώ αντιστεκόμουνα στη φωτογράφηση, με τραβούσαν από τα κινητά τους τηλέφωνα, για να κλέψουν μια εικόνα. Διαφορετικά το καυτό τους θέμα δεν θα πουλούσε τόσο...<br />Χρόνια τώρα ξέρουμε πώς λειτουργούν αυτοί οι σαθροί ως το κόκκαλο μηχανισμοί, γνωρίζουμε ότι άλλοτε οι ρουφιανοδημοσιογράφοι (με λιγοστές αλλά σημαντικές εξαιρέσεις) είναι τα φερέφωνα της αστυνομίας, και άλλοτε οι εντολείς τους. Έτοιμοι να κομματιάσουν οποιαδήποτε ζωή πετάξουν στα αιχμηρά δόντια τους, έτοιμοι να κατασπαράξουν αλήθειες για να ξεράσουν ψέματα. Σιχαμένοι…<br />Αυτό που δεν είχα φανταστεί, τουλάχιστον προσωπικά, ως σήμερα είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίον αυτό συμβαίνει στο εδώ και το τώρα.<br />Όταν το φιάσκο είχε αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο, κι ενώ εγώ δεν γνώριζα τίποτα απʼ όλα τα αίσχη που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με κάλεσε στο γραφείο του ένας υπεύθυνος για τη «διεθνή τρομοκρατία». Άρχισε να μου κάνει «φιλική κουβεντούλα» σε σχέση με το πότε ακριβώς σκοτώθηκε ο πατέρας μου σε συμπλοκή! Πραγματικά, πρέπει να μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, ιδιαίτερα όταν μειδιώντας πρόσθεσε ότι «καλά, εμένα πιο πολύ η μητέρα σου με το διεθνές ένταλμα σύλληψης με ενδιαφέρει»... Μόνο που δεν με κατηγόρησε, εν τέλει, ανοιχτά για υπόθαλψη εγκληματία, αφού δεν δήλωσα εξ αρχής τα πατρώνυμα των γονιών μου…<br />Βέβαια, έκανα αρκετά. Όπως είπε και η εισαγγελέας, «κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά» πράγματα από το σπίτι μου... βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και... έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!<br />Αν θέλει να με φυλακίσει γιʼ αυτό, ναι, είμαι ένοχη, και πάντα θα είμαι. Πάντα θα είμαι στην όχθη των καταπιεσμένων και όχι των εκμεταλλευτών, πάντα, μέχρι να μην υπάρχει πια εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο και από τον άνθρωπο στα ζώα και τη φύση. Αιτούμαι όμως δημόσια και σοβαρά, να αλλάξει το κατηγορητήριό μου. Ας γραφούν οι αληθινές κατηγορίες, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Να μπει στη θέση των κατηγοριών –είναι αναρχική και διαβάζει έντυπα. Έχει σχέσεις με πολλούς ακόμη αγωνιζόμενους ανθρώπους και είναι περήφανη για αυτό.<br />...Οπλίσατε επί σκοπό και εκτελέστε μας στον τοίχο της Καισαριανής...<br />Κάπου κάποτε διάβασα ότι το κύρος ενός πολιτικού καθεστώτος φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ελλάς το μεγαλείο σου!<br />Η εποχή που ζούμε είναι ευμετάβλητη, παράξενη, αλλάζει συνεχώς. Η εξουσία σε εποχές θεσμικής και οικονομικής κρίσης πάντα παίζει με το καρότο και το μαστίγιο, το φόβο και την ασφάλεια. Θέλουν κανένας να μην αντιδρά σε τίποτα, να μην μιλά, να μην κοιτάζει κανείς γύρω του, κανείς να μην σκέφτεται διαφορετικά, να μην σκέφτεται γενικά. Λοβοτομείτε μας εκ γενετής, να τελειώνουμε!<br />Προσπαθούν να επιβάλουν παντού την τρομαχτική και απόλυτη ομοιομορφία τους, την απόλυτα, εξονυχιστικά μελετημένη απανθρωπιά τους.<br />Στον ελλαδικό χώρο αυτοί τη στιγμή υπάρχουν περίπου 40 κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν δικαστεί, κι όμως βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, άλλοι δεν δικάζονται με ανοιχτή και δημόσια δίκη, άλλοι κρατούνται δίχως να υπάρχει το παραμικρό εις βάρους τους, με βάση το φρόνημά τους, την αλληλέγγυα στάση ζωής που επιδεικνύουν και τις προσωπικές τους σχέσεις.<br />Θέλουν όλο και πιο συντηρητικά, όλο και πιο φασιστικά να επιβάλουν την απομόνωση, τη μοναξιά, τη λογική του «ο καθένας για την πάρτη του» και μονάχα να βλέπουμε όλοι τις μεσημεριανές εκπομπές τους, να καταναλώνουμε υποκατάστατα ζωής, ψέματα, θέαμα. Να μη μιλάμε με γνωστούς, μην πηγαίνουμε και μην καλούμε σε σπίτια, να μην ξέρουμε κανέναν, ή να του ζητάμε πιο πριν να μας γνωστοποιήσει το φάκελό του στην ασφάλεια, άσε καλύτερα, μπορεί να μπλέξουμε.<br />Θέλουν να μη νιώθουμε, να λειτουργούμε μόνο βάση των χαμηλότερων ενστίκτων της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης, βάση του σαδισμού της «κλειδαρότρυπας» να παίρνουμε μάτι τις ζωές άλλων, χάνοντας τη δική μας.<br />Θέλουν να μισούμε, να εξορίσουμε στο «πυρ το εξώτερον» κάθε τι διαφορετικό, ανθρώπους από άλλα μέρη, συναδέλφους από άλλους κλάδους, όποιον σκέφτεται ή ζει διαφορετικά.<br />Όλοι αυτοί είναι επικίνδυνοι, πρέπει να τους μισούμε, καθώς το μίσος τρέφει τον φόβο και αντίστροφα.<br />Σε αυτόν το φόβο βρίσκουν πάτημα για να επιβάλουν τη νεκρική τους ασφάλεια, ως επιθανάτιο ρόγχο μιας κοινωνίας που απαρνείται τους τελευταίους δεσμούς που την ορίζουν ως τέτοια.<br />Μονάχα τρεις λέξεις, πιστεύω, φτάνουν για να καθοριστεί το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο. Αξιοπρέπεια-Ελευθερία-Αλληλεγγύη. Η μια δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τις άλλες δυο, καμία δεν πέφτει από τον ουρανό. Θέλουν τιμή και τόλμη. Αυτές είναι όμως οι δύσκολες έννοιες που δίνουν στον άνθρωπο υπόσταση, που μετατρέπουν την επιβίωση σε ζωή.<br />Μπορούν να μας ελέγχουν, να μας κομματιάζουν και να μας απομονώνουν μονάχα όσο μένουμε με την πλάτη σκυμμένη κάτω από το μαστίγιο, να κυνηγάμε το εκάστοτε καρότο.<br />Ας αντισταθούμε! Μόλις σηκώσουμε το κεφάλι και αντικρύσουμε τον εαυτό μας και τους απέναντι ξανά στα μάτια, το σαθρό τους οικοδόμημα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Γιατί, μπορεί αυτή τη στιγμή η καταστροφή να έπεσε στο σπίτι του γείτονα, αλλά αύριο θα είναι στο δικό σου.<br />Ας αντισταθούμε! Γιατί, παντού στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να σηκώσουν το κεφάλι. Παντού και πάντα, κάθε μοναδική στιγμούλα που κάποιος υψώνει το βλέμμα στον ουρανό και στο απέραντο του ορίζοντα που ξέχασε από παιδί, ξαναγεννιέται το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο.<br />Φτάνει, αρκετά τους ανεχτήκαμε! Αγώνας για την γη ολάκερη και την ελευθερία, αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας<br />Το κράτος και τα μίντια είναι οι μόνοι τρομοκράτες.<br />Η αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται, πέρα από όπλο μας, είναι και δεδομένη.<br />Παραφράζοντας το γνωστό ποίημα: Όταν ήρθαν να πάρουν το γείτονά μου, δεν μίλησα, ήταν ξένος. Όταν αργότερα ήρθαν να πάρουν τον επόμενο, ήταν τσιγγάνος, πάλι δε μίλησα. Μετά πήραν και τον φτωχό, τον αλήτη, τον αναρχικό, τον αριστερό....Τελικά ήρθαν να πάρουν κι εμένα... ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ...<br /><br />Fee Marie Meyer<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-9083723182956530705?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-49372606350517125012010-12-31T19:40:00.001+02:002010-12-31T19:41:54.631+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TR4V1sT7aTI/AAAAAAAAAlg/VjpwQmQXJeE/s1600/img499a9eaf5203f.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 277px; height: 296px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TR4V1sT7aTI/AAAAAAAAAlg/VjpwQmQXJeE/s400/img499a9eaf5203f.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556903002393766194" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4937260635051712501?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-39476758682984088432010-12-30T13:47:00.003+02:002010-12-30T14:03:44.483+02:00Πρώτον, δεν καταλάβατε το άρθρο!<br />Δεύτερον, δεν σας καίγεται καρφί για τις ομιλίες μισαλλοδοξίας και μισους που καθημερινα ακούγονται και ποτέ Γενικος Εισαγγελέας παρενέβη στο παρελθον!<br />Τρίτον, γιατι μπουκάρατε στην εφημέριδα για να αποσπάσετε το όνομα του συγγραφέα του άρθρου λες και ηταν κωδικοποιημενο μηνυμα του Μπιν Λάντεν!<br />Τέταρτο, γιατι ένας αστυνομικός γέλασε με το άρθρο - πράγμα που σημαίνει ότι το κατάλαβε -ενώ εσεις κρίνατε ως επικίνδυνο!<br />Πέμπτον, αν αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ο Γενικός Εισαγγελέας να διαβασε το άρθρο και έκρινε οτι είναι επικινδυνο τότε το μονο συμπέρασμα που μπορει να σχηματιστεί είναι οτι μάλλον δεν γνωρίζει που πάει η υπογραφή του!<br />Έκτο, μετά τη αυτονόητη μη-εκτέλεση του εντάματος έρευνας βεβαιώθηκα ότι έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στην ΑΥΤΟΡΥΘΜΙΣΗ της Δικαιοσύνης απο λογικούς ανθρώπους (γιατι και ο συντάκτης της ΑΛΗΘΕΙΑΣ και ο Αστυνομικός λειτουργησαν με απλή λογική) παρά στους θεσμούς!<br />Έβδομο, οι μηχανισμοι σας ειναι υποπτοι και κατευθυνόμενοι, μονο που οι εντολές σας φαίνεται να δινονται σε νεοφώτιστους (τι έγινε ρε παιδιά, δεν ξεκινησε η Ακαδημία ακόμα;) και σε ερασιτέχνες!<br /><br />αλλά κυρίως<br /><br />ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ<br /><br />γιατί δεν ξέρετε ΠΟΙΟΣ είναι ο Λάκης Κούτζιουλας!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3947675868298408843?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-3464289765829518512010-12-20T18:26:00.000+02:002010-12-20T18:27:16.090+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WlBiLNN1NhQ?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WlBiLNN1NhQ?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-346428976582951851?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-32384076342038938782010-11-20T10:52:00.001+02:002010-11-20T10:58:25.899+02:00<object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vOCFN7zB8yg?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vOCFN7zB8yg?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><br />Στο παιδικό δωμάτιο κρεμάστρες όνειρα<br />γεμίζουν την ντουλάπα. <br />Χρώματα άτακτα αλλάζουν καλειδοσκοπικά. <br />Είναι φορές που το κίτρινο την ξεχειλίζει, <br />κι η ασημιά βροχή γιατί δεν μένει στατική. <br /><br />Το παιδικό δωμάτιο με τόπους μυστικούς,<br />τσεπούλες με καλούδια και θησαυρούς,<br />τρυπούλες με χαρτάκια και γραπτά, <br />ξύλινα κουτάκια με κρυφά κλειδιά, <br />και μια παπουτσοθήκη μπλε-λιλά.<br />Ανέγγιχτα μένουν για χρόνια<br />να νιώθεις σιγουριά<br /><br />Στο παιδικό δωμάτιο πόρτες αόρατες μικρές<br />είσοδοι σε τόπους μακρινούς και σχέδια με ουρανούς<br />μια κρύπτη κάτω από χαλί, με σκάλα στριφογυριστή<br />μια πόρτα προς τη σοφίτα τη φανταστική<br />και άλλη για το λιλιπούτειο τούνελ που σε χωρεί <br />σαν γίνεται σαν μια τελεία μικροσκοπική.<br /><br />Κάτω από το κρεβάτι σου κοιμάται κι ο σαρακηνός <br />με το ‘να γαλάζιο μάτι και τ’ άλλο καφέ!<br />Όταν σε παίρνει σαν την γοργόνα του αγκαλιά, <br />φεύγετε για τα γαλάζια πέλαγα <br />και το πρωί μιλάς για χάρτες και πολιτισμούς, <br />άλλους ανθρώπους και λαούς.<br /><br />Στο παιδικό δωμάτιο, πίσω από τη κουρτίνα, η παιδική σου αγάπη<br />σου ψιθυρίζει θάματα που θα ‘ρθουνε ξανά <br />Είναι το πρώτο που θυμάσαι το πρωί.<br />γιατί έτσι είναι ο έρωτας. <br />Έτσι και η ζωή...<br /><br />Στο παιδικό δωμάτιο μια λίμνη γαλαζοπράσινη βαθιά<br />με βάτραχους, χελώνες και μόνο πράσινα πουλιά<br />Κι ένα λευκό τούλι σαν πανί, που ο άνεμος γεμίζει <br />Για να σαλπάρει ο φόβος μακριά, <br />έξω απ το παράθυρο που βρίσκεται ψηλά.<br /><br />Στο παιδικό δωμάτιο αλλάζουν οι καθρέφτες<br />σαν έκθεση πορτρέτων σε γκαλερί<br />Αλλάζουν μαζί με τις ερωτήσεις για το ποια είσαι εσύ.<br />Δίπλα τους οι συλλογές από αρώματα, ιριδίζοντα γυαλιά, <br />παράξενα αντικείμενα από ταξίδια μακρινά, <br />ένας πύργος μιας πόλης που θες να επισκεφτείς, <br />μια νεροσφυρίχτρα-παπί, <br />κι ένα δαχτυλίδι με πέτρα θαλασσί. <br /><br />Στο παιδικό δωμάτιο τσαμπιά οι προσδοκίες κρέμονται απ’ το ταβάνι<br />Τις ευλογώ με το νυχτερινό φιλί.<br />Χαμογελώ, και φέγγουν στο σκοτάδι <br />σαν τα λαμπιόνια μιας παγανιστικής γιορτής.<br /><br />Μια μαγισσούλα τσιγγάνα είσαι και ‘συ<br />Ξυπόλυτη και ελεύθερη, μικρή γυναίκα,<br />το παιδικό δωμάτιο σου, είσαι εσύ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3238407634203893878?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-36509833732458564242010-11-19T20:22:00.004+02:002010-11-19T20:34:45.734+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TObBUqy5TBI/AAAAAAAAAlI/aN4tkQVP5mM/s1600/images%2B%25281%2529.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 221px; height: 228px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TObBUqy5TBI/AAAAAAAAAlI/aN4tkQVP5mM/s400/images%2B%25281%2529.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5541328952355277842" /></a><br /><br />επειδή δεν την ανακάλυψαν όλοι ακόμα, και έπρεπε να ανακαλέσει, εδώ σας δίνω τη συνταγή:<br /><br /><br />Συστατικά<br />3 φλυτζ. αλευρι<br />2 κ. γλ. μπεικιν<br />1 κουτ. σοδα<br />1 κουτ. κανελλα<br />1 κουτ. πιπεροριζα<br />3/4 φλ. μελι χλιαρο<br />1/φλ. ζαχαρη<br />1 φλ. ταχινι<br />1/2 φλ. νερο χλιαρο<br />σταφιδες μαυρες, ξανθες, καρυδια<br />1/2 φλ. χυμο πορτοκαλιου και ξυσμα.<br /><br />Οδηγίες<br />Βαζετε σε λεκανη ολα τα υγρα, εκτος απο το χυμο και τα ανακατευετε καλα. Κατοπιν προσθέτετε σιγα σιγα τα στερεα εναλλαξ με το χυμο. Ο χυλος ειναι πολυ σφιχτος<br />Στρωνετε λαδοκολα σε ταψακι 26αρι και την αλειφετε με ταχινι, απλωνετε το χυλο και ψηνετε σε μετριο φουρνο 1 ωρα περιπου. Οταν κρυωσει πασπαλιζετε με αχνη.<br /><br />Λίγα μυστικά ακόμα<br />Ειναι νοστιμοτερη αν μεινει 1 - 2 ημερες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3650983373245856424?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-4864143651275704332010-11-11T16:44:00.001+02:002010-11-11T16:46:13.292+02:00"Οι ήρωές μου στηρίζονται στη δημιουργική φαντασία και στην ακατάπαυστη παρατηρητικότητα. Ο μυθιστοριογράφος έχει υλικό τη ζωή, τους ανθρώπους και τις υποψίες του. Μερικές φορές φέρνω σε δύσκολη θέση κάποιους γνωστούς και φίλους, αλλά ποτέ δεν έχω μετανιώσει για όσα έγραψα."<br />«Όλα αυτά με τους παλαιστές και τους δερβίσηδες με προκαλούν. Είναι δύο κατηγορίες αντρών που εκλείπουν από τη σύγχρονη ζωή. Σώμα και πνεύμα. Πάλη και χορός». <br /><br /><br />από το<br />"Στο μυαλό του συγγραφέα: Θεόδωρος Γρηγοριάδης"<br />του Δημήτρη Μαστρογιαννίτη (AthensVoice, τχ. 323, 10/11/2010)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-486414365127570433?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-18240025151079398352010-11-02T10:28:00.002+02:002010-11-02T10:32:54.986+02:00η σκυλίτσα μένει<br /><br />άρα και μεις στο διαμέρισμα<br /><br />και μαζι η ελπίδα για την ανθρωπιά μας<br /><br />να ξέρατε τι κουράγιο πήρα<br /><br />και τι χαρά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1824002515107939835?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-72790332551742938312010-11-01T22:02:00.007+02:002010-11-01T23:01:48.940+02:00<span style="font-weight:bold;">Φαίνεται πως τα άσπρα σεντόνια της πολυκατοικίας μου μαζεύτηκαν βιαστικά λόγω της αναμενόμενης βροχής κι έτσι ανεστάλη η ανακωχή μεταξύ των ενοίκων. <br /><br />Κοιτώντας τον ουρανο γκριζο έξω από την μπαλκονόπορτα, έκατσα μπροστά από τον υπολογιστή κι άπλωσα ένα σεντόνι μεγέθους Α4.<br /><br />Το μοιρασα χερι-χερι, πόρτα-πόρτα. Έκατσα και πάλι, δίπλα στον υπολογιστή κοιτώντας κάθε λίγο έξω ελπίζοντας να δω μια βενετσιάνικη μπουγάδα να ενωνει κάποιο διπλανό διαμέρισμα με το δικο μου - μήπως από τα 24 διαμερίσματα, κάποιος βγει κι απλώσει έστω ένα μικρό λευκό σεντόνι.</span><br /><br /><br /><br /><br />Ονομάζομαι XXXXXXXX και μένω μαζί με την κόρη μου και την σκυλίτσα της στο XXXXXX της πολυκατοικίας μας εδώ και XXXXXX. Είμαι δηλαδή γειτόνισσά σας. <br /><br />Επικοινωνώ μαζί σας γιατί εκφράστηκαν παράπονα στην ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος το οποίο ενοικιάζω ότι η σκυλίτσα μας ενοχλεί. Ξαφνιάστηκα γιατί η σκυλίτσα μας δεν γαβγίζει και δεν ενοχλεί με θορύβους. Έμαθα όμως από την τηλεφωνική επικοινωνία ότι πριν 10 λεπτά είχε λερώσει τα σκαλιά με ακαθαρσίες.<br /><br />Ουδέποτε είχα την παραμικρή διάθεση να προκληθούν προβλήματα καθαριότητας στους κοινόχρηστους χώρους. Λυπάμαι πραγματικά αν η σκυλίτσα διέφυγε της προσοχής μας σήμερα, για λίγα λεπτά. Είχε ξανασυμβεί πριν λίγους μήνες ακόμα μια φορά όταν κατεβαίνοντας εκείνη από τις σκάλες και εμείς με το ασανσέρ, λέρωσε τα σκαλιά. Καθαρίσαμε αμέσως όταν το αντιληφθήκαμε.<br /><br />Λυπάμαι που σήμερα το άτομο αυτό επέλεξε να επικοινωνήσει πρώτα με την ιδιοκτήτρια και όχι μαζί μου, ζητώντας την παρέμβαση της για απομάκρυνση του σκύλου. Ξέρετε, αν μου χτυπούσε το κουδούνι θα το φροντίζαμε αμέσως και θα γινόμαστε διπλά προσεκτικές την επόμενη φορά για να μην επαναληφθεί. <br /><br />Η σκυλίτσα ονομάζεται XXXXXX κι ήρθε στο διαμέρισμα 3 μήνες μετά από μας. Είναι μέλος της οικογένειας μας. Είναι η συντροφιά της κόρης μου και ένας λόγος ακόμα να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι. Ανακαλύψαμε και εμείς ότι αρχικά δεν είναι εύκολη η συγκατοίκηση με ένα σκύλο και έπρεπε να κάνουμε πολλές αλλαγές στο καθημερινό μας πρόγραμμα επειδή εκτός από φροντίδα και αγάπη χρειάζεται γνώση που την αποκτήσαμε σταδιακά. Ιδιαίτερα όταν την φροντίδα αυτήν την έχει αναλάβει με υπευθυνότητα εξ’ολοκλήρου μια νεαρή γυναίκα XXXX χρονών, είναι ένα καθημερινό σχολείο ζωής ανυπολόγιστης αξίας. <br /><br />Σήμερα έλαβα διορία μιας βδομάδας να φύγει ή εκείνη ή εμείς! Ζήτησα να ξανασυζητηθεί το θέμα σε 2-3 μέρες κάτω από καλύτερες συνθήκες, με ψυχραιμία.<br /><br />Πιστεύω ότι μπορεί να βρεθεί λύση που να ικανοποιεί όλους. Αν σας δημιουργεί άλλα προβλήματα τα οποία δεν γνωρίζω σας παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου στο XXXXXXX ή αφήστε μου ένα σημείωμα στο ταχυδρομικό κουτί.<br /><br />Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα αυτής συζήτησης, είτε δοθεί η ευκαιρία να με γνωρίσετε είτε όχι, είτε θεωρείτε ότι πρέπει να φύγει ένα σκυλί από κάποιο διαμέρισμα μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια του, είτε είστε αντίθετοι και συνεχίσετε να χαίρεστε να το βλέπετε χαρούμενο να τρέχει στο απέναντι χωράφι 2-4 φορές τη μέρα (γιατί αυτή είναι και η μόνη επαφή που σας επέβαλε η ΧΧΧΧΧΧ) είναι σημαντικό να σας πω ότι:<br /><br />Είναι αντίθετο με όσα πιστεύω να δεχτώ αμαχητί ένα τέτοιο τελεσίγραφο.<br />Να δεχτώ δηλαδή πως δεν υπάρχουν άλλες συμβιβαστικές λύσεις και να μην εξαντλήσω όλα τα δυνατά περιθώρια.<br />Μου είναι αδιανόητο να δεχτώ ως "επιλογή" να εκδιωχθεί ένα μέλος της οικογένειας μου από τη ζωή μας.<br />Δεν υπάρχει κανένας τρόπος που μπορώ να υποστηρίξω μια τέτοια απόφαση όταν κοιτώ την κόρη μου στα μάτια ή τον εαυτο μου στον καθρέφτη.<br />Άρα, η επόμενη επιλογή που προσφέρθηκε είναι να μετακομίσω!<br />Ξερετε κι αυτή μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχτώ αμαχητί. Την απαίτηση δηλαδή να μετακομίσουμε (είτε έχει το νομικό δικαίωμα να την εκφράζει είτε όχι)εν μέσω μιας πολύ σημαντικής σχολικής χρονιάς και λίγο πριν τα Χριστούγεννα - έτσι τιμωρητικά γιατί λέρωσε το σκυλί μας τα σκαλιά της πολυκατοικίας. <br /><br />Κυρίως δεν έχω πειστεί πως αυτό το ανώνυμο τηλεφώνημα σας αντιπροσωπεύει όλους και όλες σας και πως δεν πρέπει να γνωρίζετε τι γίνεται στο χώρο της πολυκατοικίας.<br /><br />Βλέπετε νομικά το θέμα είναι απλό. Πάντα είναι σε αντίστοιχες περιπτώσεις. <br />Συνήθως αν δεν υπάρξει συμβιβασμός ή αλληλοκατανόηση απλά θα χρονίσει, με χαμηλότερης ποιότητας σχέση και επικοινωνία εντός των ίδιων πάνω-κάτω χρονικών πλαισίων.<br />Εμείς θα αποχωρήσουμε, αλλά όχι κάτω από την παρούσα πίεση, <br />Όσοι δεν μας θέλουν εδω, θα έχουν ένα άλλο ένοικο να αντιπαθήσουν συντομα, αλλά όχι τόσο άμεσα.<br /><br />Αυτο είναι που θέλουμε απο τους γειτονες μας;<br />αυτο είναι που μας αξίζει;<br /><br />Νομικά ήταν και είναι απλό. Ηθικά όμως;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7279033255174293831?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-5232517651751810932010-10-18T09:53:00.006+03:002010-10-18T11:10:11.230+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TLvvFoPrJgI/AAAAAAAAAlA/ayt-d-J2jtU/s1600/%CE%9A%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%9A%CE%9F%CE%A4%CE%A1%CE%A9%CE%9D%CE%97%CE%A3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TLvvFoPrJgI/AAAAAAAAAlA/ayt-d-J2jtU/s400/%CE%9A%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%9A%CE%9F%CE%A4%CE%A1%CE%A9%CE%9D%CE%97%CE%A3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5529275847508960770" /></a><br /><br />«Ως πότε παληκάρια να ζούμεν στα στενά,<br />μονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχες στα βουνά ;<br />Σπηλιές δεν κατοικούνται, αρπάξτε τα δαδιά*,<br />[τα σπρέι, τα καρφιά}<br />Να κάψουμε τον Κόσμον, και την πικρή σκλαβιά,<br />[μην νοιάζεστε} Δεν χάνονται αδέλφια, Πατρίδα και γονείς,<br />Οι φίλοι, τα παιδιά μας κι όλοι οι συγγενείς <br /> <br />Κάλλιο να’ναι στο χώμα ο τρόπος αλλότριας ζωής, <br />παρά στην κεφαλή μας - της άξιας φυλής !...<br /> <br />"Ω Βασιλεύ του Κόσμου, ορκίζομαι σε Σέ,<br />στην γνώμην των Τυράννων να μην έλθω ποτέ !<br />Μήτε να τους κοντέψω, μήτε να πλανηθώ<br />Απ’τα [ΔΔΟ] ταξιματά τους, για να παραδοθώ.<br />Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,<br />για να τους αφανήσω, θε να ' ναι σταθερός.<br />Πιστός εις την Πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,<br />αχώριστος για να ' μαι υπό τον στρατηγό*.<br />*[ξέρετε, εκείνον τον ...σοσιαλιστή]<br />Κι αν παραβώ τον όρκον, ν' αστράψ' ο Ουρανός<br />και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός !"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-523251765175181093?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-5203752010656481792010-10-18T01:35:00.000+03:002010-10-18T01:36:13.230+03:00H ΑΥΓΗ<br />Τερζής Κ.<br />Ημερομηνία δημοσίευσης: 17/10/2010<br /><br />"Ονειρα σε άλλη γλώσσα".<br />«Δεν ξεχνώ» λένε ακόμα τα μαθητικά τετράδια στην Κύπρο, όμως στο σχολείο της Φανερωμένης, ένα εντυπωσιακό κτίριο του 19ου αιώνα, κάποτε παρθεναγωγείο, κοντά στην Πράσινη Γραμμή της Λευκωσίας που διαιρεί ακόμη το νησί, οι μαθητές του έχουν άλλα πράγματα στο μυαλό τους που προσπαθούν να μην ξεχάσουν: τις δικές τους πατρίδες, τη δική τους κληρονομιά που εγκατέλειψαν λόγω φτώχειας, διωγμών, πολέμων… Παιδιά - μετανάστες από τη Ρωσία, τη Γεωργία, τις Φιλιππίνες, την Ουκρανία, το Κογκό, ακόμη και από την Τουρκία. Η αποδοχή του άλλου, η αποδοχή της διαφοράς είναι το κύριο ζητούμενο στη σχολική κοινότητα της Φανερωμένης και η δουλειά των δασκάλων εδώ κάνει θαύματα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το σκηνοθετικό βλέμμα της Λουκίας Ρικάκη "σταμάτησε" στο σχολείο της Φανερωμένης αιχμαλωτίζοντας με την κάμερα τη φαινομενικά απλή αλλά στην πραγματικότητα πλούσια και σύνθετη πολυ-πολιτισμική ζωή αυτής της κοινότητας. "Όνειρα σε άλλη γλώσσα"...<br /><br />Η διδασκαλία, το θεατρικό εργαστήρι, το παιχνίδι, οι συζητήσεις με τα παιδιά για τα απλά αλλά και για τα δύσκολα: την πατρίδα που κουβαλάς μέσα σου και αυτήν όπου βρέθηκες, τον φόβο που φωλιάζει στην ψυχή και το βλέμμα, τον Θεό που μιλά σε διαφορετικές γλώσσες, την απόρριψη και την καταδίωξη...<br /><br /> <br /><br />* Πώς προέκυψε η τελευταία σου ταινία; Και για ποιο λόγο πιστεύεις ότι ο θεατής θα έπρεπε να πάει στην αίθουσα να τη δει;<br /><br />Κοίταξε, όλοι έχουμε ανάγκη να ανακαλύπτουμε και να αναδεικνύουμε τις θετικές πρακτικές, όπου κι αν τις συναντάμε. Έχουμε στομώσει από δυσπιστία, αρνητικά συναισθήματα, ακυρωμένες προσδοκίες, τραυματισμένες προοπτικές. Κάθε φορά που ανακαλύπτω μια όμορφη, θετική συνθήκη κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τη μοιραστώ και να την αναδείξω. Όταν ανακάλυψα εκείνον τον εξαίρετο δάσκαλο στην Κρήτη γύρισα την ταινία «Ο Άλλος», ενώ τώρα στο σχολείο της Φανερωμένης βρήκα μια ομάδα δασκάλων που σκύβουν με προσήλωση και αγάπη στους μαθητές τους.<br /><br />Αυτό που ένιωσα εγώ σε ένα βράδυ όταν ανακάλυψα αυτή την ομάδα και τη δουλειά που κάνουν, νομίζω πως θα το νιώσουν και οι θεατές. Θα χαρούν που θα δουν πως όταν υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι τα πάντα είναι εφικτά. Ό,τι γίνεται στο σχολείο της Φανερωμένης είναι ένα μικρό θαύμα. Και μας ενδιαφέρει γιατί στη χώρα μας "μαθαίνουμε" τα τελευταία χρόνια να συνυπάρχουμε με ανθρώπους από άλλες χώρες. Όταν στο πρώτο στάδιο υποδοχής των ξένων, που είναι το σχολείο, μπορεί να γίνει τόσο ουσιαστική δουλειά, πολλά πράγματα μπορεί να γίνουν καλύτερα.<br /><br /> <br /><br />* Η πολυ-πολιτισμικότητα, που αναδεικνύεται με το "παράδειγμα" της ταινίας, με τα παιδιά των μεταναστών, είναι ένα καυτό κοινωνικό ζήτημα σήμερα, χωρίς εύκολες απαντήσεις. Οφείλει κανείς να συνυπολογίσει τις οικονομικο-πολιτικές διαστάσεις κ.λπ. Ποια είναι η δική σου άποψη για το ζήτημα και ποια είναι η εμπειρία που κομίζεις;<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με το θέμα. Έχω ήδη κάνει δυο ταινίες πάνω σε αυτό. Έζησα για λίγο καιρό ως παιδί τη ζωή του μετανάστη δίπλα στον πατέρα μου στη Γερμανία. Έχω το βίωμα και ταυτίζομαι αμέσως με τις δύσκολες συνθήκες αυτών των ανθρώπων, την αγωνία να διατηρήσουν στοιχεία της ταυτότητάς τους, τη νοσταλγία… Κάθε φορά που συναντιέμαι με αυτή τη θεματική επιστρατεύω τον σεβασμό απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που πασχίζουν ενάντια σε όλα να φτιάξουν ένα καλύτερο αύριο...<br /><br />Είναι χαρακτηριστική και πολύ συγκινητική η ιστορία της μικρής μαθήτριας από το Κουρδιστάν που έρχεται σχεδόν σκαστή στην Κύπρο με μοναδικό αίτημα να πάει σχολείο, γιατί στο χωριό της δεν επιτρέπεται στα κορίτσια να πάνε στο γυμνάσιο! Με αίτημα τη γνώση δουλεύει σκληρά, ενώ ταυτόχρονα κρατάει ημερολόγιο. Το ημερολόγιό της γίνεται διήγημα και βραβεύεται από την Unesco.<br /><br />Η Περβίν μπορεί να εξακολουθεί να εργάζεται σε κατάστημα υποδημάτων, όμως κάποια στιγμή θα γίνει συγγραφέας. Το χαμόγελό της το επιβεβαιώνει. Το σχολείο οφείλει να είναι ένας χώρος στον οποίο η συνύπαρξη θα είναι χωρίς προβλήματα και μάλιστα η εκπαίδευση πρέπει να εκμεταλλεύεται θετικά την παρουσία τόσων πολιτισμών σε μια τάξη και να τους εντάσσει στην εκπαιδευτική διαδικασία.<br /><br /> <br /><br />* Τα παιδιά είναι μια μικρογραφία των μεγάλων αλλά είναι ταυτόχρονα κι ένας "άλλος κόσμος"... Πώς τα προσέγγισες;<br /><br />Με εμπιστοσύνη στα μεγάλα τους μάτια που λένε ανοιχτά και ξάστερα αλήθειες με μεγάλη άνεση, χωρίς λογοκρισία. Κάτι που χάνουμε εμείς οι μεγάλοι με τον καιρό. Το γύρισμα είναι παιχνίδι, όπως πρέπει να είναι και το μάθημα. Δεν προβάλλεις τη σχέση εξουσίας της κάμερας αλλά προσπαθείς να την ξεχάσουν τα παιδιά και να συνομιλούν μαζί της όπως και μαζί σου. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης κερδήθηκαν σιγά σιγά. Πήγαινα για δύο χρόνια στην Κύπρο. Όταν χτίζεις μια σχέση τόσον καιρό έχεις μεγάλες πιθανότητες να πετύχεις μια ουσιαστική επικοινωνία.<br /><br /><br />* Πέρα από το πρόβλημα διαίρεσης του νησιού, η Κύπρος φαίνεται να είναι μια κοινωνία "χωρίς προβλήματα", απολαμβάνει εδώ και χρόνια μια εντυπωσιακή οικονομική ευμάρεια και μάλιστα δεν την άγγιξε η κρίση που βούλιαξε την Ελλάδα. Αναρωτιέμαι πώς μεταφράζεται αυτό για τον πολιτισμό εκεί…<br /><br />Είναι δύσκολο να τοποθετηθεί κανείς με ακρίβεια πάνω στο Κυπριακό ζήτημα και να αντιληφθεί τα χαρακτηριστικά του. Ο χρόνος που έμεινα εκεί δεν μου επιτρέπει να τολμήσω αναλύσεις. Είδα μια κοινωνία οργανωμένη σε πολλούς τομείς, χωρίς όμως να απουσιάζουν και τα προβλήματα... <br />Δεν γνωρίζω πολλά για το σύγχρονο πολιτιστικό προϊόν, ωστόσο μου έκανε καλή εντύπωση το πώς κινούνται οι νέοι στην παλιά Λευκωσία, μέσα από "φυτώρια" εναλλακτικής σκέψης, αναζητώντας νέες, ανοιχτές φόρμες έκφρασης…<br /><br /> <br /><br />* Γίνεται πολλή συζήτηση τελευταία για το "νέο ρεύμα" του ελληνικού κινηματογράφου, τις διεθνείς διακρίσεις κ.λπ. Τι βλέπεις, τι "διαβάζεις" εσύ σε αυτόν, ενόψει και του πολυθρύλητου νέου νόμου;<br /><br />Είναι απαράδεκτο που δεν έχει παρουσιαστεί ακόμη ο νέος νόμος. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την καθυστέρηση τόσους μήνες ή τουλάχιστον δεν προτείνεται μια αξιόπιστη δικαιολογία. Από την άλλη είναι ευχάριστο το ότι έχουν συμπέσει χρονικά τόσες σημαντικές διακρίσεις για το ελληνικό σινεμά. Πιστεύω ότι εδώ και πολλά χρόνια γίνονται πολύ καλές ταινίες στην Ελλάδα, απλά η δικτύωσή μας με τα Φεστιβάλ του εξωτερικού προσέκρουε σε μπλοκαρισμένα δίκτυα επικοινωνίας. Τώρα σιγά σιγά αυτό αλλάζει. Ταυτόχρονα με απασχολεί και με προβληματίζει το ότι η πλειονότητα των επιλογών ξένων φεστιβάλ έχουν ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό σε θεματολογία…<br /><br /><br /><br />* Και η κρίση, το ΔΝΤ; Είναι ευδιάκριτη η κοινωνική ευαισθησία στη δουλειά σου, αλλά τι σημαίνει να κάνεις κινηματογράφο στην εποχή της κρίσης, είτε είσαι νέος είτε μεγαλύτερος;<br /><br />Πιστεύω ότι πρέπει να κάνεις κινηματογράφο σε κάθε εποχή, οφείλεις να εξασκείς τα εκφραστικά σου μέσα και να "επιστρέφεις" στην κοινωνία με όσο πιο έντιμο τρόπο γίνεται τη δημιουργία σου. Σε εποχή κρίσης οφείλει κανείς να σκέφτεται και να πράττει, να είναι σε συνεχή εγρήγορση. Η μετάθεση ευθυνών, ενώ φαίνεται σαν διέξοδος, στην ουσία είναι ολιγωρία. Δεν ταιριάζει σε έναν ενεργό καλλιτέχνη, όπως και σε έναν ενεργό πολίτη βέβαια, το να κάθεται να γκρινιάζει.<br /><br /> <br /><br /> <br /><br />* Κινείσαι εδώ και πολλά χρόνια ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο ντοκιμαντέρ. Τελικά πού είναι το "στίγμα" σου, τι σημαίνει αυτή η "ταλάντευση", πώς τα συνδυάζεις;<br /><br />Ταλαντεύομαι όχι μόνο ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη αλλά και ανάμεσα στη συγγραφή και στο θέατρο και σε άλλα… Ό,τι κάνω στη ζωή μου το ένα συμπληρώνει το άλλο, χωρίς το ένα δεν υπάρχει το άλλο. Το ντοκιμαντέρ με κρατάει σε επαφή με την κανονική ζωή, η μυθοπλασία μού δίνει φτερά να πετάξω από πάνω της και να χαζέψω την ομορφιά της ύπαρξης. Έχω ανάγκη και γερά πόδια και γερά φτερά χωρίς το ένα θα βουλιάξω, χωρίς το άλλο θα πνιγώ. Η ταλάντευση σαν αδιάκοπη κίνηση είναι απόλαυση δημιουργική… Μου φαίνεται αδιανόητο να κάνω 5 -7 χρόνια να γυρίσω μια ταινία περιμένοντας τους άλλους ή τον εαυτό μου...<br /><br /> <br /><br />* Απ' όσο γνωρίζω, έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις ένα δικό σου παράλληλο "δίκτυο" διακίνησης των ταινιών σου, με προβολές σε σχολεία, συλλόγους, διακίνηση μέσα από το Ίντερνετ, κάτι σαν πολιτισμικό αντάρτικο…<br /><br />Δεν ξέρω εάν έχω πετύχει κάτι τέτοιο… Απλά δεν δέχομαι να σταματήσω μπροστά στην ασφυξία που δημιουργεί το σύγχρονο τοπίο της διανομής στην Ελλάδα και πασχίζω με κάθε τρόπο να δουλέψω μέσα από τις ρωγμές του για τη διακίνηση των ταινιών. Ανταποκρίνομαι σε κάθε πρόταση προβολής απ' όπου και αν έρχεται, μετακινούμαι σε όλη την Ελλάδα σαν σβούρα και έρχομαι σε επαφή με κόσμο που ζητάει να δει τις ταινίες. Κουβεντιάζω μαζί τους, απολαμβάνω το πώς «ζει» και «αναπνέει» μια ταινία στην επαφή με το κοινό μετά την ολοκλήρωσή της. Δεν γίνομαι πλούσια σε χρήμα, γίνομαι πλούσια σε ζωή...<br /><br />(Η ταινία της Λουκίας Ρικάκη "Όνειρα σε άλλη γλώσσα" προβάλλεται από την Πέμπτη στο ίδρυμα "Μιχάλης Κακογιάννης", Πειραιώς 206).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-520375201065648179?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-23708971943978752282010-10-16T12:51:00.034+03:002010-10-16T21:03:25.375+03:00Συνήθως, τα παιχνίδια της μπλοκόσφαιρας προβάλλουν πτυχές (του/της εαυτής μας...Κάποια από αυτά γίνονται η αφορμή να ανακαλύψουμε πράγματα που πρώτη φορά κάποιος μοιράζεται... <br /><br />Τι θα λέγατε για ένα "παιχνίδι" να μάθουμε πως σκέφτονται οι άλλοι για μας;<br /><br />Ένα δώρο από μας προς τους άλλους επειδή ακριβώς συναντήθηκαν οι δρόμοι μας έστω και εικονικά. Μια-δυο πλευρές τους έτσι όπως τις συγκρατούμε, δώρο μιας επικοινωνίας που συνεχίζεται και αλλάζει αλλά απομονώνει μικρές στιγμές και αποκρυσταλλώνει γεύσεις και αρώματα.<br /><br />Θα ήθελα να μάθω και 'γω μέσα απο αυτο πως με βλέπετε εσείς αν έχετε την έμπνευση και διάθεση.<br /><br />Πρόκειται για παιχνίδι, κι ας μη το πάρουμε πολύ στα σοβαρά,<br />ένα παιχνίδι που ακουμπά την ανθρωπιά μας.<br /><br />Σε κάποια τελετή γάμου της αλλοδαπής ο τελετάρχης επαναλαμβάνει "to have and to hold". Τι παράξενο πράγματι να χρησιμοποιεί "to have and to hold" ως έκφραση μιας απόλυτης μορφής αφοσίωσης μεταξύ ανθρώπων! <br /><br />ισως γιατί θεωρεί ότι απο μας εξαρτάται πως "ζουν" οι άλλοι μέσα μας<br />κι αν αφαιρέσουμε τους μεγάλους όρκους και δηλώσεις...<br />μηπως έτσι δεν "σκεφτόμαστε", "αγαπούμε", "μισούμε" ...απολυτοποιούμε κάποιον ή κάτι;<br />ΕΚΕΙ ακριβώς, μέσα μας - πουθενά αλλού παρά μόνο μέσα μας.<br /><br />Εκει φιλοι και φίλες αναπόφευκτα σας κουβαλώ και ΄γω.<br />με μια σειρα συνειρμών που γίνονται σχεδόν αυτομάτα<br />κι αυτο το παιχνίδι ξαναγυρνά το χρόνο και βλέπει πως είμαστε μέσα στον άλλον. Αλλά η τομή γίνεται τώρα, άρα μπορεί ν' αλλάξει ...<br /><br />Ξέρετε πάντα θαύμαζα τους μεγάλους ανθρώπους ... Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι τους διαπερνούσε κάτι παντοδύναμα κοινό... <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Η συνειδητή απόφαση εξωραϊσμού μια ιδέας μέσα τους, <br />έτσι ώστε να είναι πιο δυνατή απο τη βαρβαρότητα που επικρατεί (γύρω και μέσα)... <br /></span><br />Άρα αναπόφευκτα θαυμάζω όλους τους ανθρώπους που ακόμα διατηρούν αρκετό χώρο να αφιερώσουν στον εξωραϊσμό των άλλων...κι έτσι όμορφους τους συγκρατούν στην ζώσα και εξελισσόμενη μνήμη. <br /><br /><br /><br />ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ:<br />"Βρείτε μουσική και μια πόλη/τοποθεσία που ταιρίαζει στον/στην [...]"<br /><br /><span style="font-style:italic;">(υπομονή γιατί είστε και πολλοί)</span><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Στην Σταλαματια</span><br />Σταλαματια μου σου αφιερώνω το τραγούδι σ'αυτή τη συγκεκριμένη εκτέλεση<br />κι αν θα το ήθελες και συ θα σ' έπαιρνα στην <span style="font-weight:bold;">Νίκαια</span> να περπατήσεις την promenade des anglais, να καθίσεις σ' ένα μπιστρό και να κοιτάς τους ανθρώπους απολαμβάνοντας ένα ποτήρι καλό κόκκινο κρασί;<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/31L8d8uenbI?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/31L8d8uenbI?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στον Κωστα <br /><br />Κώστα μου θυμίζεις το take five και ΑΠΕΙΡΕΣ διαφορετικές εκτελέσεις, <br />9/8α και διέσεις και μουσική που γράφεται μεταξύ γραμμών και ήχων (και αναστεναγμών)<br />Βερολίνο Κώστα!<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Tn27IcAapPI?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Tn27IcAapPI?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στον Ανευ Ορίων<br /><br />σου το αφιερώνω αν και μας έπεισες ότι δεν μπορείς να χτενιστείς πια! <br />η περιοχή που μου ΄ρχεται στο μυαλο είναι τα Κοκκινοχώρια μπορεί να φταίει το τραγούδι!<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zX0moex__EA?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zX0moex__EA?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Στην Ruth-less<br /><br />Ομορφη κυρία, δεν μπορεί παρά να είναι μια γυναικεία συνομωσία!<br />Γυναίκες, χαρούμενες, ελέυθερες, όμορφες που γράφουν, τραγουδουν, χορεύουν.<br />και πόλη, Πράγα - την άνοιξη, που γεμίζουν τα παρτέρια και οι πλατείες λουλούδια <br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NV0JfRS9SF8?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NV0JfRS9SF8?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στην Ουτοπία<br />Ουτοπία μου, θα μπορούσε το αυτι σου να τα "ακουσει" όπως εγω; (αν ξεκινήσουν και τα δυο μαζι με το δευτερο να ξεκινά απο το 0:22 κάπου πλησιάζουν σ αυτο που ειχα υπόψη μου)<br />Τοποθεσία: "Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι" υπάρχει ένα παράθυρο και εσύ κάθεσαι εκεί και κοιτάς το διάστημα μεταξυ των αστεριων.<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hV6VpyHWfRo?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/hV6VpyHWfRo?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/v7r6VoXpQe0?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/v7r6VoXpQe0?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />και επειδή μπορεί να μην πετύχει...<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LwcJyzO2wog?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/LwcJyzO2wog?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στην Λεμέσια<br />για να ανοιχτεί η πιρόγα σου εκει... εκει κι τόπος, σε μια πιρόγα στο μέσο του πελάγους<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-U1WlbnoXKc?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-U1WlbnoXKc?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στον Νικόλα<br />δεν θα μπορεί να το χορέψει ο Μητροπάνος αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτη τη ζωή.<br />τόπος: Capetown <br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uEk9OpOYp3A?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/uEk9OpOYp3A?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Στον Λινοπάμπακο<br />επειδη δεν ξαφνιάζεσαι πια με τίποτα είπα να δοκιμάσω κι ας ..χάσω!<br />τόπος: Μαραθάσα όταν έτρεχαν ακόμα οι ποταμοί<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hwMeHZCZja8?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/hwMeHZCZja8?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Στην Φαραώνα<br />Δεν ξέρω ο τόπος σου αν έχει όνομα αλλά θα είναι στην κορφή ενος πευκόφυτου βουνού και κάτω η θάλασσα λίγο πριν ξημερώσει<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lj_YdBJyHiw?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lj_YdBJyHiw?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στην Νάσια<br />Το καραβανι σου θα σε παίρνει όπου θες εσυ!<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5ofaoLKPz7c?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5ofaoLKPz7c?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στον Γιάννη (Ιωαννου - είστε και πολλοι οι γιάννηδες!)<br />Στην Ακρα να κοιτας TAj Mahal και να απορείς ...<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vcWTTs8QVRc?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vcWTTs8QVRc?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />μετά το σχόλιο σου... αυτο:<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PVFhmsku6Lo?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/PVFhmsku6Lo?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Στην Δεισδαιμόνα<br />Είναι μαζι και οι τρεις ερμηνείες σαν διαφορετικές πλευρές ενός πολύεδρου κρυστάλλου<br />Τόπος: Βαρκελώνη αρχές φθινοπώρου<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BTC10jjlFUs?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BTC10jjlFUs?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Στον Greekstory<br />Μπορείς να φαντάσου κάπου εκει μέσα και τον Στινγκ αλλά σε αυτη την εκτέλεση pleeaase :-)<br />Τόπος: Νέα Υόρκη όταν κοκκινίζει το πάρκο λίγο πριν πέσει το χιονι<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/P28WtFktWvA?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/P28WtFktWvA?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Στο Ηλίθιο Αγρινό<br />Αγρινέ τι να σου αφιερώσω που πρέπει να οργανωθεί μια μουσική παράσταση!<br />Οπότε ξεκινούμε με πρόζα, μετά μουσική και τέλος απομόνωσε σε παρακαλώ τα τελευταία λεπτά από το 8:54 μέχρι 9:40. <br />Τόπος Αν και μπαίνω στον πειρασμό να σε στείλω Λας Βέγκας ο τόπος σου ίσως θα ήταν Ανδεις (Διαλέγεις εσύ υψόμετρο) <br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mxqKF3KzCLk?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mxqKF3KzCLk?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MwHtX6alqQU?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/MwHtX6alqQU?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/c8bp3mP9Ukc?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/c8bp3mP9Ukc?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Για τον Αντικακομούτσουνο<br />Αν και σε θυμάμαι κάθε φορά που ακούω την Κουπαστή (ξέρεις εσυ γιατι) σου αφιερώνω τον Ψαραντώνη - αυτον που σηκώνεται και φευγει στη μέση μιας παράστασης άμα θυμηθει κάτι! <br />... μακάρι να πας στην πίσω μερια των Σφακιων μ'ενα καραβάκι<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HJEjTzVb8tk?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/HJEjTzVb8tk?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Για τον Κυριάκο<br />Eπειδή όπως είπαμε, ο άντρας πρέπει να είναι και λίγος κομπλεξικός στο αφιερώνω :-)<br />Τόπος μέσα σε μια (ηλεκτρονικη) βιβλιοθηκη στη καρδια του Λονδίνου μια μερα βροχερή<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fQTLo5161qA?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fQTLo5161qA?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Για τον Incus<br />Incus, σε φαντάζομαι να το ακους μονο εσυ σαν δουλευεις <br />Τόπος, με ενα ελικόπτερο να πετάς πάνω απο τα Νορβηγικά φιορδ τα κατάβαρα απο το μπλε αρχαίο χιονι μες σ' ένα ουρανο μωβ που νομιζεις οτι τελειώνει ακριβως πάνω απο το κεφάλι σου<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Fo0K_n3VLG4?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Fo0K_n3VLG4?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2370897194397875228?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-17174231238550120692010-10-16T12:34:00.002+03:002010-10-16T12:35:20.074+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TLlxzPcODCI/AAAAAAAAAk4/CFXxiDdio6E/s1600/67390_439566426122_632486122_5822697_7895079_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TLlxzPcODCI/AAAAAAAAAk4/CFXxiDdio6E/s400/67390_439566426122_632486122_5822697_7895079_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528575142706154530" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1717423123855012069?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-19813538306732574962010-10-15T01:36:00.004+03:002010-10-15T01:55:31.892+03:00Απαντώντας σε αναφορές σχετικά με τη διάνοιξη του οδοφράγματος, ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε πως «σήμερα περίμενα να πούμε ένα ‘<a href="http://www.moi.gov.cy/moi/pio/pio.nsf/0/5C72BF32E4B87003C22577BC00534610?Opendocument">ευχαριστώ </a>και πάμε παρακάτω, βλέπουμε τα προβλήματα’. <br /><br /><br />Το ευχαριστώ που περίμενε ο Πρόεδρος είναι αυτό που έδινε ανελλιπώς στις ομάδες πρωτοβουλιών διάνοιξης της Λήδρας.<br /><br />Είναι το ευχαριστώ που έδωσε το κόμμα του, η εφημερίδα του, τα στελέχη του, σε όλους του τ/κ που γρατζούνιζαν <span style="font-style:italic;">τυχαία </span>τα αυτοκίνητα τους όταν κατέβαιναν για να ενωθούν με τους ε/κ και να ανοίξουν τα υπόλοιπα οδοφράγματα.<br /><br />Ζητά ο Πρόεδρος το ευχαριστώ που απλόχερα σαν καλός πατέρας όλων μοίραζε από τότε που το κόμμα του συμμετείχε σε όλες τις τελευταίες κυβερνήσεις-λύσης-του-κυπριακού!<br /> <br /><br />άλλωστε όπως κατέληξε στην ομιλία του καφενέ του Πύργου:<br /><br /><br />..."Και έκανα πολλά και πολλές παραχωρήσεις για να λυτρωθείτε."<br /><br /><br />και 'μεις .............<br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jasAlPtCecI?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jasAlPtCecI?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br />(στο 3:34 η μουσική περιγράφει ακριβώς τη ψυχική κατάσταση των αχαρίστων)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1981353830673257496?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-87433044001934221742010-10-13T18:52:00.000+03:002010-10-13T18:53:41.769+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ClIeyLjM2I8?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ClIeyLjM2I8?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-8743304400193422174?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-43236845629691709892010-10-10T17:05:00.006+03:002010-10-10T17:16:30.983+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qfEONLFFWyQ?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qfEONLFFWyQ?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Lhasa de Sela<br />με όλες τις λέξεις<br /><br />με όλες τις λέξεις<br />με όλα τα χαμογελα<br />με όλα τα βλέμματα<br />με όλα τα χάδια<br /><br />πλησιάζω το νερό<br />πίνοντας το φιλι σου<br />το φως του προσώπου σου<br />το φως του κορμιου σου<br /><br /><br />να σ αγαπω ειναι προσευχη<br />τραγούδι μιας σιωπής<br />μυστικο ενός γυμνού<br /><br />αφήνομαι στα χέρια σου<br />με φόβο και ηρεμία<br />και μια ευχη στη ψυχη<br /><br />με όλες τις λέξεις<br />με όλα τα χαμογελα<br />με όλα τα βλέμματα<br />με όλα τα χάδια<br /><br />πλησιάζω τη φωτια <br />που καίει τα πάντα<br />το φως του προσώπου σου<br />το φως του κορμιου σου<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AOLg_XY2cWA?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AOLg_XY2cWA?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bw6_Ea8GHYQ?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/bw6_Ea8GHYQ?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4323684562969170989?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-40840984150621785002010-10-07T22:13:00.002+03:002010-10-08T15:31:54.696+03:00Στο ένα σήριαλ παιδόφιλοι και πουτάνες<br />στο άλλο νεκρόφιλοι και πουτάνες...<br />αν πηδήσουν και μια γαϊδούρα, κλείσαμε...<br /><br />Τέσσερις ώρες πριν <br />δίνοντας κατάθεση σε δικαστήριο της αλλοδαπής<br />για την κακοποίηση ανηλίκων στην Κύπρο<br />ο δικηγόρος υπεράσπισης του κύπριου γονιού ρωτά: <br />"μα καλά εσείς θεωρείτε κακοποίηση ακόμα και ένα χαστούκι;"<br /><br />...<br /><br />έλα εξήγησε στο "Law & Order" τις κυπριακές υπερπαραγωγές<br /><br />εσεις ίσως τα καταφέρετε καλύτερα<br /><br /><br />μη παραλήψετε να αγοράσετε το λαχειάκι σας <br />υπόσχεται διαμονή σε ευάερο και ευήλιο κτίριο... <br /><br />θα είναι το προικώο για όλες τις "υπηρεσίες" που προσφέρθηκαν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4084098415062178500?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-6467772789030590932010-09-30T17:40:00.003+03:002010-09-30T17:51:16.733+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TKSiIQBgnFI/AAAAAAAAAkw/5EEw40LijcE/s1600/GetAttachment.aspx+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 106px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TKSiIQBgnFI/AAAAAAAAAkw/5EEw40LijcE/s400/GetAttachment.aspx+(1).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522717305687022674" /></a><br /><br /><br />ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ<br /><br />Το αγαλματίδιο - έμβλημα της πόλης των Βρυξελλών<br />θα φορέσει κυπριακή βράκα<br /><br />Βρακάς θα ντυθεί το Manneken-Pis με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το μικρό μπρούντζινο αγαλματίδιο, έμβλημα της πόλης των Βρυξελλών, θα φορέσει την παραδοσιακή κυπριακή στολή (βράκα, τσεμπέρι, γιλέκο) αύριο, 1η Οκτωβρίου από τις 12 μ. μέχρι τις 4.00 μ.μ. <br /><br />Το Manneken-Pis που αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες της πόλης, συχνά μεταμφιέζεται, με οδηγίες των Αρχών της πόλης των Βρυξελλών, φορώντας διαφορετικές στολές αναλόγως της περίστασης. Από τις 23 Σεπτεμβρίου, που η κυπριακή παραδοσιακή στολή παραδόθηκε στο Δημαρχείο των Βρυξελλών από τον Πρέσβη της Κύπρου στο Βέλγιο κ. Κωνσταντίνο Ηλιάδη, η γκαρνταρόμπα του Manneken-Pis αριθμεί 853 κοστούμια.<br /><br />---------------<br /><br />30/9/2010<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Γιατί δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα;<br /><br />Τώρα που ωριμάσαμε ως δημοκρατία είναι καιρός να αφαιρέσουμε το Αποικιακό Έμβλημα <br />που κοσμεί το προεδρικό.<br /><br />Είναι καιρός να αποκτήσουμε ένα δικό μας!<br /><br />Ας αντικατασταθεί με τον ευρωπαίο-πια-κυπριο Μanneken-Pis...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-646777278903059093?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-83647588662342697862010-09-28T22:12:00.003+03:002010-09-28T22:26:27.151+03:00...και θα παραδώσω μια μάτσαν παττιχόφυλλα"<br /><br />Έτσι θα ξεκινήσει την ομιλία του ο Πρόεδρος για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας και θα 'ναι όλο καμάρι που τα κατάφερε καλύτερα από τον αείμνηστο.<br /><br />"Όποιος έκατσε πας τουτην την καρέκλα πάντα δίκιον είσhε για κάποιους, ποιος εν να μου πει ηντα που να κάμω σσσσιόρ; Εν αδρωποι τούτοι να κάμουν τζιαι κριτική στον γγ;", σκέφτεται<br /><br />[γ και ξανά γ] <br /><br />Μα καλά, εκείνη η διαφήμιση για την ομιλία του Προέδρου γιατι λέει και ξαναλεει οτι η είσοδος είναι δωρεάν για το κοινό.<br /><br />Έχει πλάσμα που θα πλήρωνε να τον ακούσει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-8364758866234269786?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-5708238272332722562010-09-25T09:49:00.000+03:002010-09-25T09:50:13.453+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/l5wdukn0Zgc?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/l5wdukn0Zgc?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-570823827233272256?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-75521484676450582422010-09-23T12:51:00.000+03:002010-09-23T12:53:23.240+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TJsjV1obWzI/AAAAAAAAAko/V0EUWeiGlfc/s1600/30-9-10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TJsjV1obWzI/AAAAAAAAAko/V0EUWeiGlfc/s400/30-9-10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520044626353543986" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7552148467645058242?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-3796289481688185722010-09-18T12:27:00.002+03:002010-09-19T01:38:09.733+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TJU_QGGB0II/AAAAAAAAAkg/e2hifcnlTeE/s1600/kostas_sofokleoys.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 345px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TJU_QGGB0II/AAAAAAAAAkg/e2hifcnlTeE/s400/kostas_sofokleoys.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518386464158765186" /></a><br />KAI TO σημερινό σημείωμα είναι αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που<br />έφυγε πριν μερικές βδομάδες από τη ζωή, και η απώλειά του αφήνει δυσα-<br />ναπλήρωτο κενό στους φίλους του. Ο Κώστας Σοφοκλέους γεννήθηκε στα<br />Κονιά της Πάφου το 1925. Μέλος πολυμελούς οικογένειας με 11 παιδιά,<br />φοίτησε μόνο για μια χρονιά στο Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου. Μπήκε<br />στη βιοπάλη και σε νεανική ηλικία εντάχθηκε στο ΑΚΕΛ. Κατατάχθηκε<br />στο «Κυπριακό Σύνταγμα» του βρετανικού στρατού το 1943 και πολέμησε<br />στην Ιταλία. Τον Ιούλιο του 1949 αναχώρησε για την Ουγγαρία, για να ενταχθεί<br />εθελοντικά στον «Δημοκρατικό Στρατό». Τελικά, παρέμεινε στη Βουδαπέστη, αφού ο ελληνικός Εμφύλιος είχε τελειώσει,όπου σπούδασε Ιστορία της Φιλοσοφίας. Επέστρεψε στην Κύπρο τον Οκτώβριο του 1955 και διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του<br />ΑΚΕΛ από το 1956 ώς το 1990, όταν παραιτήθηκε, μαζί με τα στελέχη που<br />ίδρυσαν αργότερα το ΑΔΗΣΟΚ και κατόπιν τους ΕΔΗ.<br />Τα τελευταία χρόνια αφιερώθηκε στη μελέτη και εξέδωσε (2003 και 2008)<br />δύο τόμους του βιβλίου του «Πορεία Ελευθερίας. Ενδογενείς αντιπαραθέ-<br />σεις», για την κυπριακή ιστορία των ετών 1930-1964. Η κυκλοφορία του<br />βιβλίου του -συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία για την ιστο-<br />ρία της κυπριακής Αριστεράς- ήταν και η αιτία να συνδεθούμε. Είχε ερ-<br />γαστεί μεθοδικά αποδελτιώνοντας ο ίδιος τον Τύπο της εποχής και τη σχε-<br />τική βιβλιογραφία (γεγονός σπάνιο για τα καθ’ ημάς σύγχρονα συγγρα-<br />φικά ήθη), είχε καλή μόρφωση και γερή μαρξιστική παιδεία, ενώ το βα-<br />σικό του γνώρισμα ήταν η διαλεκτική. Οξύ κριτικό πνεύμα, έγραφε με<br />τόλμη, αλλά τεκμηριωμένα. Αν και σε πολλές διαπιστώσεις και συμπερά-<br />σματά του διαφωνούσαμε πλήρως, οι συζητήσεις μαζί του ήταν μαθήματα:<br />Ρωτούσε συνεχώς για τα νέα ευρήματα της ιστορικής έρευνας, δίψαγε να<br />μαθαίνει, γνώριζε και μελετούσε όσο λίγοι στην Κύπρο την ιστορία της ελ-<br />λαδικής Αριστεράς και ήταν προικισμένος αφηγητής.<br />Αντί άλλου αποχαιρετισμού στον καλό φίλο που έφυγε, αντιγράφουμε ένα κομμάτι από<br />τον πρώτο τόμο του βιβλίου του: «Στην ιστορία της ανθρωπότητας το πιο απάνθρωπο, βάρβαρο και αποτρόπαιο έγκλημα, ήταν πάντοτε η καταπολέμηση των<br />αρχών και των ιδεωδών με βίαια μέσα. Οι αρχές και τα ευγενικά ιδεώδη,<br />ποτέ δεν εξουδετερώθηκαν με βίαια μέσα, όσον κι αν πάντοτε, εγίνονταν<br />τέτοιες προσπάθειες από τους κρατούντες. (...) Όμως τις ιδέες τις ασπά-<br />ζονται οι άνθρωποι. Και υπάρχουν πάντοτε μεταξύ τους εκείνοι οι αν-<br />δρείοι, που μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, αντιμετωπίζουν πα-<br />ντός είδους βίαιες διώξεις και καταπιέσεις και στέκουν αλύγιστοι και<br />ανυποχώρητοι, ακόμα και που θυσιάζουν τη ζωή τους. Είτε συμφωνούμε,<br />είτε διαφωνούμε με τα δικά τους πιστεύω, με τις μεθόδους αγώνα και τις<br />στιγμές που επέλεξαν να εξορμήσουν για την πραγμάτωση των αρχών τους,<br />αξίζουν να έχουν από όλους μας πλήρη αναγνώριση, τιμή, σεβασμό και<br />εκτίμηση».<br /><br />Ο Π. Παπαπολυβίου είναι αναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-379628948168818572?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-43426115043983381402010-09-03T13:41:00.002+03:002011-08-08T23:09:00.291+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TIDRnvJotKI/AAAAAAAAAkY/5-6ScU2DKgM/s1600/podi.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 246px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TIDRnvJotKI/AAAAAAAAAkY/5-6ScU2DKgM/s400/podi.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512636424503473314" /></a><br />παράξενη που είσαι ζωή<br />και συ μυαλο, τέρας...<br /><br />ήθελα πολύ να αναχωρήσω και φέτος<br />κι ήρθες απρόσμενα <br />εκει που ηθελα<br />να συναντήσω εκείνη που ήθελα<br />τη μέρα των γενεθλίων μου<br /><br />φευγω...<br /><br />a second wind is felt<br />pushing me forth<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4342611504398338140?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-66699250708016111192010-09-01T21:31:00.000+03:002010-09-01T21:32:41.992+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/piq4rjA7sBM?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/piq4rjA7sBM?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6669925070801611119?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-24337137096497496982010-08-31T12:58:00.002+03:002010-08-31T14:54:24.844+03:00Τρίτη, 31/08/2010<br />RSS<br />Η Πάφος χωρίς τον Κώστα Σοφοκλέους<br />| Εκτύπωση | 31/08/2010 | Με τον Δρα. Γιάννη Ταλιώτη<br /><br /><br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους, αφού αναμετρήθηκε με το Χάροντα στα μαρμαρένια αλώνια επί μια δεκαετία, έφυγε νικητής τελικά απο τη ζωή, πριν απο μερικές μέρες. Είμαι περήφανος που με θεωρούσε φίλο του. Όχι ευκαιριακό φίλο. Φίλο και συναγωνιστή για τα λαϊκά και τα παφιακά δίκαια για πάνω από 40 χρόνια.<br /><br />Τον πρωτογνώρισα σαν ήρθα νεαρός γιατρός στην Πάφο το 1969 και παρά τις πολλές φουρτούνες που μας κτύπησαν και τους δυο, ουδέποτε προδώσαμε ο ένας τη φίλια του άλλου. Ο Κώστας άφησε πίσω του αμέτρητους μεγάλους και μικρούς φίλους, αλλά και λίγους, πολύ λίγους μικρόψυχους και μικροκέφαλους εχθρούς.<br /><br />Οι εχθροί που άφησε πίσω του ο Κώστας Σοφοκλέους ήσαν παλιοί του φίλοι σύντροφοι και συναγωνιστές, με τους οποίους είχε δώσει κοινούς αγώνες για τα λαϊκά δίκαια και την προκοπή της παραμελημένης Επαρχίας του.<br /><br />Ο Κώστας, όμως, δεν περιόρισε τη δράση του μόνο μέσα στα στενά όρια της Πάφου και της Κύπρου, ή μέσα στους τέσσερις τοίχους της Κεντρικής και Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, στην οποία συμμετείχε σαν τακτικό και συνειδητό μέλος για πάνω από 30 χρόνια.<br /><br />Ο Κώστας, σε αντίθεση με πολλούς, μπήκε στην Κεντρική Επιτροπή με τις περγαμηνές ενός μάχιμου αποστράτου του Δεύτερου Παγκοσμίου Πόλεμου, που είχε δράση σε όλα τα μέτωπα της Βόρειας Αφρικής, από το Τομπρούκ και τη Λιβύη, μέχρι τη Σικελία, την Ιταλία και την Αυστρία.<br /><br />Ουδέποτε συνελήφθη αιχμάλωτος. Ο Κώστας περπάτησε με το μαρτίνι στο χέρι ολόκληρο το μήκος και το πλάτος της Ιταλίας, της Σικελίας και της Βόρειας Αφρικής, πολεμώντας τον Άξονα. Στο τέλος του πολέμου ήταν από τα ηγετικά στελέχη του ΑΚΕΛ που στασίασαν και φυλακίστηκαν από τους Άγγλους στην Παλαιστίνη μαζί με άλλους συντρόφους του, γιατί οι Άγγλοι ήθελαν να κρατήσουν τους Κυπρίους αποστράτους μακριά απο το νησί, μπας και επιστρέφοντας θα έθεταν άμεσα και δυναμικά θέμα απελευθέρωσης και αυτοδιάθεσης του νησιού από τον αποικιακό ζυγό.<br /><br />Τελικά ο Κώστας Σοφοκλέους μαζί με τους συντρόφους του επέστρεψε στο νησί για να φύγει ξανά σε λίγους μήνες σαν εθελοντής του λαϊκού στρατού στην Ουγγαρία, απ' όπου θα επροωθούντο στα ελληνικά μέτωπα.<br /><br />Η συμφωνία όμως του Πότσδαμ ανάμεσα στους νικητές του Β' Παγκοσμίου Πόλεμου είχαν ήδη τοποθετήσει την Ελλάδα, συναινούντος και του Στάλιν, στο στρατόπεδο των δυτικών και έτσι οι Κύπριοι εθελοντές παρέμειναν για πολλά χρόνια στην Ουγγαρία. Στην Ουγγαρία ο Κώστας ελατρεύετο κυριολεκτικά από του συντρόφους του και είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω ότι οι Ούγγροι που τον επισκέφτονταν μέχρι ακόμα λίγο πριν από το θάνατό του, μιλούσαν γι' αυτόν με θαυμασμό και απέραντη αγάπη.<br /><br />Με τον Κώστα ποτέ δεν ανήκαμε στον ίδιο κομματικό σχηματισμό. Μαζί του όμως συνεργάστηκα πολλές φορές σε πολλά επίπεδα πολιτικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά, ακόμα και θρησκευτικά. Ο Κώστας Σοφοκλέους ήταν αυτός που ανακοίνωσε πρώτος στον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο τον Δεύτερο ότι η απόφαση του ΑΚΕΛ ήταν να τον στηρίξει στη θέση του Μητροπολίτη Πάφου και ήταν ο Κώστας Σοφοκλέους που πήγε στο αγρόκτημα του Ανατολικού να δει τον Χρυσόστομο, για να του ανακοινώσει την απόφαση του ΑΚΕΛ. Ο Χρυσόστομος είναι τώρα ο προκαθήμενος της Εκκλησίας και μπορεί να ερωτηθεί και ο ίδιος.<br /><br />Με τον Κώστα δώσαμε ακόμα κοινούς αγώνες για τη διάσωση των νερών του Διαρίζου, όταν καλά-καλά το ΑΚΕΛ δεν είχε αποφασίσει αν θα στήριζε τις απαιτήσεις των παραποταμίων κοινοτήτων του Διαρίζου. Δώσαμε κοινούς αγώνες για την εκλογή του μακαριστού Σπύρου Κυπριανού στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας όχι μια, αλλά δυο φορές, και την εποχή που τα πράγματα στο Συνεργατικό Κίνημα δεν ήσαν και τόσο ρόδινα, παλέψαμε από μέσα ώστε να κρατήσουμε τα Συνεργατικά Ιδρύματα της Πάφου στα χέρια των προοδευτικών ανθρώπων αυτής της πόλεως.<br /><br />Μου προξένησε πραγματική έκπληξη και λύπη το γεγονός ότι στην κηδεία του Κώστα δεν παρευρέθη ούτε ένας από τους παλιούς κομματικούς του συντρόφους με την εξαίρεση του Γιάννου Αναστάση και εγώ προσωπικά είχα μια κρυφή ελπίδα μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, ότι ο Πρόεδρός μας και επί χρόνια συνεργάτης του Κώστα, θα έβρισκε έναν τρόπο να τον αποχαιρετήσει προσωπικά, παρά τα όσα συνέβησαν την εποχή της Περιστρόικα και της αποβολής των 13 μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Φυσικά θα πρέπει να πούμε ότι το ΑΚΕΛ επί τοπικού επιπέδου παρευρέθηκε στην κηδεία, αλλά εγώ ανέμενα κάποιον από τη Λευκωσία να έρθει για να εκπροσωπήσει την Κεντρική Επιτροπή, της οποίας ο μακαριστός Κώστας Σοφοκλέους ήταν δραστήριο μέλος για πάνω από 30 χρόνια. Αυτά σαν απλές διαπιστώσεις από ένα μη κομμουνιστή, που όμως θεωρεί τον εαυτό του προοδευτικό άτομο, με πολλές φιλίες και συγγένειες μέσα στο λαϊκό κίνημα.<br /><br />Χάσαμε πράγματι έναν καλό και πιστό φίλο και συνεργάτη. Όμως ο Κώστας Σοφοκλέους φεύγοντας μας άφησε τη δική του διαθήκη, υπό μορφή δυο ογκωδέστατων τόμων που συνέγραψε, ενώ πάλευε με την επάρατη νόσο, δείγμα και αυτό του χαρακτήρα του Κώστα Σοφοκλέους. Το συγγραφικό του έργο το διακρίνει εμβάθεια και επιστημονική ανάλυση, που εμπλουτίζονται από τα δικά του κομματικά βιώματα, δυο ιδιότητες που κάνουν το κάθε πολιτικό βιβλίο άξιο να κοσμεί τη βιβλιοθήκη του κάθε προοδευτικού ιδεολόγου, άσχετα από την κομματική του τοποθέτηση.<br /><br />Αποχαιρετώντας τον ακριβό και αγαπητό φίλο, εμείς που κάποτε θα τον ξανασυναντήσουμε εκεί που πήγε, του δίνουμε τη διαβεβαίώση πως τη μνήμη του ποτέ δεν θα την απεμπολήσουμε. Γι' αυτό ας αναπαύεται ήσυχα ο φίλος Κώστας Σοφοκλέους.<br /><br />ΔΡ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΛΙΩΤΗΣ<br /><br />Ιατρός, Πάφος<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τρίτη, 31/08/2010<br />RSS<br />Ασέβεια στη μνήμη του Κώστα Σοφοκλέους<br />| Εκτύπωση | 31/08/2010 | Με τον Τάκη Μιχαήλ<br /><br />Δεν σεβάστηκαν τον άνθρωπο στη ζωή, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το θάνατό του. Η ελάχιστη αξιοπρέπεια απαιτεί «σεβασμό μνήμης τεθνεότος. Ο Γ.Γ. της Κ.Ε. δεν την επέδειξε. Σε απάντηση ερώτησης του Μάριου Δημητρίου («Σημερινή» 27.8.2010), ο κ. Κυπριανού υποστηρίζει ότι «τον Κώστα Σοφοκλέους τον γνώρισα κυρίως τα τελευταία τρία χρόνια», ότι «συναντηθήκαμε στο σπίτι του αφού μου τηλεφώνησε ο ίδιος» και ότι «μέχρι πριν από λίγες βδομάδες ήταν παρών σε συγκέντρωσή μας στην Πάφο».<br /><br />Οι παρόντες σε ανοικτές συγκεντρώσεις καταγράφονται; Τι είχαμε πριν από τρία χρόνια; Την υποψηφιότητα Χριστόφια για Προεδρικές. Ο Κώστας τηλεφωνά στον Άντρο και στη συνέχεια παρευρίσκεται και σε συγκέντρωση του ΑΚΕΛ.<br /><br />Είναι σαφές ότι ο κ. Κυπριανού αφήνει να εννοηθεί ότι ο Κώστας Σοφοκλέους, μετανιωμένος για την απόφαση του 1990, επεδίωξε στενότερη επαφή με τον Άντρο, του τηλεφωνά να συναντηθούν (μήπως και τον παρακάλεσε;) και στη συνέχεια, σαν ακόμα μια ένδειξη της μεταμέλειάς του, πηγαίνει και σε συγκέντρωση του ΑΚΕΛ.<br /><br />Ο κ. Κυπριανού με τη δήλωσή του, «εκείνο που είχε μεσολαβήσει και προκάλεσε την αντιπαράθεση, ήταν η εκλογή του Χριστόφια ως Γενικού Γραμματέα της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ και η αντιπαράθεση επιτάθηκε από το γεγονός ότι είχε εκλεγεί ένας νέας άνθρωπος ως Γ.Γ. και δεν εκλέγηκε κάποιος πιο παλιός», προσβάλλει ασύστολα και παρουσιάζει σαν μικρόψυχο και εκδικητικό άνθρωπο τόσο τον Κώστα Σοφοκλέους όσο και όλους τους άλλους του ΄89 -΄90. Όλοι αυτοί, κατά τον Άντρο, δεν είχαν κανένα πολιτικό, ιδεολογικό κριτήριο, ζηλόφθονες ήταν. Του θυμίζουμε την παραδοχή Χριστόφια, ότι η «εκλογή» Γενικού Γραμματέα είχε προαποφασιστεί τρία χρόνια πριν από την εκλογική διαδικασία. Ένα δώρο από τον Πάπη, ήταν.<br /><br />Απαντήσεις για το πολιτικό κριτήριο και την αγωνία του Κώστα και άλλων, ο κ. Κυπριανού μπορεί να πάρει μέσα από το βιβλίο του Κώστα, «Πάλη για την ελευθερία», του Δίγκλη «Πικρές αλήθειες», του Παιονίδη «Ανδρέας Ζιαρτίδης - Χωρίς φόβο και πάθος» και μια σειρά άλλα.<br /><br />Ας τα διαβάσει, προωθήσει στα μέλη κόμματος, για να καταδειχθεί πώς ο πρώην και ο νυν Γ.Γ. σέβεται την Κύπρο, την Αριστερά και την ιστορία της και πώς εννοούν την ενότητα και τον πατριωτισμό. Αν ο Κώστας Σοφοκλέους είχε τύψεις για την απόφαση του 1990, θα είχε την τόλμη, όπως απέδειξε σε όλη του τη ζωή, να το φωνάξει μεγαλόφωνα. Και αν παρευρέθηκε σε συγκέντρωση του ΑΚΕΛ, τι σημαίνει; Όποιος παρευρίσκεται σε συγκέντρωση, του βάζουν και μια βούλα όπως στα αρνιά «εν ιδιοκτησία μου τούτο;».<br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους, ελεύθερος όπως ήταν, παρακολουθούσε όλες τις συγκεντρώσεις όλων των κομμάτων και αρθρογραφούσε σε όλες τις εφημερίδες. Με την ίδια άνεση θα ψήφιζε Γλαύκο Κληρίδη, Χριστόφια ή οποιονδήποτε άλλον, αν έτσι έκρινε.<br /><br />Μήπως όσοι από τους εκδιωχθέντες και καθυβρισθέντες υποστήριξαν την υποψηφιότητα Χριστόφια, το έκαναν ως ένδειξη μεταμέλειας, για την απόφασή τους του 1989-΄90; Ή, όπως διατείνονταν στους συλλόγους «εβάλαν τον νούρο στα σκέλια και γύρισαν πίσω;».<br /><br />Όπως ο ίδιος ο Κώστας μάς έλεγε στις πάρα πολύ συχνές συναντήσεις μας, «θα ένιωθε μειωμένος αν τον αποκαθιστούσε στον κόσμο της Αριστεράς ο Χριστόφιας ή ο Κυπριανού». Ακόμα, με το πολύ λεπτό του χιούμορ, όταν αστειευόμασταν πάνω στα σχόλια «γεια σου πρώην σύντροφε, θα γυρίσετε πίσω;», η απάντηση ήταν «εμείς δεν φύγαμε από κάπου για να γυρίσουμε, αυτοί φύγανε».<br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους κέρδισε τη δικαίωση, δεν θα χρειαζόταν να τον υποστηρίξει ο Άντρος Κυπριανού. Μέχρι και Τουρκοκύπριοι μπήκαν στην εκκλησία των χριστιανών, για να τον τιμήσουν.<br /><br />«Το 1990 δεν ήμουν μέλος της Κ.Ε. όταν παραιτήθηκε ο Σοφοκλέους και οι άλλοι (…), δεν γνωρίζω αν πήρε το εφάπαξ», ξεκαθαρίζει τη θέση του και αποποιείται ευθυνών ο κ. Κυπριανού, στη συνέντευξη στον Μάριο Δημητρίου. Όταν όμως αναφέρεται στην 89χρονη ιστορία του λαϊκού κινήματος, αυτή είναι και δική του ιστορία και δική του επιτυχία. Τα πολιτικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν, δεν είναι δικά του…<br /><br />Δεν γνωρίζει ότι τα εργατικά κεκτημένα που δικαιούται ο κάθε εργαζόμενος, για να τα πάρει ο Κώστας, αναγκάστηκε να σύρει τους «προστάτες» της εργατιάς, των εξοχικών, των πισίνων και των οχημάτων εξήντα αλόγων, σε δικηγορικές και δικαστικές διαδικασίες, όπως και πιο παλιά, ένα άλλο θύμα τους, ο εκδιωχθείς από τη «Χαραυγή» Αντώνης Χαμπή Μιχαηλίδη;<br /><br />Αλήθεια, κ. Κυπριανού, στον επικήδειο λόγο σας, τι είπατε για τον Κώστα Σοφοκλέους;<br /><br />Λεμεσός<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ρίτη, 31/08/2010<br />RSS<br />Εξ Αφορμής<br />Το κόμμα έχει ανοικτά ζητήματα να κλείσει<br />| Εκτύπωση | 31/08/2010 | Με τον Μάριο Δημητρίου<br /><br /><br />Με τα άρθρα του Τάκη Μιχαήλ από τη Λεμεσό και του γιατρού Γιάννη Ταλιώτη από την Πάφο, που δημοσιεύονται σήμερα στη σελίδα 11, συνεχίζεται η συζήτηση για την ιδεολογική και πολιτική ρήξη στο ΑΚΕΛ το 1990, λίγο πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης - μια συζήτηση αναπόφευκτα προκληθείσα από το θάνατο του Κώστα Σοφοκλέους (εκ των ιδρυτών του ΑΔΗΣΟΚ και των ΕΔΗ), την περασμένη βδομάδα. Στη ρήξη αυτή και στη θυματοποίηση του Κώστα Σοφοκλέους, όπως και των υπόλοιπων 12 στελεχών της Κεντρικής Επιτροπής από την τότε ηγεσία του κόμματος, όταν καθαιρέθηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση, επειδή εξέφρασαν μιαν άλλη άποψη για το σοσιαλισμό, αναφέρθηκε στον επικήδειο λόγο του ο γνωστός πολιτικός της Αριστεράς, δικηγόρος Μιχάλης Παπαπέτρου.<br /><br />Στο θέμα έδωσε έμφαση και η οικογένεια του θανόντος, υπογραμμίζοντας στο βιογραφικό σημείωμα που έδωσε στον Τύπο, ότι ο Κώστας Σοφοκλέους «διαφώνησε με τις απολυταρχικές τάσεις της ηγεσίας του ΑΚΕΛ».<br /><br />Με άρθρα και ρεπορτάζ μου την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο, που περιλάμβαναν και σχετική συνέντευξη με τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού, προσπάθησα να φωτίσω κάπως περισσότερο εκείνη τη σκοτεινή εποχή για το ΑΚΕΛ.<br /><br />Όχι βέβαια από κανένα σύνδρομο «αντιακελισμού», όπως έσπευσαν να συμπεράνουν κάποια φανατικά μέλη του κόμματος. Αλλά από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για την πολιτική συμπεριφορά της ηγεσίας του μεγαλύτερου -σε αναλογία πληθυσμού- κομμουνιστικού κόμματος στην Ευρώπη, σε μιαν Ευρώπη όπου ο κομμουνισμός κατέρρευσε πριν από είκοσι χρόνια, μετά από ειρηνικές επαναστάσεις των λαών που τον υπέφεραν για δεκαετίες.<br /><br />Περιττό να τονίσω ότι πρόκειται για ένα δημοσιογραφικό ενδιαφέρον που γίνεται ακόμα μεγαλύτερο, γιατί αυτό το κόμμα αναδείχτηκε με δημοκρατικό τρόπο, κόμμα εξουσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία και κυβερνά τον τόπο εδώ και διόμισι χρόνια.<br /><br />Ναι, ο θάνατος του Κώστα Σοφοκλέους, παλιού και εκλεκτού στελέχους του ΑΚΕΛ στην Πάφο και μετά το 1990, θύματος πολιτικής καταδίωξης από πρώην συντρόφους του στην τότε ηγεσία, έφερε ξανά στην επιφάνεια τη σκληρότητα που επέδειξε εκείνη η ηγεσία απέναντι στους διαφωνήσαντες - ένα ζήτημα δυσάρεστο, που το κόμμα σαφώς θέλει να ξεχάσει.<br /><br />Τόσο τα παλαιότερα, αλλά και τα νέα στελέχη του ΑΚΕΛ, που έκτισαν τις καριέρες τους μετά το 1990 και δεν έχουν σχέση με εκείνη την τρομερή ιδεολογική διαμάχη, νιώθουν δυσφορία και ενόχληση, από την «ανάξεση» εκείνων των τραυμάτων και ταμπουρώνονται πίσω από τα οχυρά του κομματικού πατριωτισμού τους, μπροστά στην «απειλή» αυτής της συζήτησης.<br /><br />Και βεβαίως το θέμα είναι ακριβώς αυτό. Ότι το κυβερνών, σήμερα, κόμμα, που διαχειρίζεται τις τύχες του κυπριακού Ελληνισμού, συζητώντας λύση του κυπριακού με την τουρκική πλευρά, στη βάση της ειλικρινούς αντιμετώπισης ακόμα και του πλέον οδυνηρού παρελθόντος των δύο κοινοτήτων στο νησί, δεν κατάφερε ακόμα να διαχειριστεί με ειλικρίνεια το δικό του παρελθόν.<br /><br />Πάει να σώσει την Κύπρο, αλλά δεν μπορεί να σώσει την ίδια την ψυχή του, τη διχασμένη ανάμεσα σε ορθολογιστικές προσεγγίσεις πολιτικών υπερβάσεων (συνεργασία με κόμματα του Κέντρου και της Κεντροδεξιάς) και σε ιδεολογικές αγκυλώσεις μιας δήθεν ριζοσπαστικής και δήθεν επαναστατικής ρητορείας, που εξωτερικεύει εκτός τόπου και χρόνου ιδεολογικές ακρότητες.<br /><br />Θέλω να πω ότι εφόσον το σημερινό ΑΚΕΛ δεν ξεκαθαρίζει μια και καλή τις αλήθειες του, εφόσον συνεχίζει να κουβαλά συνειδητά την κληρονομιά μιας αναχρονιστικής ιδεολογίας με κεντρικό άξονα την αντίληψη περί του αλάθητου της ηγεσίας και την τάση στιγματισμού της αντίθετης ή της διαφορετικής άποψης ως αντικομματικής και αντιπατριωτικής, τα φαντάσματα του παρελθόντος του, μακρινού και κοντινού, θα το κυνηγούν με κάθε ευκαιρία.<br /><br />Κατά την ταπεινή μου άποψη, έχει ανοικτά ζητήματα να κλείσει το ΑΚΕΛ. Με τον εαυτό του. Για να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά, πρέπει να κοιτάξει πίσω. Όχι φευγαλέα, ούτε με φόβο. Να κοιτάξει καλά και με τόλμη. Αυτό προδιαθέτει αλλαγή.<br /><br />Από τη δύναμη της ικανότητάς του για αλλαγή, θα εξαρτηθεί σε βάθος χρόνου η πολιτική επιβίωσή του σε έναν κόσμο που απέρριψε για πάντα τον ολοκληρωτισμό στη σκέψη.<br /><br />mardaf@hotmail.co.uk<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2433713709649749698?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-63445280920824652082010-08-31T00:04:00.001+03:002010-08-31T00:06:32.626+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Xx3yXUunEq8?fs=1&amp;hl=en_GB"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Xx3yXUunEq8?fs=1&amp;hl=en_GB" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6344528092082465208?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-9799766396720324842010-08-30T19:26:00.001+03:002010-08-30T19:26:51.311+03:00Στήλες - ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ<br />Έφυγε ασυμβίβαστος με το κεφάλι ψηλά<br /><br />Η Πάφος και η Κύπρος αποχαιρέτησαν χθες ένα από τα τέκνα τους που έδωσαν νόημα στη ζωή, και υπηρέτησαν με ανιδιοτέλεια αρχές, αξίες, ιδανικά και ιδεολογία. Ο Κώστας Σοφοκλέους έφυγε για το μεγάλο ταξίδι με το κεφάλι ψηλά, διότι δεν συμβιβάστηκε και μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του αγωνίστηκε με πάθος για όλα όσα πίστευε, αρνούμενος να υποκύψει ακόμη και στον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε. Ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος, όμως σκληρός σαν πέτρα όταν έπρεπε να υπερασπίσει αρχές και αξίες. Η πολύχρονη μαχητική ενασχόλησή του με τα κοινά τον είχαν καταξιώσει ως μια από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της Πάφου. Για μένα υπήρξε πολύτιμη πηγή για ιστορικά και πολιτικά γεγονότα, και μου προσέφερε απλόχερα κάθε πληροφορία. Είχα την τιμή να μου εμπιστευτεί σκέψεις και ανησυχίες του. Θα του είμαι παντοτινά ευγνώμων. <br /><br /><br />Κ.ΝΑΝ<br />Κωδικός άρθρου: 965597<br />ΠΟΛΙΤΗΣ - 26/08/2010, Σελίδα: 12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-979976639672032484?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-21342331958397342122010-08-28T20:01:00.002+03:002010-08-28T20:09:11.050+03:00Σάββατο, 28/08/2010<br />RSS<br />Εξ Αφορμής<br />Ρούφηξε τη στιγμή του μέχρι το μεδούλι της<br />| Εκτύπωση | 28/08/2010 | Με τον Μάριο Δημητρίου<br /><br /><br />Μου τηλεφώνησε χθες ένας γιατρός, έμπειρο μέλος του ΑΚΕΛ. Γέννημα του ΄55. Θεώρησε αντιακελικό το χθεσινό μου ρεπορτάζ και το χρονογράφημά μου για το θάνατο του Κώστα Σοφοκλέους και θέλησε να μου το πει. Ευγενικός, χωρίς εριστική διάθεση, ψαγμένος.<br /><br />Μου το είπε. Ότι δηλαδή «ηρωοποίησα» τον Κώστα Σοφοκλέους -κι εγώ και άλλοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί- χωρίς ενδεχομένως να πιστεύω στις υπαρκτές ή ανύπαρκτες αρετές του. Αλλά γιατί, η περίπτωσή του, μου πρόσφερε την «ευκαιρία» να εκθέσω το ΑΚΕΛ. Να γράψω για το κόμμα, πράγματα που το υποτιμούν - όπως είναι η σκληρή συμπεριφορά του απέναντι σε παλιά, έμμισθα στελέχη του σαν τον Κώστα Σοφοκλέους, που βρέθηκαν πεταμένοι στο δρόμο επειδή διαφώνησαν με σημαντικά ζητήματα ιδεολογίας, στρατηγικής και τακτικής.<br /><br />Μου είπε ότι πιάστηκα από μιαν ασήμαντη λεπτομέρεια, αυτή τη διαφωνία του 1990, για να κτίσω την ιστορία μου και ότι τόσα χρόνια -35 για την ακρίβεια- που ο Κώστας Σοφοκλέους ήταν έμμισθος του κόμματος, δεν προκαλούσε τον «θαυμασμό» αυτών που αποκάλεσε «εφημερίδες της Δεξιάς».<br /><br />Του είπα ότι προσωπικά δεν ανήκω και δεν ανήκα σε καμιά «Δεξιά», και ότι ως χαρακτήρας, δεν έχω να κάνω τίποτε με οτιδήποτε αποκαλείται «αντιακελισμός». Επιπρόσθετα, σε αυτή την εποχή και σε αυτή την κοινωνία, έτσι κι αλλιώς έχουν καταλαγιάσει τα πολιτικά πάθη και ευτυχώς δεχόμαστε ο ένας την ύπαρξη του άλλου, χωρίς… παρορμήσεις κανιβαλικές.<br /><br />Του είπα ότι η «ασήμαντη λεπτομέρεια» της διαφωνίας του Κώστα Σοφοκλέους, δεν ήταν ούτε ασήμαντη, ούτε λεπτομέρεια.<br /><br />Και βέβαια, δεν ήταν δική μου επινόηση ή ιδιοτροπία, ήταν το στοιχείο που προέβαλε η οικογένειά του στο βιογραφικό σημείωμα που έδωσε στον Τύπο.<br /><br />Και ήταν το στοιχείο που προέβαλαν στους επικήδειούς τους εκ μέρους της οικογένειας, η κόρη του Βαλεντίνα και εκ μέρους των φίλων και συναγωνιστών του, ο Μιχάλης Παπαπέτρου.<br /><br />(Μου έστειλε χθες, μήνυμα στο κινητό, η Βαλεντίνα. Με «πολύ πλατύ ποτάμι» παρομοίασε τον πατέρα της).<br /><br />Με άλλα λόγια, αυτή η έκφραση της διαφωνίας του, στα 65 του χρόνια, που αυτομάτως τον έθετε εκτός κόμματος και του στερούσε την κομματική σύνταξη, απόρροια της 35χρονης έμμισθης προσφοράς του, όπως είπε ο Παπαπέτρου, ήταν για μένα, ως δημοσιογράφο (και όχι ως κομματικό σκυλί κανενός), η κορυφαία στιγμή της ζωής του, που έπρεπε να φωτιστεί ακόμα περισσότερο.<br /><br />Είναι η στιγμή που έρχεται μόνο μια φορά στη ζωή σου, η στιγμή που δείχνει το γράδο σου, την ψυχή σου, την πραγματική αξία σου. Την αλήθεια σου.<br /><br />Είναι η στιγμή που σε εκμηδενίζει ή σε εξυψώνει στον ουρανό.<br /><br />Έκανε την επιλογή του ο Κώστας Σοφοκλέους, ρούφηξε τη στιγμή του μέχρι το μεδούλι της. Κι αυτή η στιγμή έμεινε στο συλλογικό υποσυνείδητο, να σημαδεύει το πέρασμά του από τον κόσμο.<br /><br />Μου είπε ο συνομιλητής μου για τα στελέχη του κόμματος, που έχουν πίσω τους δεκάδες χρόνια προσφοράς, τίμιοι και εργατικοί άντρες και γυναίκες που υπηρετούν την εργατική τάξη με πειθαρχία και συνέπεια, αλλά περνούν απαρατήρητοι, γιατί δεν προκαλούν συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις μέσα στο κόμμα…<br /><br />Ναι, έχει δίκιο σε αυτό. Όμως αν ήταν δημοσιογράφος, μάλλον θα τον ενδιέφερε κι εκείνον περισσότερο ο επαναστάτης που ρισκάρει την καλοπέρασή του για να υπερασπίσει τις ιδέες του και λιγότερο ο πληκτικός γραφειοκράτης, που ζει με το όραμα της σύνταξης.<br /><br />Μου είπε πολλά, δικά του, ο γιατρός, στο τηλέφωνο.<br /><br />Ότι και ο ίδιος προβληματίστηκε εκείνη τη θυελλώδη περίοδο του 1990, όταν διαλυόταν η Σοβιετική Ένωση.<br /><br />Ότι «παρασύρθηκε» και ο ίδιος, προσωρινά, από τον Γκορμπατσόφ.<br /><br />Ότι μάλιστα πήγε στην ιδρυτική συνέλευση του ΑΔΗΣΟΚ.<br /><br />Και ότι επέστρεψε γρήγορα πίσω στο ΑΚΕΛ, γιατί του φάνηκαν αστείοι, οι νέοι ροζ αριστεροί, σαν αυτούς της Ιταλίας και της Γαλλίας, που έχασαν τον μπούσουλα και έχουν εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης…<br /><br />Για μισή ώρα κουβεντιάζαμε με τον γιατρό και ήταν σαν να συνταξιδεύσαμε στο πλατύ ποτάμι που ήταν ο Κώστας Σοφοκλέους.<br /><br />Είχε όμορφη θέα το ταξίδι μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2134233195839734212?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-32320105985951360922010-08-28T18:02:00.001+03:002010-08-28T18:02:52.218+03:00εσείς ψάχνετε για το "θέσφατο";<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3232010598595136092?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-67401337988573537982010-08-27T12:21:00.003+03:002010-08-27T12:23:14.112+03:00Εξ Αφορμής<br />Έτσι όπως το κόμμα τον προσπερνά…<br />| Εκτύπωση | 27/08/2010 | Με τον Μάριο Δημητρίου<br /><br /><br />Με ένα μονόστηλο πέρασε στην εφημερίδα του κόμματος η αγγελία της κηδείας του Κώστα Σοφοκλέους. Με εκατόν εβδομήντα λέξεις, ακριβώς. Περιλαμβανομένου του τίτλου: «Στερνό αντίο στον Κ. Σοφοκλέους».<br /><br />Τσιγκουνεύτηκαν ακόμα και να γράψουν ολογράφως το μικρό του όνομα. Για να κερδίσουν χώρο και να υποβαθμίσουν ακόμα περισσότερο το γεγονός. Και τον άνθρωπο.<br /><br />«Στερνό αντίο στον Κ. Σοφοκλέους». Όχι «στον Κώστα Σοφοκλέους», που θα έδινε στον τίτλο της είδησης μια πιο προσωπική αύρα. Ίσως πιο τρυφερή. Πιο οικεία.<br /><br />Δεν μπορούν να τον αγνοήσουν εντελώς, γιατί στο κάτω-κάτω «είχε στο κόμμα 35 χρόνια έμμισθης σκληρής δουλειάς χωρίς ωράριο», όπως το διατύπωσε στον επικήδειό του ο Μιχάλης Παπαπέτρου.<br /><br />Όμως τον κρατούν μακριά τους και αναφέρονται σε αυτόν ψυχρά, ξερά, άψυχα, όπως θα έκαναν μιαν αγγαρεία, με το ζόρι, γιατί ήταν ένας από αυτούς που είχαν δική τους άποψη και την έλεγαν φωναχτά.<br /><br />Εδώ και είκοσι χρόνια δεν ήταν «δικός» τους ο Κώστας Σοφοκλέους. Δεν συμμορφώθηκε. Έτσι, από σημαντικός, έγινε ασήμαντος. Από μεγάλος, έγινε μικρός. Από γνωστός, έγινε άγνωστος. Από επώνυμος, έγινε ανώνυμος. Από Κώστας, έγινε Κ, τουλάχιστον στον τίτλο της αγγελίας του θανάτου του.<br /><br />Δεν του έδωσαν ούτε το χώρο που δίνουν στους θανάτους «λαϊκών αγωνιστών» της γειτονιάς - ανθρώπων που έχουν δικαίωμα στο σεβασμό όπως ο καθένας, αλλά που δεν είχαν στο κόμμα και στο κίνημα τη δική του τεράστια και πολύχρονη προσφορά από θέση εξουσίας.<br /><br />Πήραν αποσπάσματα από το βιογραφικό που έδωσε η οικογένεια, αφαίρεσαν οτιδήποτε περιείχε κριτική για τη συμπεριφορά του κόμματος απέναντί του, πέταξαν το ζουμί, πέταξαν την ψυχή, πέταξαν την ουσία και κράτησαν ένα σκελετωμένο κουφάρι από ανώδυνες, γι’ αυτούς, πληροφορίες. Έγραψαν τα εξής στην είδησή τους:<br /><br />«Κηδεύτηκε το απόγευμα χθες, από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Θεοδώρου στην Πάφο, ο πολιτικός και συγγραφέας Κώστας Σοφοκλέους, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών, χτυπημένος από τη νόσο του καρκίνου. Ο Κώστας Σοφοκλέους ήταν απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Λένιν Ίντιζετ στην Ουγγαρία, παρασημοφορημένος βετεράνος του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου και ένας από τους πρωτεργάτες του αριστερού κινήματος στην Κύπρο. Συνελήφθη από τους Άγγλους για τον αγώνα του ενάντια στην αποικιοκρατία. Διετέλεσε επίσης μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και επαρχιακός οργανωτικός Γραμματέας Πάφου.<br /><br />Το 1990 αποχώρησε από το κόμμα και ίδρυσε με άλλους ομοϊδεάτες του το ΑΔΗΣΟΚ. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζει το δίτομο βιβλίο «Πάλη για την Ελευθερία», ενώ με τα άρθρα του στον κυπριακό Τύπο, έδινε για χρόνια το δικό του στίγμα στην πολιτική ζωή της Κύπρου. Στην κηδεία του παρέστησαν και κατέθεσαν στεφάνια ο Ε.Γ. του ΑΚΕΛ Χ. Κυριακίδης και ο δήμαρχος Γεροσκήπου, οι οποίοι και κατέθεσαν στεφάνια εκ μέρους του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού και του δημάρχου Λεμεσού».<br /><br />Βεβαίως, στην κηδεία του Κώστα Σοφοκλέους παρέστησαν και κατέθεσαν στεφάνια στελέχη και εκπρόσωποι όλων των κομμάτων (ένδειξη της μεγάλης εκτίμησης και της πλατιάς αναγνώρισης που είχε στο σύνολο του πολιτικού κόσμου) και όχι μόνο του ΑΚΕΛ, όπως παραπλανητικά αποφεύγει να αναφέρει η είδηση.<br /><br />Και βεβαίως αυτή η είδηση περιγράφει περισσότερο το κόμμα και λιγότερο τον Κώστα Σοφοκλέους, έτσι όπως το κόμμα τον προσπερνά, αυτή την τελευταία μέρα του στον κόσμο.<br /><br />Έτσι όπως το κόμμα τον προσπερνά, αποφεύγοντας να τον κοιτάξει στα μάτια.<br /><br />mardaf@hotmail.co.uk<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ο ιδεολόγος που δεν είχε δογματικές παρωπίδες<br />| Εκτύπωση | 27/08/2010 | Του Μάριου Δημητρίου<br /><br /><br /><br />Την τραυματική για το ΑΚΕΛ περίοδο της πολιτικής και ιδεολογικής σύγκρουσης του 1990 που οδήγησε σε εκδίωξη ή εξαναγκασμό σε παραίτηση, κορυφαίων στελεχών του, «επανέφερε» αναπόφευκτα ο θάνατος του εκλεκτού πολιτικού συγγραφέα Κώστα Σοφοκλέους, ενός από τα στελέχη εκείνα και από τους μετέπειτα ιδρυτές του ΑΔΗΣΟΚ και των ΕΔΗ.<br /><br />Αποφεύγοντας την αγκύλωση<br /><br />Όπως είναι γνωστόν, ο Κ. Σοφοκλέους πέθανε από καρκίνο στα 85 του χρόνια προχθές Τετάρτη και τάφηκε την ίδια μέρα στην Πάφο. Στην ανακοίνωση του θανάτου του και στο βιογραφικό του σημείωμα συμπεριλήφθηκε η αναφορά ότι «το 1990 διαφωνώντας με τις απολυταρχικές τάσεις της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, αποχώρησε από το κόμμα και ίδρυσε με άλλους ομοϊδεάτες του, το ΑΔΗΣΟΚ».<br /><br />Εκτενή περιγραφή της ζωής του Κώστα Σοφοκλέους εκείνη την τρικυμιώδη για το κόμμα, περίοδο, έκανε στον επικήδειο που εκφώνησε εκ μέρους των φίλων και των συναγωνιστών του, ο δικηγόρος και πολιτικός Μιχάλης Παπαπέτρου, που τόνισε γι’ αυτόν ότι «στην πολιτική του δράση, αλλά και στη συγγραφική του δουλειά κατάφερε να αποφύγει την αγκύλωση και τον περιορισμό της σκέψης και της γνώσης».<br /><br />(Eπικηδείους εκφώνησαν επίσης η Βαλεντίνα Σοφοκλέους εκ μέρους της οικογένειας, ο δήμαρχος Πάφου Σάββας Βέργας, ο Θεόδωρος Σοφοκλή, βετεράνος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και συμπολεμιστής του Σοφοκλέους και ο Κυριάκος Κυριάκου, κοινοτάρχης Κονιών, γενέτειρας του θανόντος).<br /><br />Στην πάντα, το προσωπικό συμφέρον<br /><br />«Από το 1956 μέχρι το 1990 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, όταν μαζί με 13 άλλα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση στα πλαίσια της πολιτικής και της ιδεολογικής κρίσης που είχε τότε ξεσπάσει στο ΑΚΕΛ», είπε για το θανόντα ο Μ. Παπαπέτρου και συνέχισε:<br /><br />«Μετά από 35 χρόνια έμμισθης σκληρής δουλειάς στο ΑΚΕΛ χωρίς ωράριο, σε μια ηλικία που οι άνθρωποι σκέφτονταν τη σύνταξή τους, την ξεκούραση και τη χαρά οικογενειακής θαλπωρής, ο Κώστας Σοφοκλέους έθεσε, για μια ακόμα φορά στη ζωή του, το προσωπικό του συμφέρον και τους προσωπικούς υπολογισμούς στην πάντα. Θα μπορούσε, όπως πολλοί άλλοι, να σιωπήσει, να συμβιβαστεί και να καρπωθεί, λίγους μήνες μετά το Γενάρη του 1990, την κομματική σύνταξη, απόρροια της 35χρονης έμμισθης προσφοράς του. Ο Κώστας, όμως, δεν συμβιβάστηκε. Για μια ακόμα φορά έθεσε τις αρχές και την ιδεολογία του πάνω από το προσωπικό συμφέρον. Γιατί για τον Κώστα Σοφοκλέους το όραμα μιας αριστερής δημοκρατικής ιδεολογίας, μακριά από δόγματα και αφορισμούς, μιας ιδεολογίας που δεν θα κήρυσσε την απόλυτη αλήθεια και την ιδεολογική ισοπέδωση και θα σεβόταν την αντίθετη άποψη, αποτελούσε επιλογή ζωής για την οποία δεν ήταν έτοιμος να συμβιβαστεί με τίποτε.<br /><br />Τα έσβησε, λοιπόν, όλα. Και συντάξεις και υστεροφημία και βόλεμα. Και πορεύτηκε στο δρόμο της αξιοπρέπειας και της τιμής.<br /><br />Σχέδια μέχρι το τέλος<br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΑΔΗΣΟΚ, του οποίου ήταν ηγετικό στέλεχος και στη συνέχεια των Ενωμένων Δημοκρατών, μετά την συνένωση των κομμάτων του χώρου. Υπήρξε μέχρι το τέλος συνεπής αγωνιστής. Όταν τον Ιούλη, τον επισκέφθηκα στο Ογκολογικό και ενώ ήδη στη Βαλεντίνα είχε εξομολογηθεί ότι φτάνει το τέλος, μου ανέπτυσσε τα σχέδιά του για συγγραφή νέου βιβλίου. Γι΄ αυτό, μου είπε, δεν μπορούσε να μου δανείσει ένα βιβλίο που του ζήτησα, γιατί το χρειαζόταν για την προετοιμασία του νέου βιβλίου».<br /><br />Οι ρίζες του επαναστατικού χαρακτήρα<br /><br />Ο Μιχάλης Παπαπέτρου παρέθεσε και κάποια βιογραφικά στοιχεία που διαμόρφωσαν την πολιτική και πνευματική προσωπικότητα του Κώστα Σοφοκλέους. Είπε, μεταξύ άλλων, ότι ο Σοφοκλέους γεννήθηκε το 1925 στα Κονιά της Πάφου. Η οικογένειά του, μια πολύτεκνη αγροτική οικογένεια της εποχής, τον μεγάλωσε με αυστηρές αρχές και στερήσεις, που γρήγορα, σε συνδυασμό με τον επαναστατικό του χαρακτήρα, διαμόρφωσαν τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Το καλοκαίρι του 1943 κατατάχθηκε στο Κυπριακό Σύνταγμα για να πολεμήσει το φασισμό και το ναζισμό. Το 1949, μαζί με άλλους, μεταβαίνει στην Ουγγαρία με σκοπό να καταταγεί στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου στην Ελλάδα, όμως οι εξελίξεις στο πολεμικό πεδίο και η κατάρρευση του μετώπου ματαίωσε την προώθησά τους στα ελληνικά βουνά. Στην Ουγγαρία φοίτησε για 4 χρόνια στο Ινστιτούτο Λένιν της Βουδαπέστης και πήρε πτυχίο στην ιστορία της φιλοσοφίας.<br /><br />Οι άνθρωποι που βοήθησε του έδωσαν μια κλοτσιά…<br /><br />Ρωτήσαμε τη Βαλεντίνα Σοφοκλέους, γιατί στην ανακοίνωση του θανάτου του πατέρα της υπογραμμίστηκε το στοιχείο του απολυταρχισμού στο ΑΚΕΛ.<br /><br />-Παρά το ότι ο πατέρας μου ήταν στο κόμμα για πολλά χρόνια, δεν μπορούσε να μπει σε στεγανά.<br /><br />-Ποια ήταν η στάση του ΑΚΕΛ απέναντί του, μετά την παραίτησή του;<br /><br />-Κοιτάξτε, δεν θέλω να διαμορφωθεί ένα αντιακελικό κείμενο, δεν έχω τίποτε εναντίον του κόσμου του ΑΚΕΛ, δεν μας έβλαψαν σε τίποτε. Ο πατέρας μου δεν ήταν αντιακελικός, ήταν όμως ενάντια στην ηγεσία του ΑΚΕΛ, η οποία δεν συμπεριφέρθηκε καλά σε κανέναν από όσους διαφώνησαν. Ήταν πολύ τολμηρός ο πατέρας μου να δώσει παραίτηση, διότι δεν άντεχε το δογματισμό του ΑΚΕΛ. Και η στάση της ηγεσίας του κόμματος απέναντί του ήταν απαράδεκτη. Για να φανταστείτε, δεν του έδωσαν ούτε το εφάπαξ του. Ήταν 65 χρονών και σε εκείνη την ηλικία που χρειαζόταν να ξεκουραστεί μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, οι άνθρωποι που τους βοήθησε και ήταν μαζί στο αριστερό κίνημα, του έδωσαν μια κλοτσιά. Όμως ο πατέρας μου ήξερε ότι θα του συμπεριφερθούν με αυτό τον τρόπο, οπότε δεν δείλιασε να πει την άποψή του και να δώσει και την παραίτησή του. Γι’ αυτό ήταν ωραίος, γιατί ήξερε, αλλά δεν μπορούσε να συμβιβαστεί.<br /><br />-Τι δεν του άρεσε στο κόμμα;<br /><br />-Δεν του άρεσε η έλλειψη δημοκρατίας. Ήταν αριστερός ιδεολόγος, αλλά χωρίς παρωπίδες. Συγκρατώ μια φράση του ότι «οι άνθρωποι κρίνονται από τα έργα τους, από τις πράξεις τους, αλλά και από την ανθρωπιά τους», κι αυτό μας έμαθε.<br /><br />-Ήρθαν άνθρωποι του ΑΚΕΛ στην κηδεία;<br /><br />-Ναι, το κόμμα εκπροσώπησε ο βουλευτής Πάφου Ανδρέας Φακοντής. Πρέπει να τονίσω ότι ήρθαν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων και τους ευχαριστούμε. Προσωπικά εκτίμησα πολύ το Νίκο Αναστασιάδη γιατί στην κηδεία παρέστη και ο βουλευτής του κόμματος στην Πάφο, αλλά και ο ίδιος ο αντιπρόεδρος Αβέρωφ Νεοφύτου, που γι’ αυτόν το σκοπό διέκοψε τη συμμετοχή του στο Συνέδριο Αποδήμων στη Λευκωσία και ήρθε στην Πάφο.<br /><br />-Τι ήταν για σένα ο πατέρας σου;<br /><br />-Εκτός από πατέρας, για μένα ήταν φίλος, αδελφός, γκουρού, ο φάρος μου, ο λεβέντης μου. Ήταν φιλοσοφημένος, προχωρημένος, προοδευτικός και κοσμοπολίτης, γιατί έζησε στο εξωτερικό, έκανε φίλους πέρα από την Κύπρο -και ήταν και κομψός με τις γυναίκες, γι’ αυτό εξάλλου είχε και πολύ ωραία γυναίκα. (Τη μητέρα μου τη χάσαμε πριν από 11 χρόνια, επίσης από καρκίνο) κι έκανε και ωραίες κόρες…<br /><br />Άντρος Κυπριανού: «Είχαμε καλή προσωπική σχέση»<br /><br />Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού δεν ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το 1990, όταν υπήρξε η σύγκρουση και παραιτήθηκε ο Σοφοκλέους με τους άλλους. Μάλιστα, όπως μας είπε, εκείνη την περίοδο δεν τον γνώριζε καν, προσωπικά.<br /><br />«Είχα μια καλή προσωπική σχέση με τον Κώστα Σοφοκλέους, τον οποίο γνώρισα μετά που έφυγε από το ΑΚΕΛ, κυρίως τα τελευταία τρία χρόνια.<br /><br />Την πρώτη φορά μου τηλεφώνησε ο ίδιος και συναντηθήκαμε στο σπίτι του».<br /><br />-Τι ήταν για σένα ως πολιτικός και άνθρωπος;<br /><br />-Όταν τον γνώρισα, διαπίστωσα ότι ήταν μαχητής της ζωής, δεν ήθελε να μπει στο περιθώριο της ζωής, παρά την ηλικία του. Μέχρι πριν από λίγες βδομάδες ήταν παρών σε συγκέντρωσή μας στην Πάφο. Πίστευε σε κάποιες αρχές και ήταν παθιασμένος για αυτές και άσχετα αν συμφωνείς ή διαφωνείς μαζί του, θα πρέπει να του το αναγνωρίσεις αυτό. Το μεγάλο του πάθος, η έγνοια και η αγωνία του ήταν να λυθεί το Κυπριακό και ήταν το θέμα που πάντα συζητούσε μαζί μου.<br /><br />-Στην ανακοίνωση του θανάτου του, χθες, υπήρχε η φράση ότι «διαφώνησε με τις απολυταρχικές τάσεις της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, αποχώρησε από το κόμμα και ίδρυσε με άλλους, το ΑΔΗΣΟΚ». Πώς τη σχολιάζεις;<br /><br />-Διαφωνώ με τον ισχυρισμό του συντάκτη της ανακοίνωσης, ότι το ΑΚΕΛ έχει απολυταρχικές τάσεις.<br /><br />-Πιστεύεις θα μπορούσε να αποφευχθεί η διαφωνία του Κώστα Σοφοκλέους και των άλλων και η σύγκρουση που ακολούθησε τότε;<br /><br />-Δεν μπορείς σήμερα να σχολιάζεις γεγονότα του παρελθόντος, με τα δεδομένα του σήμερα. Το καθετί πρέπει να το βλέπεις με τα δεδομένα της τότε εποχής, διαφορετικά κινδυνεύεις να κάνεις μεγάλο λάθος.<br /><br />-Οι διαφωνίες τους είχαν να κάνουν με έντονα ιδεολογικά ζητήματα, έτσι δεν είναι;<br /><br />-Δεν θα συμφωνήσω μαζί σου. Έτσι παρουσιάστηκαν. Ναι, υπήρχαν διαφωνίες και διαφορετικές εκτιμήσεις και για τη Σοβιετική Ένωση και για το ρόλο που διαδραμάτισαν και οι άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Αυτά υπήρχαν πάντα, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά. Και σας πληροφορώ ότι αυτές οι διαφορετικές απόψεις υπάρχουν. Λέω ότι αν πάρεις τα 105 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και ρωτήσεις την άποψή τους για ζητήματα τέτοιας υφής, θα διαπιστώσεις ότι έχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ τους, πάνω σε κάποια ζητήματα. Το θέμα είναι ότι τότε, εκείνο που είχε μεσολαβήσει και προκάλεσε την έντονη αντιπαράθεση, ήταν η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στο πόστο του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής. Κάποιοι δεν είχαν ικανοποιηθεί, διαπίστωναν ότι δεν περνούσε η δική τους πολιτική άποψη στο ΑΚΕΛ και έκαναν εκείνα που έκαναν.<br /><br />-Δεν είχε σχέση με ιδεολογικές διαφορές η σύγκρουση;<br /><br />-Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι δεν υπήρχε το ιδεολογικό στοιχείο στη σύγκρουση. Όμως η αντιπαράθεση επιτάθηκε από το γεγονός ότι είχε εκλεγεί ένας νέος άνθρωπος ως Γενικός Γραμματέας και δεν εκλέγηκε κάποιος πιο παλιός. Κάποιοι από τους παλιούς θεωρούσαν ότι δικαιούνταν αυτό το πόστο και ότι θα επέβαλλαν μια διαφορετική γραμμή στο κόμμα.<br /><br />-Από το οικογενειακό περιβάλλον του Κώστα Σοφοκλέους αναφέρεται ότι η ηγεσία του κόμματος συμπεριφέρθηκε σκληρά σε αυτόν, λόγω της διαφωνίας και της παραίτησής του. Μας είπαν ακόμα ότι το κόμμα δεν του έδωσε καν το εφάπαξ του.<br /><br />-Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι δεν του έδωσαν το εφάπαξ, πρέπει να του το έχουν δώσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6740133798857353798?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-13159565733883158502010-08-26T18:02:00.001+03:002010-08-26T18:12:14.270+03:00Στήλες - ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ<br />Ο κ. Κώστας<br /><br />«Γεια σου αγαπητέ μου Γιώργο...». Η φωνή, από την άλλη άκρη του σύρματος, είχε πάντα το βάρος της ηλικίας αλλά και τη ζωντάνια του καλοδιάθετου ανθρώπου. Κι είναι γι΄ αυτό που στο τέλος της, η συνομιλία μού άφηνε πάντα μια γλυκιά γεύση και μπόλικη όρεξη για το υπόλοιπο της ημέρας. Ήταν ο κύριος Κώστας. Ένας άνθρωπος που κουβαλούσε στους ώμους του όλη τη σύγχρονη Ιστορία αυτού του τόπου αλλά και όλη την πορεία της Αριστεράς. Από κείνους τους λίγους που έμειναν να απορρίπτουν τους τύπους, να απεχθάνονται τις καρέκλες, να μισούν την εξουσία που φθείρει και διαφθείρει. Γι΄ αυτό και ήταν ελεύθερος! Γι΄ αυτό και δεν συμβιβάστηκε με τις διαφωνίες του και ξεκίνησε από την αρχή το μακρύ δρόμο των ιδεών. <br />Στα περασμένα 80 του, δεν σταματούσε να γράφει, να συζητά, να προβληματίζεται. Έγνοια του μεγάλη, το Κυπριακό. Σαν έφηβος, ενθουσιαζόταν με την παραμικρή χαραμάδα που έριχνε λίγο φως στη στασιμότητα. Έδειχνε να πανηγυρίζει, λες και φώναζε σε όλους πως θα προλάβει να δει αυτό που οραματίστηκε. Και σαν έφηβος, πάλι, απογοητευόταν όταν τα πράγματα δεν προχωρούσαν με την ταχύτητα που ο ίδιος επιθυμούσε. Τον τελευταίο καιρό, μάλλον το πήρε απόφαση. Μάλλον συνειδητοποίησε πως ούτε κι η δική του μοίρα έγραφε αυτό το μεγάλο κεφάλαιο. Τα τελευταία του κείμενα απέπνεαν αυτή την απογοήτευση αλλά και την οργή έναντι ανθρώπων στους οποίους επένδυσε. Γι΄ αυτό και σταδιακά παραδινόταν στον επισκέπτη της μιας φοράς που τις τελευταίες μέρες άρχισε να αχνοφαίνεται στο δικό του ορίζοντα. Είμαι βέβαιος πως αν κάτι έβλεπε ή κάτι αισθανόταν πως θα συμβεί, θα ξυπνούσε ξανά. Ζούσε γι΄ αυτή τη στιγμή και δεν θα επέτρεπε σε καμία ανώτερη δύναμη να του τη στερήσει...<br />Ο Κώστας Σοφοκλέους έφυγε χθες από κοντά μας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η δική του αποχώρηση ταυτίζεται απόλυτα με τη δική μου εκτίμηση πως τίποτα ωραίο δεν πρόκειται πια να συμβεί σε αυτό τον τόπο. Πως το τρένο το χάσαμε μερικά χρόνια πριν. Τότε που καλοδιάθετοι άνθρωποι, όπως ο κ. Κώστας, ήταν αποφασισμένοι να πιάσουν το νήμα από την αρχή και ν΄ αρχίσουν το κτίσιμο μιας νέας πατρίδας. Με άλλα συναισθήματα και με άλλη προοπτική.<br />«Γεια σου αγαπητέ μου κύριε Κώστα»... Μακάρι, όλοι εμείς οι νεότεροι, να κάνουμε στη ζωή μας τα μισά απ΄ όσα έκανες εσύ. Τότε θα πάψουμε κι εμείς να φοβόμαστε το θάνατο...<br /><br /><br />Κωδικός άρθρου: 965666<br />ΠΟΛΙΤΗΣ - 26/08/2010, Σελίδα: 6<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Έφυγε ένας λεβεντάνθρωπος<br /> <br />Πέμπτη, 26 Αύγουστος 2010<br />Χάσαμε ένα δικό μας άνθρωπο. Ο Κώστας Σοφοκλέους, ο γνωστός (και στο εξωτερικό) αρθρογράφος της «Αλήθειας», ο πολιτικός, ο συγγραφέας, ο αγωνιστής και ιδεολόγος, ο ακούραστος εργάτης της δημοκρατίας, απεβίωσε χθες στην Πάφο σε ηλικία 85 χρόνων, χτυπημένος από τη νόσο του καρκίνου. Η κηδεία του έγινε στις 4 μ.μ. από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Θεοδώρου στην Πάφο.<br /><br />Άνκαι γνώριζε την ασθένειά του, εντούτοις μέχρι και την τελευταία στιγμή αναζητούσε πληροφορίες για τη συγγραφή ενός νέου βιβλίου του. Λες και σνόμπαρε το θάνατο...<br /><br />Μου τηλεφωνούσε συχνά. «Γεια σου, λεβέντη, Τάκη μου...» ήταν η μόνιμη εισαγωγή του με την παλμώδη κρυστάλλινη φωνή του. «Γεια σου, λεβεντάνθρωπε, κυρ Κώστα μου» ήταν η μόνιμη απάντησή μου. Και μου τηλεφωνούσε όχι μόνο για τα άρθρα που θα έστελνε, για να δει αν τα παρέλαβα, αλλά και για να κουβεντιάσουμε τις πολιτικές εξελίξεις.<br /><br />Ήταν πάντα ανήσυχος για την πορεία του κυπριακού και οι προβλέψεις και εκτιμήσεις του πάντα έβγαιναν σωστές. Η κριτική του ήταν σαν ακονισμένο μαχαίρι. Κυρίως εναντίον του προέδρου Χριστόφια και του ΑΚΕΛ για την άρνησή τους να συνεργαστούν με το ΔΗΣΥ, για λύση του κυπριακού. Βλέπετε, άνκαι αριστερός, ο Κώστας Σοφοκλέους δεν είχε κομματικές παρωπίδες... «Πάνω απ' όλα η πατρίδα μας» έλεγε και ξανάλεγε. «Πρέπει να συνεργαστούν τα δύο μεγάλα κόμματα, να λύσουν το κυπριακό πριν χάσουμε όλη την Κύπρο και μετά ας τσακώνονται συνέχεια», έλεγε και ξανάλεγε. Και το 'γραφε και στα άρθρα του.<br /><br />Την τελευταία φορά που μου τηλεφώνησε ήταν για να ανταλλάξουμε απόψεις για το νέο βιβλίο που ετοίμαζε. Ήταν για τις τελευταίες πινελιές...<br /><br />Ποιος είναι<br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους γεννήθηκε το 1925 στα Κονιά της Πάφου σε μια πολύτεκνη αγροτική οικογένεια. Ήταν λάτρης της δημοκρατίας, του εκσυγχρονισμού και της προόδου. Ήταν πρωτεργάτης του αριστερού Κινήματος στην Κύπρο.<br /><br />Το καλοκαίρι του 1943 κατατάσσεται στο Κυπριακό Σύνταγμα ενάντια στο χιτλεροφασισμό. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε στις επιχειρήσεις των συμμαχικών δυνάμεων στην Ιταλία, στα μέτωπα Πρινζιγκέλα, Φαένζα και Μπαλόνια. Στο τέλος του πολέμου αντιλαμβανόμενος τα σχέδια των Εγγλέζων να χρησιμοποιήσουν τους στρατιώτες του Κυπριακού Συντάγματος ενάντια στα εθνοαπελευθερωτικά κινήματα που σχηματίζονταν σιγά-σιγά, ο Κώστας Σοφοκλέους συμμετείχε ενεργά στον αγώνα αποστράτευσης από τον αγγλικό στρατό. Τα σχέδια των Εγγλέζων ματαιώνονται αφού ο αγώνας για αποστράτευση στέφθηκε με επιτυχία.<br /><br />Τον Ιούνιο του 1949 μεταβαίνει στην Ουγγαρία όπου φοιτά στη Βουδαπέστη, στη Φιλοσοφική Σχολή του Λένιν Ιντιζετ. Το 1955 με το πτυχίο της Ιστορίας της Φιλοσοφίας επιστρέφει στην Κύπρο. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν στα κρατητήρια, άλλοτε στην Πάφο και άλλοτε στη Λευκωσία.<br /><br />Η παραίτηση<br /><br />Από το 1955 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας του ΑΚΕΛ της Πάφου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ μέχρι το 1990 όπου σε μια θυελλώδη και ιστορική συζήτηση στην Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ ο Κώστας Σοφοκλέους διαφωνεί με το δογματισμό και τις αντιδημοκρατικές μεθόδους του ΑΚΕΛ και δίνει την παραίτησή του μαζί με άλλα 12 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής (Ζιαρτίδης, Δίγκλης, Φάντης κ.ά).<br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους υπήρξε από τους παράγοντες που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του ΑΔΗΣΟΚ και μετέπειτα των ΕΔΗ. Έγραψε βιβλία που ανιχνεύουν την ιστορία της Κύπρου από τις αρχές του 20ου αι. μέχρι σήμερα, ενώ δημοσίευσε χιλιάδες άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά με αντικείμενο τα πολιτικά δρώμενα και το περιβάλλον. Μέσω αυτών έδινε για χρόνια το δικό του έμπειρο και ουσιαστικό στίγμα στην πολιτική ζωή της Κύπρου. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζει το δίτομο βιβλίο «Πάλη για την Ελευθερία - Ενδογενείς αντιπαραθέσεις».<br /><br />Ο Κώστας Σοφοκλέους χαρακτηρίστηκε από ανθρώπους όλων των πολιτικών τοποθετήσεων σαν ένας αγνός αγωνιστής, ιδεολόγος, χωρίς δογματισμούς και παρωπίδες. Ήταν νυμφευμένος με την Αγγέλα Χαριλάου με την οποία απέκτησαν τρεις θυγατέρες και 5 εγγόνια. Μία από τις θυγατέρες του είναι η γνωστή ηθοποιός Βαλεντίνα Σοφοκλέους.<br /><br />Έχει παρασημοφορηθεί για την προσφορά του στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον του χιτλεροφασισμού.<br /><br />Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΗΡΕ ΤΗ ΣΑΡΚΑ ΤΟΥ, ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ<br /><br />Μια ζωή στην πάλη για την ελευθερία<br /><br />Πάλεψε στα νιάτα του. Κατατάσσεται το 1943 στο κυπριακό σύνταγμα, για την ελευθερία των λαών, αντιστέκεται στον ένοπλο φασισμό. Πάλεψε στα δεύτερα του νιάτα, για την ελευθερία της σκέψης των ανθρώπων, ενάντια αυτή τη φορά, μιας άλλης μορφής φασισμού.<br /><br />Το χωρκατούϊ από τα Κονιά της Πάφου, αυτός ο πράος άνθρωπος, αυτή η ευγενική φυσιογνωμία, έβγαζε από μέσα του ένα ηφαίστειο, σαν ήταν να δώσει μια πάλη για την ελευθερία.<br /><br />Ένας και αυτός της γενιάς του 1989, ο Κώστας Σοφοκλέους, ο ερευνητής, ο διανοούμενος, το ελεύθερο πνεύμα, έφυγε. Έφυγε όπως αυτός το ήθελε. Έφυγε νέος στα ογδονταπέντε του χρόνια, όπως νέος ήταν και στα 25 και στα 45.<br /><br />Έφυγε ελεύθερος. Ο θάνατος πήρε τη σάρκα του, όχι όμως και το πνεύμα του. Στάθηκε περήφανα, μέχρι να πέσουν τα ματόκλαδα, να κλείσουν εκείνα τα διερευνητικά μάτια.<br /><br />Στάθηκε περήφανα απέναντι στη ζωή, περήφανα αντίκρισε και προκάλεσε τον χάρο. Περήφανα άφησε και τα παιδιά του γιατί ευτύχησαν να λένε «ναι, ο Κώστας ήταν πατέρας μας». Περήφανα μπορεί να νοιώθει και ο κάθε ένας που μπορεί κι αυτός να πει «ναι, ο Κώστας ήταν φίλος μου»<br /><br />Λίγες μέρες μόνο πριν, όταν οι φίλοι του πήγαν να τον δουν, αυτός αυθάδης προς την αρρώστια, σνομπάροντας τη λίστα αναμονής στο κάλεσμα για το μεγάλο ταξίδι, μιλούσε με πάθος για το νέο του βιβλίο, ζητούσε στοιχεία για την νέα του έρευνα. Κάθε γράμμα των άρθρων του ήταν αποτέλεσμα και μιας του έρευνας. Πάντα ήθελε τεκμήρια πριν εκφραστεί. Ακόμα και στον προφορικό του λόγο, και εμείς να τον πειράζουμε με αγάπη. «Ωχ, θα μιλήσει ο Κώστας». Και ο συρμός ατέλειωτος. Γιατί αυτό, έτσι το άλλο και να αναλύει, να αναλύει κάθε του λέξη.<br /><br />Έφυγε ακόμα ένας, κι όσο άλλος ένας θα μένει, θα θυμίζει την πάλη για την ελευθερία εκείνης της γενιάς του Κώστα Σοφοκλέους, του Ανδρέα Ζιαρτίδη, του Χαμπή Μιχαηλίδη.<br /><br />Το έργο που άφησε ο Κώστας φεύγοντας, πολύτιμη παρακαταθήκη για όλους, που θα δίνουν την πάλη για την ελευθερία, όπως και ο ίδιος την περιγράφει στους δυο τόμους του βιβλίου του με τον ομώνυμο τίτλο «Πάλη για την ελευθερία». Φίλε Κωστή, σε χαιρετούμε, δεν σε αποχαιρετούμε.<br /><br />Τάκης Μιχαήλ<br /><br />Λεμεσός<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1315956573388315850?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-33408174354814275852010-08-25T09:50:00.004+03:002010-08-25T09:54:54.200+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/THS-HipUA8I/AAAAAAAAAkI/zrYH3FOkJN8/s1600/red-carnation.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 380px; height: 287px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/THS-HipUA8I/AAAAAAAAAkI/zrYH3FOkJN8/s400/red-carnation.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5509237280949404610" /></a><br />Eφυγε σημερα το πρωί σε ηλικια 85 χρονων ο πολιτικος, συγγραφεας Κώστας Σοφοκλέους.<br /><br />Αποφοιτος της Φιλοσοφικης Σχολης του Λενιν Ιντιζετ στην Ουγγαρια, παρασημοφερεμένος βετερανος του 2ου ΠαγκΠολεμου, πρωτεργάτης απο τα 16 του τού αριστερου κινηματος στην Κυπρο, συλληφθής απο τους Άγγλους για τον αγωνα του εναντια στην αποικιοκρατια.<br /><br />Διετελεσε μελος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ και Επαρχιακος Γραμματέας Παφου. <br /><br />Το 1990 διαφωνώντας με τις απολυταρχικες τασεις της ηγεσιας του ΑΚΕΛ αποχώρησε απο το κομμα και ιδρυσε με αλλους ομοιδεατες του το ΑΔΗΣΟΚ. <br />Απο το συγγραφικο του εργο ξεχωριζει το διτομο βιβλιο «Παλη για την Ελευθερια» ενώ με τα αρθρα του στο κυπριακό τύπο έδινε για χρονια το δικο του έμπειρο και ουσιαστικο στιγμα στην πολιτικη ζωη της Κύπρου. <br /><br />Η κηδεια θα γινει σημερα Τετάρτη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Θεοδώρου στην Πάφο ώρα 4 μ.μ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3340817435481427585?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-26779237248812630502010-08-17T21:19:00.001+03:002010-08-17T21:22:24.198+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Z87ltstOZp4?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Z87ltstOZp4?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Me and all my friends <br />We're all misunderstood <br />They say we stand for nothing and <br />There's no way we ever could <br /><br />Now we see everything that's going wrong <br />With the world and those who lead it <br />We just feel like we don't have the means <br />To rise above and beat it <br /><br />So we keep waiting <br />Waiting on the world to change <br />We keep on waiting <br />Waiting on the world to change <br /><br />It's hard to beat the system <br />When we're standing at a distance <br />So we keep waiting <br />Waiting on the world to change <br /><br />Now if we had the power <br />To bring our neighbors home from war <br />They would have never missed a Christmas <br />No more ribbons on their door <br />And when you trust your television <br />What you get is what you got <br />Cause when they own the information, oh <br />They can bend it all they want <br /><br />That's why we're waiting <br />Waiting on the world to change <br />We keep on waiting <br />Waiting on the world to change <br /><br />It's not that we don't care, <br />We just know that the fight ain't fair <br />So we keep on waiting <br />Waiting on the world to change <br /><br />And we're still waiting <br />Waiting on the world to change <br />We keep on waiting waiting on the world to change <br />One day our generation <br />Is gonna rule the population <br />So we keep on waiting <br />Waiting on the world to change <br /><br />We keep on waiting <br />Waiting on the world to change<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2677923724881263050?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-71220643634624349702010-08-12T08:49:00.003+03:002010-08-12T10:12:44.827+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TGOL4hA245I/AAAAAAAAAkA/7m8mfkcdTKQ/s1600/Sakineh-Mohammadi-Ashtian-006.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TGOL4hA245I/AAAAAAAAAkA/7m8mfkcdTKQ/s400/Sakineh-Mohammadi-Ashtian-006.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504396972627780498" /></a><br /><br /><a href="http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/083/2010/en">εδω...</a><br /><br /><br />«Στα σώματα μας χάνουμε ή αρχίζουμε την ελευθερία μας,<br />στα σώματα μας δεχόμαστε ή τελειώνουμε την σκλαβιά μας»<br />«Η πολιτική της σάρκας είναι η ρίζα της εξουσίας»<br />Ursula Le Guien<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7122064363462434970?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-63030933738457901662010-08-12T00:40:00.000+03:002010-08-12T00:45:05.692+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/efTLvQDLrx0&amp;hl=en_GB&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/efTLvQDLrx0&amp;hl=en_GB&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6303093373845790166?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-46456139142557545542010-08-07T21:41:00.001+03:002011-08-08T23:09:00.292+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TF2pTBWSP9I/AAAAAAAAAj4/utAHxH0i0bo/s1600/5296983.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TF2pTBWSP9I/AAAAAAAAAj4/utAHxH0i0bo/s400/5296983.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502740463961128914" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4645613914255754554?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-26050728207444142112010-08-05T10:33:00.000+03:002010-08-05T10:34:25.954+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BPHKI5HiDJE&amp;hl=en_US&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BPHKI5HiDJE&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2605072820744414211?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-36101065093314912662010-08-04T16:09:00.004+03:002010-08-04T19:20:02.544+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TFlnYtUPhaI/AAAAAAAAAjw/X4lzQcLJYb0/s1600/agalia.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 314px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TFlnYtUPhaI/AAAAAAAAAjw/X4lzQcLJYb0/s400/agalia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501542093988791714" /></a><br /><br /><br />Ήρθες σαν δύναμη απρόσμενη,<br />μου είπες όσα σου λέω χρόνια<br />με μια βεβαιότητα που μου θύμισε ...εμένα.<br />Μόνο που δεν ήμουν εγώ και δεν ήμουν δυνατή όταν τα είπες.<br />Ήσουν εσύ και είσαι τόσο νέα <br />αλλά σε άκουσα με ορθάνοιχτη ψυχή.<br /><br />Μπήκες πρόωρα στη παρέα μας γυναίκα.<br /><br />Είδες την απελπισία κι ας νόμιζα ότι την έκρυβα καλά <br />Μού είπες λόγια σοφά που ήθελα να θυμηθώ και ν’ ακούσω.<br />Μετά έγινες αμέσως παιδί. Την επιστροφή σου χάρηκα <br />γιατί αυτό είσαι ακόμα. Ένα παιδί.<br /><br />Αλλά το παραθύρι που άνοιξε, <br />την ώρα τη δύσκολη ο ψυχισμό σου<br />με σήκωσε και είδα σε μια στιγμή <br />πόσο σπουδαία γυναίκα θα γίνεις...<br /><br />Να ‘ξερες πόσο σ’ αγαπώ!<br /><br /><br />(θα τη θυμάμαι αυτή τη μέρα, νομίζω και εσύ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3610106509331491266?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-15693476876902499692010-08-01T10:02:00.005+03:002010-08-01T14:26:00.570+03:00Αντιγόνη, το όνομά σου θα κρατούσες.<br />Αλλαγή είναι η εποχή κι εσύ μια σπείρα,<br />πανταχού παρούσα Δελφύς αστείρευτη, <br />μ’ απόγονους χιλιάδες, που ο χρόνος δεν τους άλλαξε<br />- η βαρβαρότητα ρίζωσε στο γενετικό μας.<br /><br />Ένα δελφίνι σύμβολο, σημερινό, σου πάει<br />με μια σακούλα πλαστική γύρω απ’ το λαιμό.<br />Κομμάτι απ’ το ίδιο υλικό που μόνωσε τους νευρώνες και πάγωσε τις αποκλείσεις.<br />Πως θα ‘τανε στα αλήθεια για ‘σένα, σήμερα, να αγαπάς;<br /><br />Βλέπεις, από το φόβο μέχρι την αγάπη ένα υποχθόνιο τόξο απλώνεται <br />ως να ‘ναι η μόνη ακτίνα αντίδρασης ή επιλογής.<br />Εσύ, που κοίταξες πέρα από την άκρη του ουρανού,<br />είπες δεν ήρθες σε τούτο τον κόσμο να μισείς.<br />Σήμερα, Θεά, τι έχεις να μας πεις...<br /><br /><span style="font-style:italic;">Να νιώθεις, δεν άλλαξε πολύ, είναι εξίσου αδύνατο όπως το ν’ αγαπάς<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1569347687690249969?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-77994485134193785142010-07-31T11:12:00.003+03:002010-08-27T10:03:26.223+03:00Στον χωρισμό και το θάνατο γνωρίζεις κάποιον πραγματικά, είπε ένας δάσκαλος.<br />Κι εσύ που ξεκίνησες για το μεγάλο ταξίδι φανερώνεις τώρα ένα μεγαλείο απίστευτο<br />Μια ψυχική δύναμη που όλοι φανταζόμαστε από όσα είδαμε να κάνεις στη ζωή σου και σε θαυμάσαμε αλλά τώρα φαντάζει απόλυτα φυσιολογική, δική σου, πλήρως ενσωματωμένη και συμβατή με όσα έλεγες και πίστευες... Τι σπάνιο υλικό σε έφτιαξε!<br /><br />Σπάνιο για ακόμα ένα λόγο. Δεν ήταν ο φόβος του θεού που σε έκανε Ηθικό. Αλλά του Ανθρώπου. Εκείνου το αγγελικού πλάσματος που εσύ έδωσες πνοή από την πνοή σου και η πίστη σου για την ελευθερία. Πόσες φορές στάθηκες μόνος σου σε ομάδες σκληρές να υποστηρίζεις μια αντίθετη άποψη; Πόσες φορές εξάντλησες ένα θέμα μέχρι να νιώσουν όλοι ότι δεν έμεινε γωνιά του ανέγγιχτη; Τώρα φαίνεται απολύτως φυσιολογικό, έτσι ήσουν, αυτός Είσαι, όλη σου τη ζωή αυτό έκανες...<br /><br />Στις λίγες ώρες, μέρες, ίσως βδομάδες που απέμειναν εξιστορείς αυτά που θέλεις να μείνουν μετά από σένα. Μετάφρασες τη φιλοσοφική σου διατριβή στον Ηράκλειτο των φοιτητικών σου χρόνων και έκανες τα πάντα ρει παντοτινά. Μου την έδωσες να της ρίξω μια ματιά, να γνωρίζουν οι δικοί τι έγραψες κάποτε σε μια άλλη γλώσσα, να έχουν τα παιδιά και τα εγγόνια σου ακόμα κάτι από σένα.<br /><br />Τώρα, υπαγορεύεις με γοργό ρυθμό, εκείνα που άλλος κανείς δεν ξέρει όπως εσύ. Μέρος μιας ιστορίας που δεν γράφτηκε ποτέ. Άραγε, ποιος θα ‘χει την τόλμη να την εκδώσει μετά από εσένα; Θέλεις να την τελειώσεις, νιώθεις πως δεν σου ανήκει. Πως πρέπει να την αφήσεις πίσω σου, κι αυτό ένα είδος ελευθέριας είναι...<br /><br />Κοιτάς με μάτια ζωντανά και σκέψη οξεία σαν κοφτερή λεπίδα. Κοιτάς το θάνατο με αγάπη και πείσμα στη ζωή. Μιλάς για χρονολογίες, γεγονότα, εξηγείς, κατανοείς, προσθέτεις, ανακαλύπτεις, αναρωτιέσαι. ο χρόνος γίνεται ελαστικός κι απλώνει άπειρος.<br /><br />Κοιτάς με κατανόηση τα ανθρώπινα και δεν τα κρίνεις. ακόμα κι όσα σε αφορούν. <br /><br />Κοιτάς και μένα... το γνωρίζεις, το είπαμε πως μου έκανες τη ζωή, υποφερτή πάνω στον ξερό το βράχο – εκείνον που επιλέξαμε και δυο να ζήσουμε – και πλούσια σαν να μου χάρισες ακόμα έναν πατέρα.<br /><br />Κοιτάς με εκείνα τα μάτια του γερακιού, μόλις έκλεισες ένα τηλέφωνο με λόγια μασημένα. Ένα και δυο κάνουν τρία, μου είπες και απάντησες όλα όσα δεν σου απάντησε κανείς. Ξέρεις και πόσο χρόνο έχεις και τι θα κάνεις με αυτόν.<br /><br />Μιας και δεν έβαζες στερητικά άλφα στη ζωή σου, είναι η ζωή πάνω από την ανυπαρξία και την αθανασία. <br /><br />Η ροή που αφήνει όλα όσα είχες να κυλήσουν και να διαχυθούν άφθονα.<br /><br />Ποιος ξέρει που, ποιος ξέρει σε πόσους από μας;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7799448513419378514?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-81054198142197287072010-07-21T08:18:00.001+03:002010-07-21T08:20:25.305+03:00από <a href="http://pitsirikos.net/2010/07/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%89%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7/?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+pitsirikos/uPfN+(%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82)">εδω</a>: <br />Ο Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε από τη Σέχτα Επαναστατών, η οποία είναι μια τρομοκρατική οργάνωση. Κι εγώ είμαι η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Είμαι ακόμα στη ζωή και θα σας πω ένα παραμύθι.<br /><br /><br /><br />Ακούστε τώρα την ιστορία του Σωκράτη,<br />ενός νεαρού Έλληνα δημοσιογράφου,<br />συνεργάτη του Μάκη του Ζούγκλα,<br />που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του.<br />Αλλά πικρές οι βουλές του Θεού<br />και σκοτεινές οι ψυχές των μεγαλοεπιχειρηματιών.<br /><br />Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας νεαρός δημοσιογράφος που τον έλεγαν Σωκράτη και εργαζόταν για έναν μεγαλοδημοσιογράφο που τον έλεγαν Μάκη.<br /><br />Ο Σωκράτης ήταν πολύ εργατικός και, όταν έμαθε όλα τα κόλπα, θέλησε να ανοίξει τα φτερά του, να φύγει μακριά από το αφεντικό του και να στήσει τη δική του δουλειά.<br /><br />Βέβαια, πάνω στον ενθουσιασμό του, ξέχασε πως δεν είναι εύκολο να φύγεις από μια συμμορία, γιατί είσαι επικίνδυνος για τους άλλους συμμορίτες, αφού αφενός ξέρεις όλα τα μυστικά της συμμορίας και αφετέρου θα τους φας τις δουλειές.<br /><br />Ο Σωκράτης τα κατάφερε πολύ καλά και δημιούργησε ένα μπλογκ –το troktiko- που έγινε μεγάλο και τρανό. Τα μέλη της πρώην συμμορίας –αλλά και των άλλων συμμοριών- κατηγορούσαν το μπλογκ του Σωκράτη αλλά το διάβαζαν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, για να μη χάσουν ούτε λέξη.<br /><br />Η κυριότερη κατηγορία για το μπλογκ του Σωκράτη ήταν πως ήταν «κίτρινο», ενώ οι εφημερίδες τους, τα περιοδικά τους, τα κανάλια τους και τα ραδιόφωνά τους δεν είναι κίτρινα – είναι όλα από BBC και πάνω.<br /><br />Κίτρινο-ξεκίτρινο, το μπλογκ του Σωκράτη έγινε το πρώτο ΜΜΕ της χώρας και είχε εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ οι δικές τους εφημερίδες πήγαιναν καρφί για λουκέτο. Από την άλλη, μια χρεοκοπημένη χώρα με αμόρφωτους και αποβλακωμένους κατοίκους κίτρινα θα διαβάζει. Τι θέλετε να διαβάζει; Την Κική Δημουλά;<br /><br />Οι δουλειές του Σωκράτη πήγαιναν πολύ καλά. Έγινε διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό Ρέμα και ήταν σύμβουλος του μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Μακρυμηνά, ο οποίος είχε κάτι προβληματάκια με τη Δικαιοσύνη, γιατί μάλλον δεν είχε λαδώσει τους σωστούς ανθρώπους όπως κάνουν οι υπόλοιποι.<br /><br />Ο Σωκράτης αισθανόταν πια πολύ δυνατός και σίγουρος για τον εαυτό του. Αισθανόταν τόσο δυνατός, που αποφάσισε να εκδώσει και εφημερίδα. Τι την ήθελες την εφημερίδα Σωκράτη μου;<br /><br />Οι άλλες συμμορίες εξοργίστηκαν, όταν έμαθαν πως ο Σωκράτης ετοιμαζόταν να εκδώσει εφημερίδα. Όχι, βέβαια, για τον Σωκράτη, αλλά για τον μεγαλοεπιχειρηματία που κρυβόταν πίσω από τον Σωκράτη. Έπρεπε να του στείλουν αμέσως ένα ξεκάθαρο μήνυμα…<br /><br />Το τέλος του παραμυθιού δεν το γράφω. Το αφήνω στη φαντασία σας.<br /><br />(Δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε άλλα μπλογκ. Για την ακρίβεια, το κάνω μόνο όταν έχω να γράψω κάτι θετικό - κριτές των μπλογκ είναι οι αναγνώστες τους, όχι οι άλλοι μπλόγκερ. Νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στο troktiko και σίγουρα είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στον Σωκράτη Γκιόλια. Μακάρι να ήταν στη ζωή και να μην υπήρχε λόγος να γραφτεί αυτό το κείμενο. Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-8105419814219728707?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-7323876650477962302010-07-14T08:35:00.000+03:002010-07-14T08:36:36.828+03:00http://cigognenews.blogspot.com/2010/07/on-avoiding-murder.html<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-732387665047796230?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-10546550815087601122010-07-12T21:11:00.000+03:002010-07-12T21:12:08.361+03:00<object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Nf8aVwfWsZ0&amp;hl=en_GB&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Nf8aVwfWsZ0&amp;hl=en_GB&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1054655081508760112?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-45814293257030460842010-07-08T13:09:00.003+03:002010-07-08T20:18:05.589+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TDWkuH4Nl7I/AAAAAAAAAjo/EXYyS2qyJTQ/s1600/eros-psyche-01.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 137px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TDWkuH4Nl7I/AAAAAAAAAjo/EXYyS2qyJTQ/s200/eros-psyche-01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491476432943945650" /></a><br />.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />τι κι αν ψάχνω <br />σε κρυφές διαδρομές<br />κι αχνάρια ανεπαίσθητα<br /><br />τι κι αν στον ύπνο και το όνειρο <br />εκεί που σμίγει σώμα και ψυχισμός<br />ανύπαρκτα είναι τα σημάδια <br /><br /><br />δεν προβάλλεις πια να εξηγήσεις<br /><br />Στα όνειρα μου έπαψε ο πόνος και η ηδονή.<br />Μένει μόνο η θλίψη της γνωστικής παραδοχής,<br /><br /><br />Το αγκυροβόλι της ψυχής τ’ακούμπισα <br />το γνώρισα<br />το χάρηκα <br />μακριά από τη γραμμική μου λογική.<br /><br />Κι εκείνο με αντάμειψε με μια γαλήνη <br />ουδέτερη, ουσιαστική. <br /><br /><br />η αίσθηση είναι μια σχεδόν απόκοσμη σιωπή.<br /><br />όχι, δεν θα ‘θελα ξανά ο ύπνος και το όνειρο να με ταλαιπωρήσουν.<br /><br />Θα ‘θελα μονάχα η ζωή να ακολουθεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4581429325703046084?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-43824158936150491072010-07-05T12:09:00.002+03:002010-07-05T16:03:39.879+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TDHYIZvzu2I/AAAAAAAAAjg/X0d_5a6IKwg/s1600/hot+air.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TDHYIZvzu2I/AAAAAAAAAjg/X0d_5a6IKwg/s200/hot+air.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490407059603307362" /></a><br />Αύριο στις 12.30 θα ψηφιστεί από τους Δημοτικούς Συμβούλους του Δήμου Λευκωσίας <br />η ανέγερση του καθεδρικού ναού των 26 μέτρων στην εντός των τειχών Λευκωσία....<br /> <br />Ελάτε όλοι αύριο Τρίτη (6.7.2010) στις 12:30, στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου στη Λαϊκή Γειτονιά να διαμαρτυρηθούμε κατά της ανέγερσης του Καθεδρικού ναού στο ιστορικό κέντρο της Λευκωσίας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4382415893615049107?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-61658789821369593642010-07-01T18:15:00.006+03:002010-07-02T07:23:28.971+03:00συγχαρητήρια για την ιδέα<br />Πράγματι, άλλο να το σκέφτεσαι και άλλο να το βλέπεις ...<br /><br />τα καταφέρατε - έστω και απ' έξω - το Σάββατο θα πάμε εκκλησία!<br /><br />ΟΠΑ!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TCyxT6PXbMI/AAAAAAAAAjY/7I9Fj4RyAcg/s1600/event03_07_2010.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 148px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_XHZeORGemfI/TCyxT6PXbMI/AAAAAAAAAjY/7I9Fj4RyAcg/s200/event03_07_2010.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488957001467129026" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6165878982136959364?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-30898751076721154732010-07-01T07:50:00.000+03:002010-07-01T07:51:05.286+03:00<object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/n6aDiOeOEUI&amp;hl=en_US&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/n6aDiOeOEUI&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Award Winning Animation by Yannick Puig<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-3089875107672115473?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-18578675885627979262010-06-29T18:39:00.004+03:002010-06-29T18:43:31.957+03:00<object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jBloKDRFxAc&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jBloKDRFxAc&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br />η κυρία είναι λιγο ωραιοπαθής αλλά της το συγχωρούμε γιατί στα άλλα της είναι σπουδαία<br /><br />και οι στίχοι! - Γεράσιμος Ευαγγελάτος είπαμε;<br /><br />αμα κάνει και βαρια τσιγάρα...<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KESHaHmgoRQ&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KESHaHmgoRQ&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-1857867588562797926?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-6904277950328023242010-06-28T15:27:00.002+03:002010-06-28T15:55:18.172+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ee-5nnFWfKU&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Ee-5nnFWfKU&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />humility<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4yh-QaRMlNM&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4yh-QaRMlNM&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-690427795032802324?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-91812323978081634922010-06-28T08:46:00.001+03:002010-06-28T08:48:12.899+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/y2tbynpVMuU&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/y2tbynpVMuU&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Στίχοι: Τώνια Μαρκετάκη<br />Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου<br />Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη<br /><br />Τιμή δεν έχει η αγάπη,<br />τιμή δεν έχει κι η ζωή.<br />Ποιος την πουλά, ποιος αγοράζει,<br />ποιος τήνε βγάζει στο σφυρί;<br /><br />Τιμή δεν έχει η αγάπη,<br />τιμή δεν έχει κι η ζωή.<br />Όποιος την έχει τήνε δίνει<br />με μια ματιά, μ' ένα φιλί.<br /><br />Αν έχεις λίγη αγάπη, δως μου<br />να μου γλυκάνεις τη ζωή.<br />Τιμή δεν έχει η αγάπη,<br />τιμή δεν έχει κι η τιμή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-9181232397808163492?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-25891329112834902282010-06-25T20:05:00.001+03:002010-06-25T20:07:24.872+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s-1twb1bQpQ&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/s-1twb1bQpQ&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2589132911283490228?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-77529015695773728152010-06-24T20:55:00.002+03:002010-06-24T20:57:30.110+03:00Δεν ξέρω αν αντέχεται πια η κατάσταση.<br />Έχουν ξεφύγει εντελώς. <br /><br /><br />Επιγραμματικά όσα είπαν τα δελτία ειδήσεων:<br /><br /><br />- Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με τη συναίνεση ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ με την πρόταση για αλλαγή του Εκλογικού Νόμου.<br /><br />- Στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους «φυγόστρατους». Και πλήρη θητεία για όλους ανεξάρτητα χώρας προέλευσης των γονέων!<br /><br />- Ευρωπαίος πολίτης κρατήθηκε παράνομα στα κρατητήρια με σκοπό την απέλαση γιατί ήταν φορέας HIV και του αρνήθηκαν για 8 μέρες οποιαδήποτε επικοινωνία με την Πρεσβεία, δικηγόρου του, καθώς και τη φαρμακευτική αγωγή του! Υπουργός Εσωτερικών: Κάναμε όσα προβλέπονται απο τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες!?<br /><br />- Υπουργός Εργασίας: Μου ζήτησαν [ΠΑΣΥΞΕ] να τους δω. Ε, θα τους δω όταν κρίνω ότι θέλω να τους δω!<br /><br />- Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος: Η Κυπριακή οικονομία είναι από τις καλύτερες της Ευρώπης!<br /><br />- Υπουργός Οικονομικών [Αύξηση εταιρικού φόρου]: για να κτυπήσουμε τους «έχοντες» !<br /><br />- ΚΟΥΙΖ: Ποιες μυστικές υπηρεσίες σας έδωσαν στοιχεία για το Σουδανικό καράβι που έχετε ακινητοποιήσει στο λιμάνι της Λεμεσού;<br /><br /><br />ΖΗΤΩ η Αριστερή Κυβέρνηση<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7752901569577372815?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-71154494058921293782010-06-21T11:21:00.001+03:002010-06-21T11:21:50.665+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tUYUHYptUNY&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tUYUHYptUNY&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-7115449405892129378?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-66664677348117201042010-06-11T12:44:00.002+03:002010-06-11T13:40:43.023+03:00Έλαβα το πιο κάτω ημέιλ σήμερα το πρωί..<br /><br /><br />"Στις 3π.μ. η ΥΑΜ τζιε η ΜΜΑΔ έκαμαν "επιχείρηση" στο χώρο της διαδήλωσης τζιε συνέλαβαν όλους τους διαδηλωτές (200 άτομα, περίπου, ανάμεσά τους 50 περίπου παιδιά τζιε 23 γυναίκες). Βρίσκονται στα γραφεία της ΜΜΑΔ, όπου ελέγχουν τα χαρτιά τους. Όσους διαπιστώθηκε ότι εκκρεμούν οι αιτήσεις ασύλου τους αφέθηκαν ελεύθεροι & όσοι δεν έχουν χαρτιά/ απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους οδηγήθηκαν υπό κράτηση με σκοπό την απέλαση. Κάποια άτομα που εκκρεμούν καιρό οι αιτήσεις τους εξετάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες σήμερα το πρωί & απορρίφτηκαν..."<br /><br />Ζητω η Αριστερη Κυβέρνηση - Ζητω οι συντροφοι του ΑΚΕΛ και η συμπαράσταση στους αγωνιζόμενους Κούρδους αντάρτες και κομμουνιστές (όταν τους δίνετε 5 ευρώ για να φωνάζουν συνθήματα είναι χρήσιμοι)! - Ζήτω η Κύπρος της Ευρώπης και της δίκαιης κοινωνίας - Ζήτω ο Υπουργός Εσωτερικών και οι συνοπτικές του διαδικασίες - Ζήτω ο Υπουργός Δικαιοσύνης που για μια ακόμα φορά θα είναι ΜΟΝΟ αυτος που παρανόμησε και θα το δεχτει στωικά για να παραμείνει στην αριστερη κυβερνηση - Ζήτω ο λαός ο αδικημενος που ακόμα μια φορά θα ξεσηκωθει για την αδικία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-6666467734811720104?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-49770451908248543492010-06-03T21:08:00.000+03:002010-06-03T21:09:25.312+03:00Έκλεισαν όλα τα μπουρδέλα; Νομίζετε!<br /><br />*Και τώρα, τι; Απλώς το ξεχνάμε και προχωράμε; Βγάζει μια απόφαση η Γενική Εισαγγελία, αποφαινόμενη ότι η καθηγήτρια η οποία είπαν ότι «βίασε δύο μαθητές» είναι τελικά αθώα και το ζήτημα τελειώνει; Έτσι απλά; Διότι, η καθηγήτρια σαφώς και είναι αθώα. Πολλοί και διάφοροι άλλοι, όμως, δεν είναι. Έτσι δεν είναι;<br /><br />*Έτσι. Με πρώτα και κύρια τα πλείστα των ΜΜΕ, τα οποία έβγαλαν το θέμα χωρίς να περιμένουν την ολοκλήρωση των ερευνών, χωρίς να σεβαστούν τη λεπτότητα του ζητήματος και αδιαφορώντας για τη δική τους ευθύνη. Διψασμένα για το ζουμερό «σκάνδαλο», το χειρίστηκαν στη λογική του Ράδιο Αρβύλα (όχι της εκπομπής, αυτή είναι θαυμάσια), κιτρίνιασαν, το διαστρέβλωσαν αναλόγως του τι τους έλεγε ο καθένας, έφτασαν στο σημείο να αποκαλύψουν και το σχολείο το οποίο αφορούσε η καταγγελία και, έτσι, διαπόμπευσαν την καθηγήτρια που «βίασε δύο μαθητές». «Ανήλικους» μαθητές, έτσι; Οι οποίοι έγιναν... ένας. Ενήλικας κιόλας (!).<br /><br />*Από όλα τα λαϊκά δικαστήρια που στήθηκαν στα ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα, αυτό ήταν το πιο εμετικό. Όχι μόνο γιατί έβγαζε μια απίστευτη βαρβαρότητα στον τρόπο που αυτά τα ΜΜΕ κατακρεούργησαν την καθηγήτρια στο βωμό της πώλησης του «σκανδάλου», αλλά και γιατί υπήρχε διάχυτη η μπόχα της υποκρισίας. Και της προάσπισης... ηθών, τα οποία, ναι, θα ήταν δεδομένα σε μια μικρή πόλη Ευαγγελιστών του αμερικανικού Νότου λ.χ, αλλά όχι στα μέρη μας.<br /><br />*Ε, πώς να το κάνουμε; Όλοι αυτοί που φώναζαν, οι αρσενικού γένους τουλάχιστον, είμαστε σίγουροι πως εάν μάθαιναν πως ο γιος τους έλεγε πως είχε πηδήξει την καθηγήτριά του, αφού βεβαιώνονταν ότι (α) η καθηγήτρια ήταν ωραία, (β) δεν την γκάστρωσε κι (γ) ότι δεν θα έβρισκε τον μπελά του, θα ένιωθαν μεγάλη περηφάνια. Όπως είχε νιώσει και ο δικός τους πατέρας όταν στα 13 ή τα 14 τους τούς πήγε ή τους έδωσε λεφτά να πάνε για πρώτη φορά στα μπουρδέλα, για να τους... βιάσει μια ώριμη (ή κάτι περισσότερο) κυρία.<br /><br />*Εδώ όμως, ένιωσαν... αποτροπιασμό για το «βιασμό» των «μαθητών» από την καθηγήτριά τους οι οποίοι «μαθητές» ήταν ένας 17χρονος, συνεπώς ενήλικας με το νόμο για το σεξ. Και το χειρότερο από όλα; Ο «βιασμός», όπως αποφάνθηκε και η Εισαγγελία, δεν έγινε ποτέ! Τίποτα δεν μπορούσε να στηρίξει τα όσα έλεγε ο μαθητής εις βάρος της καθηγήτριας. Η οποία, καθηγήτρια, έτσι ωραία και απλά, διαπομπεύθηκε για το «ποινικό αδίκημα» που κάποια λαμπρά ΜΜΕ αποφάσισαν ότι είχε διαπράξει.<br /><br />*Αλλά δεν ήταν μόνο τα ΜΜΕ. Με εξαίρεση την ΟΕΛΜΕΚ στην οποία θα πρέπει να πιστώσει κανείς τη στάση που τήρησε προασπιζόμενη το αυτονόητο, το τεκμήριο της αθωότητας ενός μέλους της μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, βαριές και ασήκωτες είναι οι ευθύνες όλων όσοι ενεπλάκησαν στη δημόσια αντιπαράθεση την οποία προκάλεσε η δημοσιοποίηση ή καλύτερα η διαρροή του θέματος στα ΜΜΕ.<br /><br />*Οι δημόσιοι λειτουργοί και οι υπηρεσίες, είτε μιλάμε για το βοηθό γενικό εισαγγελέα (ο οποίος άνοιξε το γραφείο του αργία ημέρα μήπως και χάσει τα κανάλια), είτε για την επίτροπο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, είτε για το ίδιο το υπ. Παιδείας (το οποίο βγήκε και δήλωσε πως υπήρχε υπόθεση εκ πρώτης όψεως), δεν μπορούν να λειτουργούν με κριτήριο εάν μια ιστορία βγήκε ή όχι στα ΜΜΕ. Ειδικά όταν αυτή η ιστορία αφορά υπολήψεις ανθρώπων.<br /><br />*Με άλλα λόγια, ένα απόρρητο ζήτημα, είναι και παραμένει σε σοβαρά κράτη, α-πό-ρρη-το. Οι λειτουργοί δεν σχολιάζουν δημοσίως, δεν ξεκατινιάζονται και δεν βιάζονται να πουν τις όποιες εκτιμήσεις τους οι οποίες μπορούν κάλλιστα να καταστρέψουν ζωές, απλώς και μόνο για να προβληθούν, για να λαϊκίσουν ή για να βεβαιωθούν ότι δεν θα τους επιτεθούν τα όποια ΜΜΕ, όπως ενδεχομένως θα τους έκαναν εάν τους απαντούσαν ως όφειλαν. Ότι, δηλαδή, δεν θα γίνει κανένα σχόλιο μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Τελεία.<br /><br />*Σε σοβαρά κράτη, τα δημόσια αξιώματα και ιδιαίτερα τα νευραλγικά προορίζονται για ανθρώπους που τολμούν, όχι για ανθρώπους που φοβούνται. Και είναι έτσι γιατί στην πορεία χρειάζεται κάποια στιγμή ή και πολλές στιγμές, να υπερασπιστούν το κύρος του αξιώματός τους. Και να αντισταθούν τόσο σε τσαμπουκάδες των ΜΜΕ και του οιουδήποτε μπορεί να τσαλακώσει τη δημόσια εικόνα τους, όσο και στην όποια... ιδιαίτερη σχέση μπορεί να έχουν με τον καθρέφτη τους, για τον οποίο ενίοτε γράφουν και ποιήματα!<br /><br />*Δυστυχώς, σ΄ αυτή τη χώρα, επειδή ούτε είχαμε, ούτε έχουμε σοβαρό κράτος ή κράτος γενικώς, αυτά όλα είναι ψιλά γράμματα. Και για αυτό, ούτε αυτή τη φορά, να ΄στε σίγουροι, δεν θα μάθει κανείς κάτι από την ιστορία με την καθηγήτρια που «βίασε». Θα περάσει κι αυτό. Και θα ΄ρθουν κι άλλα. Πολλά. Ίσως χειρότερα. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Ω ναι... Και τόσο άθλια. Τώρα που το σκεφτόμαστε, μάλλον για αυτό τα εξαφάνισε το κράτος μας τα μπουρδέλα, σιγά - σιγά. Δεν άντεχε τον ανταγωνισμό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-4977045190824854349?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4316978906289468618.post-22644812895355690892010-05-30T21:01:00.001+03:002010-05-30T21:14:41.815+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GbtdzT-6XB0&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GbtdzT-6XB0&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br />(διάσπορε, αυτοί είναι κάποιοι άλλοι δερβίσηδες)<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MDKJlVhYhDc&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/MDKJlVhYhDc&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4316978906289468618-2264481289535569089?l=bluerose-rose.blogspot.com' alt='' /></div>rosehttp://www.blogger.com/profile/14764026550534403408noreply@blogger.com3