II

Να που καταλήξαμε και πάλι στην ανάγκη...
Μήτρα της αλλαγή, εξαρχής ζευγάρωσε τον πόνο
κορμί θνητό, μη χάσει τον ειρμό της

Μια ατέλειωτη γραμμή νεκρών
το εξελικτικό τερτίπι αφηγείται
με όρους αμιγώς δαρβινικούς
κι αναφέρει ευπειθώς
διόλου προσωπικό πως είναι.

Μα έλα, που έχει διάθεση χιουμοριστική,
Συνείδηση φωτίζει αυτόν τον κρίκο
σαν τυχοδιώκτης πόνταρε στην ψυχαναλυτική
και σύμφυτη έγινε με τη ζωή
μια δεινή, διπλή έλικα γονιδιακή

Να μαρτυρείς, να σκέφτεσαι,
να νιώθεις, να δημιουργείς
να κάνεις τον πόνο ομορφιά
- μια χαρακιά στο χρόνο

Μόνο που να, πως να στο πω;
Διστάζω.
Μόνο προσωπικό δεν είναι