γράμμα της Fee Marie Meyer

γράμμα της Fee Marie Meyer
Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γιʼ αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο.
Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: Είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα -καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους- το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον, όταν googlαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην ελλάδα) και –φαντάζεστε τι χαρά- ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου -άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»-, ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.
Από τη στιγμή που η πραγματικότητα δεν τους έκανε, έπρεπε να προσαρμοστεί. Έπρεπε να μπω στο καλούπι και τον ρόλο που μου είχαν ετοιμάσει. Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.
Έχει σημασία η ώρα, γιατί ήδη στις 17.00, δύο μόλις ώρες αργότερα, είχε γίνει γνωστή η όλη ιστορία των υποτιθέμενων γονιών μου.
Έτσι, εξηγείται πολύ καλά, γιατί ενώ αντιστεκόμουνα στη φωτογράφηση, με τραβούσαν από τα κινητά τους τηλέφωνα, για να κλέψουν μια εικόνα. Διαφορετικά το καυτό τους θέμα δεν θα πουλούσε τόσο...
Χρόνια τώρα ξέρουμε πώς λειτουργούν αυτοί οι σαθροί ως το κόκκαλο μηχανισμοί, γνωρίζουμε ότι άλλοτε οι ρουφιανοδημοσιογράφοι (με λιγοστές αλλά σημαντικές εξαιρέσεις) είναι τα φερέφωνα της αστυνομίας, και άλλοτε οι εντολείς τους. Έτοιμοι να κομματιάσουν οποιαδήποτε ζωή πετάξουν στα αιχμηρά δόντια τους, έτοιμοι να κατασπαράξουν αλήθειες για να ξεράσουν ψέματα. Σιχαμένοι…
Αυτό που δεν είχα φανταστεί, τουλάχιστον προσωπικά, ως σήμερα είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίον αυτό συμβαίνει στο εδώ και το τώρα.
Όταν το φιάσκο είχε αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο, κι ενώ εγώ δεν γνώριζα τίποτα απʼ όλα τα αίσχη που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με κάλεσε στο γραφείο του ένας υπεύθυνος για τη «διεθνή τρομοκρατία». Άρχισε να μου κάνει «φιλική κουβεντούλα» σε σχέση με το πότε ακριβώς σκοτώθηκε ο πατέρας μου σε συμπλοκή! Πραγματικά, πρέπει να μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, ιδιαίτερα όταν μειδιώντας πρόσθεσε ότι «καλά, εμένα πιο πολύ η μητέρα σου με το διεθνές ένταλμα σύλληψης με ενδιαφέρει»... Μόνο που δεν με κατηγόρησε, εν τέλει, ανοιχτά για υπόθαλψη εγκληματία, αφού δεν δήλωσα εξ αρχής τα πατρώνυμα των γονιών μου…
Βέβαια, έκανα αρκετά. Όπως είπε και η εισαγγελέας, «κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά» πράγματα από το σπίτι μου... βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και... έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!
Αν θέλει να με φυλακίσει γιʼ αυτό, ναι, είμαι ένοχη, και πάντα θα είμαι. Πάντα θα είμαι στην όχθη των καταπιεσμένων και όχι των εκμεταλλευτών, πάντα, μέχρι να μην υπάρχει πια εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο και από τον άνθρωπο στα ζώα και τη φύση. Αιτούμαι όμως δημόσια και σοβαρά, να αλλάξει το κατηγορητήριό μου. Ας γραφούν οι αληθινές κατηγορίες, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Να μπει στη θέση των κατηγοριών –είναι αναρχική και διαβάζει έντυπα. Έχει σχέσεις με πολλούς ακόμη αγωνιζόμενους ανθρώπους και είναι περήφανη για αυτό.
...Οπλίσατε επί σκοπό και εκτελέστε μας στον τοίχο της Καισαριανής...
Κάπου κάποτε διάβασα ότι το κύρος ενός πολιτικού καθεστώτος φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ελλάς το μεγαλείο σου!
Η εποχή που ζούμε είναι ευμετάβλητη, παράξενη, αλλάζει συνεχώς. Η εξουσία σε εποχές θεσμικής και οικονομικής κρίσης πάντα παίζει με το καρότο και το μαστίγιο, το φόβο και την ασφάλεια. Θέλουν κανένας να μην αντιδρά σε τίποτα, να μην μιλά, να μην κοιτάζει κανείς γύρω του, κανείς να μην σκέφτεται διαφορετικά, να μην σκέφτεται γενικά. Λοβοτομείτε μας εκ γενετής, να τελειώνουμε!
Προσπαθούν να επιβάλουν παντού την τρομαχτική και απόλυτη ομοιομορφία τους, την απόλυτα, εξονυχιστικά μελετημένη απανθρωπιά τους.
Στον ελλαδικό χώρο αυτοί τη στιγμή υπάρχουν περίπου 40 κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν δικαστεί, κι όμως βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, άλλοι δεν δικάζονται με ανοιχτή και δημόσια δίκη, άλλοι κρατούνται δίχως να υπάρχει το παραμικρό εις βάρους τους, με βάση το φρόνημά τους, την αλληλέγγυα στάση ζωής που επιδεικνύουν και τις προσωπικές τους σχέσεις.
Θέλουν όλο και πιο συντηρητικά, όλο και πιο φασιστικά να επιβάλουν την απομόνωση, τη μοναξιά, τη λογική του «ο καθένας για την πάρτη του» και μονάχα να βλέπουμε όλοι τις μεσημεριανές εκπομπές τους, να καταναλώνουμε υποκατάστατα ζωής, ψέματα, θέαμα. Να μη μιλάμε με γνωστούς, μην πηγαίνουμε και μην καλούμε σε σπίτια, να μην ξέρουμε κανέναν, ή να του ζητάμε πιο πριν να μας γνωστοποιήσει το φάκελό του στην ασφάλεια, άσε καλύτερα, μπορεί να μπλέξουμε.
Θέλουν να μη νιώθουμε, να λειτουργούμε μόνο βάση των χαμηλότερων ενστίκτων της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης, βάση του σαδισμού της «κλειδαρότρυπας» να παίρνουμε μάτι τις ζωές άλλων, χάνοντας τη δική μας.
Θέλουν να μισούμε, να εξορίσουμε στο «πυρ το εξώτερον» κάθε τι διαφορετικό, ανθρώπους από άλλα μέρη, συναδέλφους από άλλους κλάδους, όποιον σκέφτεται ή ζει διαφορετικά.
Όλοι αυτοί είναι επικίνδυνοι, πρέπει να τους μισούμε, καθώς το μίσος τρέφει τον φόβο και αντίστροφα.
Σε αυτόν το φόβο βρίσκουν πάτημα για να επιβάλουν τη νεκρική τους ασφάλεια, ως επιθανάτιο ρόγχο μιας κοινωνίας που απαρνείται τους τελευταίους δεσμούς που την ορίζουν ως τέτοια.
Μονάχα τρεις λέξεις, πιστεύω, φτάνουν για να καθοριστεί το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο. Αξιοπρέπεια-Ελευθερία-Αλληλεγγύη. Η μια δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τις άλλες δυο, καμία δεν πέφτει από τον ουρανό. Θέλουν τιμή και τόλμη. Αυτές είναι όμως οι δύσκολες έννοιες που δίνουν στον άνθρωπο υπόσταση, που μετατρέπουν την επιβίωση σε ζωή.
Μπορούν να μας ελέγχουν, να μας κομματιάζουν και να μας απομονώνουν μονάχα όσο μένουμε με την πλάτη σκυμμένη κάτω από το μαστίγιο, να κυνηγάμε το εκάστοτε καρότο.
Ας αντισταθούμε! Μόλις σηκώσουμε το κεφάλι και αντικρύσουμε τον εαυτό μας και τους απέναντι ξανά στα μάτια, το σαθρό τους οικοδόμημα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Γιατί, μπορεί αυτή τη στιγμή η καταστροφή να έπεσε στο σπίτι του γείτονα, αλλά αύριο θα είναι στο δικό σου.
Ας αντισταθούμε! Γιατί, παντού στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να σηκώσουν το κεφάλι. Παντού και πάντα, κάθε μοναδική στιγμούλα που κάποιος υψώνει το βλέμμα στον ουρανό και στο απέραντο του ορίζοντα που ξέχασε από παιδί, ξαναγεννιέται το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο.
Φτάνει, αρκετά τους ανεχτήκαμε! Αγώνας για την γη ολάκερη και την ελευθερία, αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας
Το κράτος και τα μίντια είναι οι μόνοι τρομοκράτες.
Η αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται, πέρα από όπλο μας, είναι και δεδομένη.
Παραφράζοντας το γνωστό ποίημα: Όταν ήρθαν να πάρουν το γείτονά μου, δεν μίλησα, ήταν ξένος. Όταν αργότερα ήρθαν να πάρουν τον επόμενο, ήταν τσιγγάνος, πάλι δε μίλησα. Μετά πήραν και τον φτωχό, τον αλήτη, τον αναρχικό, τον αριστερό....Τελικά ήρθαν να πάρουν κι εμένα... ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ...

Fee Marie Meyer

Αστυνομική επίθεση στους Κούρδους της λεωφόρου Βύρωνος (200 συλλήψεις)

Έλαβα το πιο κάτω ημέιλ σήμερα το πρωί..


"Στις 3π.μ. η ΥΑΜ τζιε η ΜΜΑΔ έκαμαν "επιχείρηση" στο χώρο της διαδήλωσης τζιε συνέλαβαν όλους τους διαδηλωτές (200 άτομα, περίπου, ανάμεσά τους 50 περίπου παιδιά τζιε 23 γυναίκες). Βρίσκονται στα γραφεία της ΜΜΑΔ, όπου ελέγχουν τα χαρτιά τους. Όσους διαπιστώθηκε ότι εκκρεμούν οι αιτήσεις ασύλου τους αφέθηκαν ελεύθεροι & όσοι δεν έχουν χαρτιά/ απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους οδηγήθηκαν υπό κράτηση με σκοπό την απέλαση. Κάποια άτομα που εκκρεμούν καιρό οι αιτήσεις τους εξετάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες σήμερα το πρωί & απορρίφτηκαν..."

Ζητω η Αριστερη Κυβέρνηση - Ζητω οι συντροφοι του ΑΚΕΛ και η συμπαράσταση στους αγωνιζόμενους Κούρδους αντάρτες και κομμουνιστές (όταν τους δίνετε 5 ευρώ για να φωνάζουν συνθήματα είναι χρήσιμοι)! - Ζήτω η Κύπρος της Ευρώπης και της δίκαιης κοινωνίας - Ζήτω ο Υπουργός Εσωτερικών και οι συνοπτικές του διαδικασίες - Ζήτω ο Υπουργός Δικαιοσύνης που για μια ακόμα φορά θα είναι ΜΟΝΟ αυτος που παρανόμησε και θα το δεχτει στωικά για να παραμείνει στην αριστερη κυβερνηση - Ζήτω ο λαός ο αδικημενος που ακόμα μια φορά θα ξεσηκωθει για την αδικία

Καθηγήτρια Αγγλικών καταγγέλλει κακομεταχείριση της 16χρονης κόρης της

«Η Αστυνομία είπε την Κυριακή ότι κανένας δεν έχει παράπονο από τη συμπεριφορά των αστυνομικών, αλλά εγώ έχω παράπονο», δήλωσε στη «Σ» η κ. Ελίζαμπεθ Αριστείδου, η οποία είναι δραστήριο στέλεχος μη κυβερνητικής ομάδας πίεσης για βελτίωση της ζωής στην παλιά Λευκωσία. Κατάγγειλε ότι αστυνομικός έσπρωξε και κτύπησε την κόρη της.

ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ
Δεν θέλουμε Αστυνομία που δέρνει τα παιδιά μας

Την κακομεταχείριση της 16χρονης κόρης της από αστυνομικό στη διάρκεια των επεισοδίων του περασμένου Σαββάτου στην Πλατεία Φανερωμένης αποκαλύπτει και καταγγέλλει στη «Σ» η καθηγήτρια Αγγλικών Ελίζαμπεθ Έλστον Αριστείδου, η οποία ταυτόχρονα τονίζει την ανάγκη για μιαν «Αστυνομία που να εφαρμόζει τους νόμους, αλλά να μη δέρνει τα παιδιά μας!».
Η κ. Έλστον μας είπε ότι υπέβαλε ήδη παράπονο στην Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας, ότι αστυνομικός έσπρωξε, κτύπησε και έριξε στο έδαφος την κόρη της, ενώ φωτογράφιζε τις συμπλοκές του Σαββάτου μεταξύ αστυνομικών και νεαρών, και την ανάγκασε να σβήσει όλες τις φωτογραφίες από την κάμερά της, πριν της επιτρέψει να αποχωρήσει από το σημείο.

Οι αστυνομικοί δεν έχουν παιδιά;
Η κ. Έλστον, που είναι Αγγλίδα παντρεμένη με Κύπριο, επίσης καθηγητή, είναι μητέρα πέντε θυγατέρων 32, 28, 25, 23 και 16 χρονών, ζει στην Κύπρο για 30 χρόνια, τα 28 από τα οποία στην παλιά Λευκωσία κοντά στην Αρχιεπισκοπή. Μας είπε ότι η μικρότερη κόρη της, μαθήτρια σε ιδιωτικό αγγλόφωνο σχολείο, παρέστη στο street party του Σαββάτου με πολλά άλλα παιδιά της ηλικίας της από διάφορα σχολεία της Λευκωσίας, πήρε μαζί της τη φωτογραφική της μηχανή επειδή έχει χόμπι της τη φωτογραφία και άρχισε να φωτογραφίζει στιγμιότυπα από τα επεισόδια που ξέσπασαν γύρω στα μεσάνυχτα, όταν κατέφθασε στο χώρο ομάδα αστυνομικών. «Ένας αστυνομικός που δεν φορούσε στολή», μας είπε η μητέρα της παραπονούμενης κοπέλας, «τράβηξε την κόρη μου σε μια στοά λίγο μακρύτερα από τη σκηνή των συμπλοκών, την έσπρωξε και την έριξε κάτω, άρπαξε τη φωτογραφική της και της είπε να σβήσει όλες τις φωτογραφίες που τράβηξε, αλλιώς θα της σπάσει τη μηχανή. Επειδή για την κόρη μου η φωτογραφική είναι το πιο αγαπημένο της αντικείμενο, αντέδρασε, είπε ότι θέλει τη μηχανή της και τότε αυτός την κτύπησε. Η κόρη μου φοβήθηκε πολύ και αναγκάστηκε να σβήσει όλες τις φωτογραφίες. Της είπε, «δεν έχεις οικογένεια να πας σπίτι σου;». Η μικρή του απάντησε «εσύ δεν έχεις παιδί; Εσείς σαν Αστυνομία δεν έχετε παιδιά; Θα ήθελες το παιδί σου να φάει ξύλο από έναν άντρα;».

«…Αλλά εγώ έχω παράπονο…»
«Η αστυνομία είπε την Κυριακή ότι κανένας δεν έχει παράπονο από τη συμπεριφορά των αστυνομικών, αλλά εγώ έχω παράπονο», είπε η κ. Έλστον, που είναι δραστήριο στέλεχος μη κυβερνητικής ομάδας πίεσης για βελτίωση της ζωής στην παλιά Λευκωσία. «Ο αστυνομικός δεν απείλησε απλώς την κόρη μου, την έσπρωξε και την κτύπησε ενώ δεν έκανε τίποτε παράνομο, ενώ έβγαζε φωτογραφίες και αυτό είναι παραβίαση νόμιμου δικαιώματός της κι αυτή την παραβίαση δεν τη δέχομαι και θα προχωρήσουμε σε γραπτή καταγγελία στην Αστυνομία. Δεν θέλω να το αφήσω να περάσει έτσι. Τι θα γίνει αν αρχίσουμε να δεχόμαστε αυτή τη βία; Τι θα γίνει την ερχόμενη βδομάδα; Θα πρέπει να πω στην κόρη μου ότι δεν μπορεί να περπατά και να φωτογραφίζει στην παλιά πόλη, γιατί κινδυνεύει από την Αστυνομία; Θα την κλειδώσω στο σπίτι, γιατί μπορεί να έρθουν αστυνομικοί με ρόπαλα να την κτυπήσουν; Τι προσπαθεί να κάνει η Αστυνομία; Θέλει να κάνει εχθρούς της αυτά τα παιδιά των 15, 16 και 17 χρονών; Γιατί με παιδιά αυτής της ηλικίας συνεπλάκησαν οι αστυνομικοί το Σάββατο στην Πλατεία Φανερωμένης. Τα παιδιά μας δεν τα μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι η Αστυνομία ασκεί τέτοια βία. Αλλά το έμαθαν μόνοι τους από πρώτο χέρι».

Υπάρχουν νόμοι και μέτρα…
«Σαν κάτοικος της παλιάς πόλης, που ήταν πάντα ένας ωραίος τόπος να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, που μεγάλωσα πέντε κόρες χωρίς ποτέ να έχω κανένα πρόβλημα, δεν θέλω να ζω σε μια Λευκωσία που γίνονται αυτά τα πράγματα, όπου η Αστυνομία δέρνει τους ανθρώπους για να επιβάλει δήθεν τους νόμους. Δεν κατάλαβε, ακόμα, η κυπριακή Αστυνομία ότι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τέτοια βία και να δέρνει τους πολίτες; Εμείς σαν κάτοικοι θέλουμε μιαν Αστυνομία που να επιβάλλει τους νόμους π.χ. για έγκαιρο κλείσιμο των νυχτερινών κέντρων, αλλά δεν θέλουμε να δέρνει τους ανθρώπους που μπορεί να προκαλούν οχληρία, βγαίνοντας από τα κλαμπς στις 3 το πρωί. Υπάρχουν νόμοι και μέτρα για έναν που φωνάζει έξω από το παράθυρο των άλλων και μέσα σε αυτά δεν περιλαμβάνεται η άσκηση αστυνομικής βίας».

Άνθρωποι που ζουν με μέτρο
Σε παρατήρησή μας ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν όταν οι αστυνομικοί συνέλαβαν ένα 17χρονο για κατοχή και χρήση ναρκωτικών, η κ. Έλστον μας είπε ότι «αυτό δεν νομιμοποιεί να κατέβουν στο χώρο μια ομάδα πάνοπλων αστυνομικών με ρόπαλα στα χέρια και να προκαλούν με φωνές τους νεαρούς». Πρόσθεσε ότι ο σκοπός της Αστυνομίας και της Πολιτείας είναι οι νέοι να μάθουν να αποφεύγουν τις ουσίες και όχι να στιγματίζονται ως εγκληματίες με τέτοιους χειρισμούς. Και πρόσθεσε: «Πρέπει να τα βλέπουμε ρεαλιστικά, ότι τα παιδιά περνούν διάφορες φάσεις. Ο σκοπός μας πρέπει να είναι μια κοινωνία με ανθρώπους που ζουν με μέτρο και όχι με στιγματισμένους που τους βάζουμε φυλακή. Αυτό πρέπει να το προσέξουμε ίσως όλοι μας και όχι μόνο η Αστυνομία. Ξέροντας ότι επρόκειτο για έφηβους, θα έπρεπε να τους κοντέψουν, να τους μιλήσουν, να ξέρουν ότι εκεί υπάρχουν αστυνομικοί. Γιατί οι αστυνομικοί έβγαλαν αμέσως τα ρόπαλα και τα σπρέι; Ας μην ξεχνούμε ότι οι νεαροί που συμμετείχαν στο πάρτι είναι οι περισσότεροι παιδιά από καλές οικογένειες και αν οι αστυνομικοί ήρθαν σε σύγκρουση με αυτά τα παιδιά, σημαίνει ότι ήρθαν σε σύγκρουση με την κυπριακή κοινωνία. Με ανθρώπους που στο μέλλον θα είναι οι «μεγάλοι» αυτής της κοινωνίας».

Δεν χρειαζόμαστε αστυνόμευση
Η Ελίζαμπεθ Έλστον τόνισε ότι είναι λανθασμένο το μήνυμα ότι η παλιά πόλη χρειάζεται αστυνόμευση, που δόθηκε το καλοκαίρι μετά από μια συνεδρία των αρμόδιων φορέων με τη Δήμαρχο Ελένη Μαύρου. «Έτσι», είπε, «έστειλαν για διάφορους λόγους την Αστυνομία πριν από 15 μέρες και έκανε την επιχείρηση «σκούπα» κατά των μεταναστών και τώρα έχουμε αυτή τη σύγκρουση με τους νέους μας. Μα πότε θα τελειώσει αυτό το πράγμα; Αυτό το επεισόδιο στη Φανερωμένη κάνει χειρότερα τα πράγματα. Δεν έχουμε στην παλιά πόλη πρόβλημα εγκληματικότητας, δεν έχει περισσότερους εγκληματίες στην παλιά πόλη από όσους έχει έξω. Μπορεί κάποτε κάποιος ξένος ή και ντόπιος να βγει μεθυσμένος από ένα κλαμπ, αλλά δεν πάθαμε τίποτε καμιά φορά, ούτε απειληθήκαμε…

«Οι αστυνομικοί μας στιγματίζουν σαν αλήτες»
Ντίνος Γεωργίου, 30 χρονών, καταστηματάρχης, οδός Άρεως παλιά Λευκωσία: «Όταν πήγα στην Πλατεία Φανερωμένης το Σάββατο, είδα αστυνομικούς και νεαρούς να τσακώνονται. Οι αστυνομικοί έπιαναν κόσμο, τον τραβούσαν προς τα αυτοκίνητά τους, ενώ οι φίλοι τών υπό σύλληψη προσπαθούσαν να τους αποσπάσουν από τα χέρια τους. Είδα μια κοπέλα φίλη μου 16 χρονών, που την τραβούσαν τρεις τεράστιοι αστυνομικοί, η κοπέλα αντιστεκόταν, δεν ήθελε να μπει στο αυτοκίνητο, την έριξαν κάτω και την κτύπησαν. Τους φώναξα, «ήρεμα, ρε παιδιά, μια κοπέλα είναι» κι αυτοί με τράβηξαν πίσω και μου είπαν, «φύγε να μη σε συλλάβουμε κι εσένα».
Δεν είναι η πρώτη στο είδος της εκδήλωση που οργάνωσε η νεολαία στην περιοχή. Γιατί υπάρχουν οι πλατείες, αν όχι για να συναντώνται οι άνθρωποι; Στην εκδήλωση συμμετείχαν κυρίως παιδιά διάφορων Λυκείων της πόλης, αλλά υπήρχαν και μεγαλύτερης ηλικίας. Αν κάποιες φορές γίνει παρατήρηση από περιοίκους για να χαμηλώσει η ένταση της μουσικής, τα παιδιά υπακούνε χωρίς πρόβλημα. Εγώ συχνά κλείνω την Άρεως για κάποια εκδήλωση, αλλά ουδέποτε είχα πρόβλημα με περίοικους. Αν οι νεαροί έκαναν φασαρία, θα έπρεπε οι αστυνομικοί να τους φερθούν ευγενικά, και όχι να τους βρίζουν με ακατονόμαστες μάλιστα εκφράσεις. Πιστεύω ότι χάθηκαν οι ρόλοι, άλλαξαν. Είμαστε εμείς που προσέχουμε την κοινωνία για να είναι εντάξει και όχι η Αστυνομία. Εμείς οι νέοι, που ζούμε και εργαζόμαστε στην παλιά Λευκωσία, αντιδρούμε στα κοινωνικά προβλήματα, δεν τα δεχόμαστε παθητικά όπως η υπόλοιπη κοινωνία. Δεν ανέχομαι εγώ να δέρνουν οι αστυνομικοί μια φίλη μου και να σιωπήσω. Θα βγάλω φωτογραφία και θα τους καταγγείλω. Θα μιλήσω δημόσια, όχι μόνο για την αστυνομική βία, αλλά και για άλλα θέματα. Πιστεύω δεν είναι τυχαία η βία της Αστυνομίας. Κάνουμε μιαν απλή πορεία με τα ποδήλατα ζητώντας ποδηλατόδρομους και πιο φυσική ζωή, και οι αστυνομικοί μάς παρενοχλούν, μας στιγματίζουν ως αλήτες και αναρχικούς, αλλά δεν ψάχνουν ποιοι είμαστε και τι κάνουμε στην πραγματικότητα».

και ξαφνικά μέσα στην έρημο...

Αν δεν ήταν και αυτα τα άτομα θα είχα προ πολλού παραδωθεί ...

και ετσι ξαφνικά μεσα στην έρημο κάποιοι τολμούν να σκέφτονται, να μην παίρνουν γραμμή απο κανέναν, να δημιουργούν, να αντιστέκονται, να ζουν, να σε κοιτουν στα μάτια...




γιατί όσοι τολμούν να αναποδογυρίσουν την εικόνα, βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά...



χάρηκα που σας άκουσα χτες, γέμισα αισιοδοξία, και με κάνατε να σκεφτώ ότι υπάρχουν κάποιοι/ες που δεν "μασούν" μόνο και μόνο επειδη γλύφουν!

Πίσω απο τους αριθμους, αναζητουμε στους χαμενους αριθμους χαμενους ανθρωπους και ευκαιριες

Οι αριθμοι μιλουν;

...............2004.......2005........2006.......2007

Αστυνομια Κύπρου.....505........944........1016.......1053
(αντρες/γυναικες)

Συνδεσμος Βίας.......924........719........624........1043
(αντρες/γυναικες)

Απανέμι..............201*.......737**......825***.....****
(μονο γυναικες)


* για 8 μήνες και απο 680 υποθεσεις συνολικα (το Απανεμι λειτουργει απο τον Απρίλιο 2004)

** 12 μήνες και απο 2623 υποθέσεις συνολικα

*** για 10 μηνες και από 1832 υποθέσεις συνολικά (Το Απανεμι υπολειτουργει, χωρις Κέντρα Στηριξης απο Οκτωβρη 2006)

**** το Απανεμι λειτουργει εθελοντικα - στατιστικα δεν μπορουν να τηρηθουν



ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

1. Τα πρώτα 3 χρόνια παράλληλης δράσης τα περιστατικα στους οργανισμους για τη ενδοοικογενειακη βιας στην Κύπρο δεν ακολουθουν αυτα της Αστυνομιας. Εχω εντονη την αίσθηση πως ουτε και το 2007 (τα περιστατικα για την βια στην οικογενεια του Απανεμιου αν και μη-καταγγεγραμμενα ξεπερνουν τα 350) Ταυτοχρονα θεωρώ οτι γινεται προσπαθεια συνταυτισης των στατιστικων απο την Αστυνομια και το Συνδεσμο Βιας στα πλαίσια της κοινής τους δράσης... Δυστυχώς μου θυμιζει το ανεκδοτο, που ο αστυνομικος που δεν γνωρίζει ορθογραφία κλωτσά απο το οδόστρωμα, που τον δυσκολεύει στην γραπτη αναφορά του, το κομμενο ποδι και γραφει "...στο χαντακι!"

2. τα στατιστικα της Αστυνομιας και Συνδεσμου βιας αφορουν και αντρες, γυναικες και ανηλικους. τα στατιστικα του Κέντρου Απανέμι αφορουν γυναίκες και ανηλικους.

3. σε αναλυτικους πίνακες, ανα επαρχία και του Συνδεσμου Βίας και του Απανεμιου διαφαίνονται ενδιαφερουσες τάσεις μετακινησης ανα επαρχία. Το Απανεμι το 2004 και 2005 λειτορυγουσε αποκλειστικα Λεμεσό αλλα αναγκαστικα καλυπτε περιστατικα απο την Πάφο και Λάρνακα και ορισμενα από την Λευκωσία. Εκει μπορει καλλιστα κάποιος να διαπιστώσει ότι μετα τον Σεπτεμβριο του 2006 που το Απανεμι άρχισε να αναδιπλώνει μια-μια τις υπηρεσίες του, υπήρξε ροή περιστατικων προς τη Λευκωσία και τον Συνδεσμο.
Αυτη η ροή σταματησε ή μειωθηκε..

4. ΠΟΤΕ δεν συμπεριελήφθηκαν τα στατιστικα του Κέντρου στις επισημες στατιστικες ή αναφορές της Κυπριακής Δημοκρατίας [αστυνομια, γραφειο ευημερίας]αν και δημοσιοποιούνταν ανα δίμηνο απο τον Ιουλιο του 2004.



ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

- Αν δεν καταγράφω κατι σημαινει οτι δεν υπάρχει;
- Αν τελικά υπάρχει γιατι δεν εμφανιζεται στα στατιστικα της αστυνομίας;
- Αν εμφανιζεται [μετα το 2007] στα στατιστικα της αστυνομιας με απόκλιση 10 περιστατικων, τα υπόλοιπα 350 του Απανεμιου που βρισκοται; (ακομα και αν υποθεσουμε οτι καποια ειναι κοινα επειδη ζητησαν βοηθεια ταυτοχρονα και στους τρεις, η αποκλιση θα επρεπε να ειναι τουλαχιστον τηςταξης του 1/3)
- Αν υπαρχει πραγματικη αναγκη στη Λεμεσό, μετα που κλείνει ενας οργανισμος που εξυπηρετουσε άτομα εκει, εκεινα τα ατομα που απευθυνονται;
- Γιατι σταματησαν να εμφανιζονται με την ίδια ροή μετα ενα χρόνο στον άλλο Συνδεσμο, για ποιους λόγους, και κυρίως εκεινα τα άτομα που πήγαν για βοηθεια;
- Το γραφείο ευημερίας εχει άλλα στατιστικα - γιατι δεν τα δημοσιοποιούν;
- Αν το Απανέμι εξυπηρετουσε 60% Κύπριες και 40% αλλοδαπές θυματα βιας γιατι το 40% δεν αποτυπώνεται σε άλλα στατιστικα, άλλων; Που εξυπηρετούνται εκεινα τα άτομα τώρα;
- Αν υπάρχουν 5 διαφορετικοι Συνδεσμοι, Οργανισμοι, Καταφυγια (ενας σε καθε πόλη ή επαρχια) τί ή ποιούς ενοχλει; Πάντως όχι το Απανεμι που μοιραστηκε τις Πολιτικες του απο τον πρώτο χρόνο με πληθος ατομων που εκδηλωσαν την επιθυμια να δραστηριοποιηθουν.
- Η ταυτιση με την Αστυνομια αποτελει προσον για καποιον οργανισμο;
- Η αποκλειστικη εξαρτηση απο το Κράτος ειναι κατι που μπορει να υπερηφανευεται κανεις;
- Η αδυναμια απορροφησης Ευρωπαικων κονδυλιων ή ενδιαφεροντος σημαινει κατι;
- Η καταθεση στην Αστυνομια εναντιον μας από "αδελφες" οργανωσεις συναδει με το πνευμα της αλληλεγγυης της Κοινωνιας των ΠΟλιτων;
- Το να μην φιλοξενεις Σρι-Λανκεζες (2004 αυτο το σχολιο ακουσα η ίδια προσωπικα) στο ίδιο καταφυγιο με Κύπριες γιατι μπορει να είναι "κοπέλες που είχαν μια Σριλανκεζα σπίτι τους και να μην νιωθουν ανετα" εντασσεται στη φιλοσοφία λειτουργιας οργανισμων υποστηριξης θυματων;
- Το να επιστρεφουν ξανα και ξανα τα ιδια άτομα στο ίδιο καταφυγιο ή οργανισμο αποδεικνύει εφαρμογη αποτελεσματικων Πολιτικων και Μεθόδων;
- Το να διασύρεις χωρίς στοιχεία άτομα και οργανισμους αποτελει υπευθυνη σταση ατόμων που χειριζονται σοβαροτατα θεματα;
- Το να κακοποιείς με τη σταση σου συναδελφους ή συνανθρωπους που έτυχε να κινουνται στην ιδια επαγγελματικη σφαίρα μαζι σου φανερώνει συνεπεια λόγων και πράξεων για την αποστολή σου;



ας κρίνει ο/η καθενας/μια

εχω και αλλα πολλά να πω..

H αστυνομια κάνει το ασπρο -μαυρο και τα φορτωνει στα θυματα

Οσο ακραία φεμινιστικη και να σας φανει η αποψη μου σκεφτειτε την για λίγο...

πάντα τα φορτώνουν στις γυναικες ακόμα και οταν δεν προχωρουν σε καταγγελίες...

η αστυνομια με στοιχεία που έδωσε και δημοσιευει ο Φιλελευθερος σημερα κανει το άσπρο μαυρο και τα φορτώνει στα θυματα...

επιτρεψτε μου να παραθεσω το άρθρο αλλα εντος αγκυλων να σχολιαζω...




Με δεμένα χέρια η Αστυνομία στην ενδοοικογενειακή βία Το 50% των θυμάτων σιωπά και οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι

για το Απανεμι η πραγματικοτητα βρίσκεται αλλού, για το 70% των υποθέσεων που χειριστηκαμε, αποτελούσε μέγα κατόρθωμα να μπορέσει το θυμα μονο του να υποβαλλει καν παραπονο σε αστυνομικο σταθμο.
Ειναι επιστημονικα ανεπίτρεπτο και ηθικα ανεντιμο να τα φορτώνεις στο θυμα.]

[αναρωτηθηκατε γιατι τα θυματα εινια τόσο αποδυναμωμενα; που ειναι οι συνδεσμοι που τα βοηθουν, που βρισκονται οι υπηρεσίες ευημερίας, που ο ΚΗΔΕΜΟΝΑΣ τους βασει του Νόμου - ω! ναι, διαθέτουν "κηδεμονα": την εκαστοτε διευθυντρια του Γραφείου Ευημερίας]



ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΗ Ένα στα δύο θύματα ενδοοικογενειακής βίας δεν προχωρά σε καταγγελία στην Αστυνομία, με αποτέλεσμα να προτιμά τη σιωπή, ενώ ο θύτης παραμένει ατιμώρητος και πιθανόν να επαναλάβει την πράξη του. Το χειρότερο είναι πως φτάνουν στην Αστυνομία αναφορές για κρούσματα κακοποίησης κυρίως γυναικών, ωστόσο δεν μπορεί να οδηγήσει τους δράστες ενώπιον της δικαιοσύνης, επειδή δεν υπάρχει καταγγελία ή επαρκής μαρτυρία. Τα στοιχεία αυτά δόθηκαν από το Γραφείο χειρισμού θεμάτων πρόληψης - καταπολέμησης βίας στην οικογένεια και κακοποίησης ανηλίκων της Αστυνομίας, με αφορμή την έναρξη της εκστρατείας ενημέρωσης του κοινού με στόχο την καταπολέμηση της βίας στην οικογένεια. Στο πλαίσιο δημοσιογραφικής διάσκεψης, ο υπεύθυνος του Γραφείου Κώστας Βέης, ανέφερε ότι μετά από μελέτη που διενεργήθηκε για τις 944 υποθέσεις του 2005, μόνο το 45% των περιστατικών διερευνήθηκαν ποινικά.


[απερίφραστα δηλώνω οτι το ίδιο Γραφείο είναι ο λόγος για πολλα δεινα πολλών ατόμων - γυναικων και ανηλίκων, είναι υποκριτικο να γίνονται δηλώσεις απο το γραφείο που σε ορισμενες περιπτώσεις τις οποίες γνωρίζουμε καλά, το θυμα όχι μονο δεν ελαβε βοηθεια αλλα δυσκολευτηκε σε βαθμο να κριθει αναξιοπιστος μαρτυρας]


Επίσης το 42% των υποθέσεων που καταχωρήθηκαν στο Δικαστήριο ολοκληρώθηκαν μέχρι έκδοσης απόφασης, ενώ το υπόλοιπο 58% αποσύρθηκαν.

[ποιες ειναι οι δομες εκει, πχ συνοδεια μαρτυρων, ψυχολογικη στηριξη, οικονομικη βοηθεια για τα θυματα, έτσι ώστε το θυμα να ενδυναμωνεται διαρκως για να αντεξει τις πιεσεις της δικαστικης διαδικασίας;
Ποια η ευθυνη της Αστυνομιας όταν ΤΕΚΜΗΡΙΑ χάνονται απο το Νοσοκομείο ή δεν παρουσιαζονται ποτε? Αυτος δεν ειναι ο ρολος της αστυνομιας : συλλογη μαρτυρικου υλικου?]


Ακόμα, μόνο το 64% των υποθέσεων που τελικά εκδικάστηκαν, επεβλήθη καταδικαστική απόφαση, ενώ οι ποινές που επιβλήθηκαν στους καταδικασθέντες αφορούν πρόστιμο (74%), φυλάκιση (21%) και διάταγμα για θεραπευτική αγωγή αυτοελέγχου του θυμού (6%).

[θεραπευτικη αγωγη αυτοελεγχου του θυμου = ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΡΗ!]
{βαλτε τα με τους δικαστες ... γιατι δεν τα βαζετε και με το γραφείο ευημερίας?]

Απογοητευτικό είναι το γεγονός ότι από το σύνολο των υποθέσεων του 2005 που καταχωρήθηκαν στο Δικαστήριο, το 2% εκκρεμεί ακόμη, ενώ το 17% εκκρεμούσε μέχρι πέρσι. Σύμφωνα με στοιχεία, φέτος μέχρι τον Αύγουστο καταγράφηκαν 425 περιστατικά βίας στην οικογένεια, το 2007 αναφέρθηκαν 1070 περιστατικά. Σε ότι αφορά την κακοποίηση ανηλίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας, το 2004 καταγράφηκαν 49 υποθέσεις, από τις οποίες οι 15 αφορούσαν υποθέσεις σεξουαλικών αδικημάτων, ενώ το 2007 καταγράφηκαν 132 υποθέσεις κακοποίησης ανηλίκων, από τις οποίες οι 47 αφορούσαν σεξουαλική παρενόχληση. Συνοψίζοντας τα στατιστικά στοιχεία της Αστυνομίας για τα έτη 2001 - 2007, καταγράφηκαν 5000 περιστατικά βίας, με το 79% των θυμάτων να είναι γυναίκες και το 21% άνδρες, ενώ ακριβώς το αντίθετο παρατηρείται στους δράστες, με το 83% να είναι άνδρες και το 17% γυναίκες.


[μονο σε κατι τριτοκοσμικες χώρες 21% αντρων δηλωνουν οτι είνια και εκεινοι θυματα βιας - συνηθως μετα που καταγγελονται απο τις γυναικες του. Σε άλλες χώρες το ποσοστο αγγιζει στο μεγιστο δυνατο το 16%. Βλέπετε, "ο λογος σου εναντιον του λόγου της" δικαιωνεται οταν δεν υπάρχει θυματοκεντρικη προσεγγιση έτσι και αλλιως κανεις δεν πληρώνει φορο για ψευδεις καταγγελιες]


Τα παιδιά ως θύματα συνιστούν το 11% του συνόλου των θυμάτων. Όσον αφορά τη μορφή ή το είδος βίας που ασκείται, 80% των περιστατικών αφορούν τη σωματική βία, 18% ψυχολογική βία και 2% σεξουαλική βία. Σύμφωνα με τον κ. Βέη καταγράφονται κρούσματα που περιλαμβάνουν και τραυματισμούς που προκαλούν κατάγματα ή ρήξη εσωτερικών οργάνων, διασείσεις κ.ά. Η ενδοοικογενειακή βία στην Κύπρο φθάνει μέχρι και το επίπεδο του φόνου ή της ανθρωποκτονίας αφού από το σύνολο των φόνων και ανθρωποκτονιών που έγιναν στην Κύπρο από το 1980 μέχρι το 2006, το 20% ήταν ενδοοικογενειακές.

ΥΠΑΡΧΗΓΟΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Διπλό έγκλημα Στο πλαίσιο της διάσκεψης, ο Υπαρχηγός της Αστυνομίας Μιχαήλ Παπαγεωργίου, είπε ότι η βία στην οικογένεια αποτελεί έγκλημα και μάλιστα διπλό όταν γίνεται στην παρουσία ανηλίκων και σύμφωνα με τη νομοθεσία, ο θύτης μπορεί να διωχθεί διπλά. Είπε επίσης ότι αποτελεί την απαρχή ενός διαζυγίου, την καταστροφή μιας σχέσης και μιας οικογένειας, με όλες τις γνωστές αρνητικές συνέπειες για όλα τα μέλη της οικογένειας αλλά κυρίως στα παιδιά και φυσικά στην κυπριακή κοινωνία γενικότερα».

[η υποκρισια στο μεγαλείο της - ΤΙ κανατε για παιδια που μιλησαν για βιασμο απο πατέρα; Πόσες φορές δημιουργησατε σκιες οτι προκειται για αντιδικιες μεταξυ διαζευγμενων που χρησιμοποιουν τα παιδια; Ποσες φορέ θα μας "εκπαιδευσει" ο Κος ΒΕΗΣ ως υποδειγμα πατερα? Η δουλεια του δεν ειναι εκπαιδευτικου χαρακτηρα ούτε παπα ουτε χότζα]

ΘΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ 2001 - 2007 ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΑΝ 5191 ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΒΙΑΣ

[Μπράβο σας μάς φτάσατε! 5000 βοηθησαμε και εμεις απο το 2004-2007. Αλλα για τους 100.000 επηρεαζόμενους/ες απο την βια στην οικογενεια γιατι δεν μιλατε; που πανε οι γυναικες και τα παιδια οταν δέρνονται??]

1,96% σεξουαλική 79,18% σωματική 18,86% ψυχολογική ΘΥΜΑΤΑ 71,96% γυναίκες 16,82% άνδρες 11,22% παιδιά ΔΡΑΣΤΕΣ 82,04% άνδρες 16,35% γυναίκες 1,61% παιδιά


[...Η αστυνομια φυσικα δεν ειχε ουτε ενα σχολιο ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ...
τα αλλα σχολια, δικα σας]

Η βια και οι δύσκολες ερωτήσεις (ελαφρως επιθετικο ύφος)

.

Είναι ο φίλος ο Αceras που με ενέπνευσε για την ανάρτηση. Μίλησε για δύσκολες ερωτήσεις και θέματα με την ευκαιρία ενός ερωτηματολόγιου που ανάρτησε ...

Ήταν μια σκέτη πρόκληση! Γιατί αφενός είχε δίκιο – το Απανέμι ασχολείται με δύσκολα θέματα – αλλά αφετέρου δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από το να κατανοήσει κάνεις την προσωπική του ασφάλεια, ακεραιότητα, υγεία, αξιοπρεπεια – φτάνει να είναι «προσωπική».




Τι θα λέγατε να σας μεταφέρω στο «θαυμαστό» κόσμο της οικογενειακής βιας άλλα με τρόπο που να το καταλαβαίνουμε όλοι, είτε είμαστε άντρες είτε γυναίκες και χωρίς απαραίτητα να υπήρξαμε κάποτε θύματα. Και μάλιστα στην Κύπρο του 2008!

Μπορείτε να απαντήσετε τις ερωτήσεις νοερά και στα γρήγορα. Δεν υπάρχει αξιολόγηση οποιασδηποτε μορφής.


Φανταστείτε λοιπόν ότι κάποιος μπουκάρει σπίτι σας. Είναι πιο δυνατός από σας και ξέρετε ότι θα σας επιτεθεί ο,τι και να του πείτε για να τον μεταπείσετε. Δεν θέλει κάτι απο σας, δεν θελει να σας κλέψει, θέλει απλά να σας χτυπήσει.

Περιορίζουμε το παράδειγμα από εκείνη τη στιγμή απλά μέχρι τον αστυνομικό σταθμό και μόνο.


Υπόθεση Α’
Προλαβαίνετε και καλείτε τον αστυνομικό σταθμό της γειτονιάς σας. Σας πληροφορούν ότι δεν θα έρθει περιπολικό και πως πρέπει να το χειριστείτε μονοί/ες σας.
Ο αστυνομικός σας λέει μάλιστα ότι είναι «προσωπική σας υπόθεση» Τι κάνετε;


Φωνάζω στο τηλέφωνο «Ποια ιδιωτική υπόθεση κ αστυνομικέ – με χτυπούν, κάντε κάτι»
Τηλεφωνώ ξανά και ζητώ τον ανώτερο
Φωνάζω βοήθεια από το γείτονα
Τηλεφωνώ σε ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας
Δεν έχω χρόνο και ετοιμάζομαι να αμυνθώ
Μαζεύομαι στο πάτωμα και περιμένω να τελειώσει



Υπόθεση Β’
Ο άγνωστος σας χτύπα και φεύγει. Πηγαίνετε στον αστυνομικό σταθμό. Ο αστυνομικός δεν λαμβάνει κατάθεση, θέλει να επικοινωνήσει πρώτα με τον δράστη (του είχε πέσει η ταυτότητα του φεύγοντας) για να επιβεβαιώσει το συμβάν. Τι κάνετε;

Ζητώ να δω τον Ανώτερο του.
Του εξηγώ ότι εγω είμαι το θύμα και οφείλει να πάρει κατάθεση
Περιμένω να τηλεφωνήσει στον δράστη
Φεύγω χωρίς να διατυπώσω το παράπονο.


Υπόθεση Γ’
Επικοινωνει με τον δράστη και εκείνος το αρνείται. Όταν τον ρώτα για το δελτιο ταυτότητας που βρέθηκε στον χώρο, ισχυρίζεται ότι εσείς τον καλέσατε νωρίτερα σήμερα αλλά δεν γνωρίζει τι σας συνέβηκε μετά. Ο αστυνομικός σας ζητά να επιστρέψετε σπίτι σας γιατί είναι «ο λόγος του εναντίον του δικού σας». «Μα δεν βλέπετε τα σημάδια, κύριε,» του λέτε. Πηγαίνετε γιατρό σας λέει. Τι κάνετε;

Ζητώ να δω τον υπεύθυνο βάρδιας
Ντρέπομαι και φεύγω
Πηγαίνω στο νοσοκομείο για να έχω αποδείξεις της σωματικής βλάβης και περίθαλψη
Απαιτώ να εφαρμοστεί ο Νόμος (αν τον ξέρεις) και μένω στον σταθμό μέχρι να ξεκινήσει η διαδικασία


Υπόθεση Δ’
Πηγαίνετε στο Νοσοκομείο, σας περιποιούνται τα τραύματα, σας δίνουν γραπτώς την έκθεση για τον τραυματισμό σας. Επιστρέφετε στον αστυνομικό σταθμό. Παρουσιάζετε τα χαρτιά. Τι κάνετε;

Έχω κουραστεί. Τα αφήνω και φεύγω. Θα τηλεφωνήσω αργότερα.
Γνωρίζω τη διαδικασία και απαιτώ γραφτεί στο βιβλίο συμβάντων
Περιμένω αν θα δεχτούν ή όχι τα χαρτιά που έφερα


Υπόθεση Ε’
Νιώθετε ανασφαλής από πιθανή νέα επίσκεψη του αγνώστου. Τι κάνετε;

Το εκφράζω και περιμένω να με καθοδηγήσουν οι αστυνομικοί
Ζήτω διάταγμα αποκλεισμού (αν γνωρίζετε το υπάρχει η πρόνοια στον Νομό)
Απευθύνομαι σε ιδιωτική εταιρεία ασφάλειας
Απευθύνομαι στον ξάδελφο μου που ξέρει κάτι τσογλάνια της νύχτας
Φεύγω ούτε που μπορώ να σκεφτώ τι μπορώ να κάνω τώρα.


Υπόθεση ΣΤ’
Μένετε τελικά και ζητάτε Διάταγμα αποκλεισμού. Σας λένε ότι δεν μπορείτε να εκδώσετε διάταγμα αποκλεισμού και πως πρέπει να προσλάβετε δικηγόρο. Εσείς δεν έχετε λεφτά. Τι κάνετε;;

Φεύγω και προσπαθώ να το ξεχάσω
Φεύγω και δανείζομαι για τον δικηγόρο
Απαιτώ να εφαρμοστεί ο Νομός (αν τον γνωρίζετε που προβλέπει διάταγμα αποκλεισμού με γνωμάτευση ιατρού και κοινωνικού λειτουργού από αστυνομία)
Απαιτώ Νομική Αρωγή (δωρεάν Δικηγόρο – αν γνωρίζετε ότι προνοεί ο Νόμος)


Υπόθεση Ζ
Δεν έχετε που να πάτε. Φοβάστε ότι θα ξανάρθει. Το σπίτι σας νιώθετε ότι δεν είναι ασφαλές καταφύγιο. Τι κάνετε στο σημείο αυτο;

Το λέτε στην αστυνομία
Τηλεφωνείτε σε φίλους/συγγενείς
Τηλεφωνείτε σε ΜΚΟ για θύματα
Πηγαινετε σε ξενοδοχείο.
Δεν πηγαινετε πουθενά, κανετε βολτα με το αυτοκινητο, κοιμαστε στο αυτοκινητο.




Η υποθεση Ζ είναι το σημείο από το οποίο ξεκινούν άλλες «περιπέτειες».
Επειδή εχουν συμβεί ολα οσα ειπαμε στην Αστυνομία
Επειδή οι συγγενεις και φιλοι δεν ειναι πάντοτε επιλογη
Επειδή δεν γνωριζετε αν υπάρχουν ΜΚΟ ή αν το γνωριζετε και θυμαστε τον αριθμο, το καταφύγιο στην Λευκωσία χωράει 8 ατομα και ειναι παντα γεματο, κι εσείς μπορεί να μένετε έκτος Λευκωσίας,
Επειδή δεν ξέρετε τι να κάνετε τα παιδιά σας, γιατί πονάτε παντού και δεν μπορείτε να σκεφτείτε, γιατί φάγατε ήδη 16 ώρες στην Αστυνομία και Νοσοκομειο

Επειδή, επειδή, επειδή ...




ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ τωρα...
Φανταστείτε ότι αν σας συνέβαινε κάτι τέτοιο ΕΣΕΙΣ θα αντιδρούσατε έντονα
Θα νιώθατε θυμο για τον δράστη
Θυμο και για τους αστυνομικούς
Θα σκεφτόσασταν να καλέσετε τα κανάλια και τους Υπουργούς
Θα φωνάζατε.....



Φανταστείτε ΟΜΩΣ οτι ΕΣΕΙΣ δεν είστε εσεις. Ο,τι ο «άγνωστος» είναι γνωστός σας. Και εσείς ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ, ΦΟΒΑΣΤΕ, ΝΙΩΘΕΤΕ ότι εξαρτάστε από αυτόν, ΝΙΩΘΕΤΕ ντροπιασμένοι να μιλάτε στον αστυνομικό, στη γειτόνισσα, στην μάνα, νιώθετε ότι ΦΤΑΙΤΕ γιατί τον προκαλέσατε, ότι τον ΑΓΑΠΑΤΕ και ότι θα αλλάξει, ότι είναι ΙΔΙΩΤΙΚΗ σας υπόθεση, ότι θα μαθευτεί στη δουλειά και στο σχολείο των παιδιών,



ΝΙΩΘΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΕΠΙΛΟΓΗ

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ πως είναι να ζεις με την αίσθηση της μη-επιλογής...


ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ πως είναι να μην σου την προσφέρουν όσοι εφαρμόζουν τον Νομό


ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ να μη σε προστατεύει η Αστυνομία, οι υπηρεσίες απούσες, τα καταφύγια κλειστά, οι γονείς φοβικοί ή ανήμποροι, εσύ να ζεις μονή/ος ή σε ξένη χώρα.


Το φαντάζεστε;

Οτιδήποτε είναι αυτονόητο για οποιαδήποτε άλλη υπόθεση ξυλοδαρμού δεν είναι απαραίτητα αυτό που νιώθεις Οταν η βια είναι στο σπιτι σου. Αλλα ουτε και αυτο που αναμενεις απο την Αστυνομία στην αντιστοιχη περίπτωση.



Ίσως αναρωτηθούν ορισμένοι... μα καλά, που γίνονται αυτά τα πράγματα.
Εδώ! Και για κάθε πτυχή των υποθετικών καταστάσεων μπορώ να σας πω ότι έχουμε ως Απανέμι και ένα παράδειγμα υπαρκτό. Παραφράζοντας το ..γνωστό, σας λέω ότι το θύμα βιας είναι «και δαρμένο και μετανιωμένο και εγκαταλελειμμένο»



Το φαντάζεστε;
Καταλαβαίνετε γιατι θα περπατήσουμε στις 30/11/2008;

το ΝΙΩΘΕΤΕ;