Τρεις μάνες έχω…

Ευλογημένη κόρη τριών μανάδων που άργησε να καταλάβει τα δώρα της αιώνιας γυναίκας, που πρόωρα  εναπόθεσε στα πόδια της - άγνωστο γιατί - σε ένα ταξίδι που τελειωμό θα έχει την ώρα που θα αγκαλιάσω τη μεγάλη μάνα …

Ραχήλ  (ή Creat-ion) το σούρουπο καθίσαμε για ώρα με κολλημένα γυμνά μπράτσα σ' εκείνο το παγκάκι, μες τη σιωπή μια transference απόκοσμη με μύησε σε όσα με τη σειρά μου θα έδινα και στη δική μου κόρη…

Αθηνά  (περήφανη γυναίκα) τα χρόνια που με άφηναν στην αγκαλιά σου, σαν μια δοκιμή εγκατάλειψης, τα έκανες αγάπη, και ήταν οι ιστορίες για το αντάρτικο της Κρήτης, οι αδικίες για «τους  μαύρους της Αμερικής», τα σινεμά σε αττικούς κήπους με τον Μπρους Λι να κλωτσάει τον αέρα ημίγυμνος, και  «’συ αλώβητη θα μείνεις» μου χες πει, όταν μεγάλωσα λιγάκι, κι ήταν η ώρα του αποχαιρετισμού… θα έρθω να σε δω, το ξέρεις…

 Ζωή (εσύ μου έδωσες ζωή) και ήταν σκληρά τα χρόνια που σε αγαπούσα χωρίς επιλογή.. κι έγιναν ήσυχα τα βράδια μου όταν κατάλαβα πως εκείνο το γέλιο που τραντάζει την πιο ιερή στιγμή είναι δικό σου –και το αγάπησα, ξανά, κάθε φορά που ξετινάζω τον καθωσπρεπισμό τους και όλα όσα σε στενοχώρησαν που δεν κατάφερες να μου εμφυσήσεις… Θα σ αγαπώ - μια μερα, θα το νιωθεις…

Την ώρα του ονείρου

(..γράφτηκε μετα μια Τρικυμία)




Την ώρα του ονείρου γεννήθηκε ο Κόσμος σαν μια ανατολή, ενός αγώγιμου πλάσματος που μες το σκοτάδι γεννάει φως.

Την ώρα του ονείρου συνομιλεί ο κόσμος σαν ένα σούρουπο, που όλα τα ηρεμεί, σαν μαίνεται η αιώνια μάχη των γιγάντων.

Την ώρα του ονείρου αγαπάει ο κόσμος - σαν σούρουπο και σαν ανατολή, χωρίς το φως και το σκοτάδι που μουδιάζει.

Την ώρα του ονείρου γεννήθηκε ο χρόνος σαν προσευχή που ‘χει τη δύναμη να αλλάζει, εκεί που ψιθυρίζονται τα ανείπωτα.

Την ώρα του ονείρου ερωτεύομαι σαν σ’ένα πέπλο που όλα τα ενώνει και μόνο τότε, μόνο εκεί.

Την ώρα του ονείρου μ’ αγγίζει η ομορφιά και μέσα μου αλλάζει ο κόσμος και το όνειρο αναπλάθεται εκεί που δεν υπάρχει θάνατος, μα ούτε ζωή.

Την ώρα του ονείρου ανασύρονται κορμιά-εικόνες, λέξεις, αισθήσεις, θύμησες και αποκτώ κορμί στο σούρουπο και την ανατολή που οργάζει.

Την ώρα του ονείρου δεν είσαι μοναχός, δεν είσαι ο χρόνος, δεν είσαι τόπος...

συμπλέγματα αγάπης

Φυλακισμένα αγόρια στα πίσω δώματα, να αυνανίζονται κρυφά, να έρχονται οι μανάδες, να μυρίζουν να μένουν πάντα νέες. Ήρωες και μηδενικά δεμένοι χέρι-χέρι σε μια τροχιά αλληλοεξόντωσης για μια άκαρδη, Ελένη για μια γριά ξεμωραμένη. Θάνατε, χρήζεις τρεις γενιές. Θάνατο σπέρνει κάθε γέννα. Γέννα με θάνατο ζητά αίμα, για να αγοράσει άλλο αίμα. Απέναντι, μια Τιτίκα τα ολόλευκα βυζιά μες τις συνάξεις Αθλίων περιφέρει για την αγάπη του μπαμπά, για περισσότερο παρά, ή έστω για τη βρισιά που κλαίγοντας εκφέρει. Πουτάνα μου, λιβιδινικά ανάπηρος στα πόδια σου αποθέτω, μες το σκοτάδι του κορμιού, τα ψέματα που τρέφω. Πόσες ζωές χαθήκανε; Πόσες ζωές ακόμα;  για την αγάπη, με ρωτας,  τυφλά, κλεμένα, σταματημενα χρόνια

Μακραίνει ο χειμώνας στα νωπά χώματα
σαρωτής έγινε το κορμί
μιας άνοιξης φευγάτης
δεν κράτησε πολύ
ο κύκλος, μοιραία, πίσω σε πηγαίνει
καθώς βαθαίνουν τα μάγουλα
γραμμή διακεκομμένη
«δεν άλλαξες» μού είχες πει
ο αέρας χτυπούσε τα παράθυρα με δύναμη
κι ακόμα σε θυμόμουν

VI

ακόμα ελλιπής,
ανακαλύπτω κομματια
όπου ειμαι αρτια, συνεκτική, σαφης.
..μου πηρε λιγη ώρα
να αγγιξω εκείνο το κομματι
και 'κει σε στιβες αποθέματα,
ομορφιες, χαρές και βαθη,
είδα πως εισαι κι εσυ
και αγαπώ ακόμα.

V

Μες το πηγάδι της παλιάς ζωής δεν θα μπω τώρα μάνα.
κράτησες εκεί κάθε λογής σκουπίδια και κουφάρια.

Ήταν δικό μας το πηγάδι μάνα

Έχει καιρό που το άφησα κι ας μη το συχωράς
Χωματερή προσδοκιών με δυσοσμία αφόρητη,
πως δε σε πνίγει;

Μ’ αναπνοές ρηχές αναζητώ άλλα πηγάδια
να ‘ναι δεμένα στα υπόγεια ρεύματα και τις σπηλιές
να βρίσκω ξέπνοα με σταλαγμίτες και ρωγμές

Πονάει η ανάσα μου η μισή,
κιτρίνισε τα δάκτυλα η νικοτίνη
κι η ανάσα μου δεν λέει να βαθύνει,
λαχανιασμένη αναδυόμενη των ξένων πηγαδιών

Τα σ’ αγαπώ να τα μετρώ με αντοχές, βουτιές, ανάσες
και να φοβάμαι τη στιγμή που ερμητικά θα κλείσει
γιατί το ξέρουμε κι οι δυο πως θα ‘χει γίνει τάφος.

...

Έφυγα μάνα να σωθώ.



Πήρα απο τον Διάσπορο αυτο:


Σε απάντησην για αυτά που έγραψες....

..Ήθελα μόνος πρώτα να μπορέσω να στροβιλιστώ, ξένος,
να πιστέψω στο δικό μου έρωτα
και μές την μέθη του θεού τώρα που χάθηκα να σου το ψιθυρίσω
το "χαίρω"
γνωστή μου αγαπημένη
και νιόπαντρη.

Παράξενα θα με κοιτάξεις,
"πώς μπορείς να χαίρεσαι, δέ βλέπεις που πεθαίνω?"
-έτσι θα πείς

μα γλυκά θα σ' το τραγουδήσει το νέυ μου
"δές πώς με θάνατο γεννιέται ο έρωτας".

Τα σπίτια στην πλατεία εφώτισε η πυρά στο Γάμο σου
σε παίρνουνε δεμένη δυό άλογα εκεί να καείς
Μή φοβηθείς τον πόνο
Νύφη

στο λένε τα νταούλια, τα χειροκροτήματα,
στο λέω εγώ, ιδρωμένος μές το χορό μου
κι αν δέν πιστέψεις εμένα
ίσως πεισθείς με το τραγούδι μου.


Και να σταθείς ακίνητη,
χωρίς αντίσταση ή χτυποκάρδι
γυμνοσάνδαλη, καιόμενη νύφη
σήκωσε τα χέρια σάν η φωτιά θα κάψει το σχοινί
δόθου στο γλέντι της
Νά! δυό Εαυτές, η μιά ελεύθερη, η άλλη φυλακισμένη.
δίνουν τη σάρκα τους τροφή στη φλόγα

Θυμάσαι άραγε πώς ψάχνουμε στη χόβολη μετά?
Θα σε θυμίσω.
Γονατιστοί, αόμματοι και ψηλαφώντας ψάχνουμε
μέχρι τα δάχτυλα να ακουμπήσουν το Πράσινο Αβγό.

"Χαίρω" "Χαίρω"

IV

Κοίτα τα χέρια του μωρού
που το κενό θερίζουν
κάτι να βρουν να κρατηθούν,
και στέρνο να αφουγκραστούν
στην πρόωρη αίσθηση τ’αποχωρισμού,
σαστίζουν.

ΙΙΙ

έτσι απλά , μόνο η ομορφιά λυτρώνει

II

Να που καταλήξαμε και πάλι στην ανάγκη...
Μήτρα της αλλαγή, εξαρχής ζευγάρωσε τον πόνο
κορμί θνητό, μη χάσει τον ειρμό της

Μια ατέλειωτη γραμμή νεκρών
το εξελικτικό τερτίπι αφηγείται
με όρους αμιγώς δαρβινικούς
κι αναφέρει ευπειθώς
πως διόλου προσωπικό είναι.

Μα έλα που, με διάθεση χιουμοριστική,
συνείδηση φωτίζει αυτόν τον κρίκο.
Σαν τυχοδιώκτης πόνταρε στη ψυχαναλυτική
σύμφυτη με τη ζωή μια δεινή,
διπλή έλικα γονιδιακή

Να μαρτυρείς, να σκέφτεσαι,
να νιώθεις, να δημιουργείς
να κάνεις τον πόνο ομορφιά
- μια χαρακιά στον χρόνο

Μόνο που να, πως να στο πω; διστάζω...
Μόνο προσωπικό δεν είναι

Ι

Κι άσε με να περιγραψω αυτον τον πόνο
Εκεί στα σωθικά
Κάτω από τα πλευρά
Σαν υγρό πυρ να κατακλύζει
Να ρέει προς τη λεκάνη
να μουδιάζει τη μήτρα
να ξεχειλίζει στους μηρούς
Και μετά να χάνεται

πόνος που δεν φτάνει ποτέ τα πόδια

Αν έφτανε, θα τα βουτούσα σε κρύο νερό
και θα έσβηνα τη φωτιά που καίει

πόνος που ποτέ δεν φτάνει τα πέλματα
για να τον περπατήσω μακριά
Μένει μέσα μου – εκεί μες τον κορμό μου...
Δομικά να κατακλύζει το κέντρο βάρους μου
Να ελέγχει ακόμα και αυτή την αίσθηση της ισορροπίας