αναχωρήτρια

παράξενη που είσαι ζωή
και συ μυαλο, τέρας...

ήθελα πολύ να αναχωρήσω και φέτος
κι ήρθες απρόσμενα
εκει που ηθελα
να συναντήσω εκείνη που ήθελα
τη μέρα των γενεθλίων μου

φευγω...

a second wind is felt
pushing me forth

κάπου, κάποτε

La purtuni

Σαββίνα Γιαννάτου
δυο τραγούδια σε ένα ("Pinguli Pinguli Giuvacchinu" και "Lu purtuni")

ευθυγραμμιζόμενα άτακτα ιόντα

Ήταν ζεστή και φωτεινή η χειμωνιάτικη μέρα, κάπου στο μέσο της Ερμού, με τα δυο βιολιά, το σαξόφωνο, τον αυλό και τη βιόλα του μικτού συνόλου να ηχούν από μακριά και τον υπαίθριο πάγκο του βιβλιοπώλη να προσφέρει την τέλεια πρόφαση για μια παρατεταμένη στιγμή ακινησίας στο μέσο ενός χαμού.

Τα αυτιά αυτόνομα ρουφούσαν την τσιγγάνικη ουγγρική μελωδία και προετοίμαζαν τη εγκλωβισμένη στο άλλοθι της στιγμής ματιά να βρει κάτι που έψαχνα καιρό. Το πρώτο βιβλίο το κράτησα κτητικά κοντά στο στήθος μου με τα δυο χέρια ενώ τα αυτιά κατάφεραν να συνδυάσουν το νέο ερέθισμα με μια ελαφρότητα όπως εκείνης του επόμενου σκοπού. Οι ψυχικοί συνειρμοί πολυπλοκότεροι αυτών των νοητικών καθυστέρησαν την παραμονή μου όσο διαρκούσε το ελαφρό αναγνωρίσιμο κομμάτι με άσκοπες αναγνώσεις οπισθοφύλλων. Η παύση των μουσικών σταμάτησε τον εξωτερικό χρόνο, θυμήθηκα:

«Έχετε την Κομψότητα του Σκατζόχοιρου;»

Τα χέρια χάιδεψαν το εξώφυλλο ως ψυχομετρητές μάντεις του περιεχομένου. Εκ των υστέρων, τέσσερις μέρες μετά, στην τελευταία σελίδα του, κατάλαβα πόσο καλά είναι στο μέτρημα τα χέρια μου.

Ο θόρυβος διείσδυσε ξανά, βίαια σχεδόν σπρώχνοντάς με στην αντίθετη κατεύθυνση.

Οι ψυχικοί συνειρμοί με πήραν χρόνια πίσω στην κατάληψη ενός κτιρίου της Σχολής Καλών Τεχνών στην πάροδο απέναντι από το Πολυτεχνείο. Σε εκείνους τους τρεις μήνες, τις ζωγραφιές μας, τις κουβέντες μας, τους φίλους, το κομμένο ρεύμα και το φως των κεριών, τις βάρδιες στην είσοδο, τα υφάσματα και το στρώμα-καναπές στο πάτωμα.

«Κατάληψη Λυρικής Σκηνής» - μια ανακάλυψη απρόσμενη καθώς τα βήματα ακολουθούν χιλιοπατημένα μονοπάτια 16 χρόνια μετά.

Απρόσμενα ανακαλύπτω πως όλα είναι ακόμα ζωντανά, ίσως γιατί ποτέ πριν δεν τα ακολούθησα τόσο διψασμένα. Ήθελα να περάσω από παντού να αναδιπλώσω θεματικά χιλιόμετρα που ξεκλείδωναν με μια εικόνα, ένα άκουσμα, ένα σύνθημα στον τοίχο και παραδομένη ακολουθούσα χωρίς να κρίνω.

Ο δρόμος του Αλέξη λίγα μέτρα από Το Μικράκι, λίγα μέτρα από το Διπλό Καφέ, πάγωσε η μέρα και ο χρόνος ξανά. Στη γραμμή των βημάτων, της ανάγνωσης, των ακουσμάτων, της νύχτας, της μέρας, παρεμβαλλόταν μονάχα η εσωτερική διεργασία που δεν έχει όνομα ...ακόμα.

Λίγο πριν τα προτελευταία κεφάλαια του βιβλίου, αλλάζω την ταχύτητα ανάγνωσης. Θέλω να αργήσει το τέλος, θέλω να βάλω φρένο στην οικειότητα που άρχισα να νιώθω με τη Μιριέλ Μπαρμπερί και κάπου εκεί στην Πλατεία παρεμβάλλεται μια νέα αφορμή.

«Δεν ξέρω αν τα έχουμε ξαναπεί αλλά είμαι συγγραφέας και πουλάω μόνος μου τις ιστορίες από τα ταξίδια μου»
«Το θέλω, πόσο κάνει;»

Διασκέδασα με τη ανάμνηση της διαφήμισης της αεροπορικής εταιρείας χρόνια πριν “Cut the middle man”. Τι σου είναι αυτοί οι διαφημιστές, ακόμα και από την προβοκάτσια βγάζουν λεφτά αλλά εσύ απομόνωσες το σύνθημα για χρόνια... Τώρα σου απευθύνεται προστακτικά.

Απομόνωσε την εικόνα, την αίσθηση, τη σκέψη, την ομορφιά...

Απο-μόνωσέ τα, να κυλήσουν τα ιόντα εντός προς τα εκεί που θέλουν να τρέξουν.
Απομονωσε τα εκτός, να δεις, να ακούσεις, να νιωσεις, να γευτείς

Και καθώς χαιρετώ το φωτεινό πρόσωπο σου, πίνω μια γουλιά καφέ στην υγειά σου Άσσιμε – κι ας μην είναι τσιπουράκι.

Τρια μέρη σε μια γραμμή

Σμαράγδι σου ΄φερα Άρτεμις
- δυο σκουλαρίκια πράσινα,
αλήθειες να μου πεις.
Θυμίαμα από αγριόπευκο
που τώρα «καθεδρικό» το λένε.
Όλα τα άλλαξαν – μα όχι εσένα...
Την πράσινη πέτρα αναζητώ ξανά
δε ξέρω αν θα μου το συγχωρήσεις
τότε που την άφησα να τη αγγίξουν άλλοι
να τη λεηλατήσουν.
Αντάξιά του δεν ήμουν τότε, αλλά εκείνο
ανεξίτηλο σημάδι άφησε για πάντα..
Το ένιωσα, το είδα, το έγραψα με χίλιους τρόπους
Ο,τι κι αν αποφασίσεις ευτυχής είμαι που μπόρεσα
έστω για λίγο.

...

Ανθρώπους που δεν άγγιξε ο Μεσαίωνας ήθελα να βρω και βρήκα
Την αντανάκλαση τού σμαραγδιού σου εκτιμώ
Το πέλμα της αναχωρήτριας φάνηκε στο σκοτάδι

Φτάνω κάθε φορά που φεύγω
Βρίσκω κάθε φορά που χάνω
Μπορώ κάθε φορά που «απραγώ»

(μπορώ κάθε φορά που αιμορραγώ) – δεν μπορώ να αποφασίσω

...

Απέφυγα τα Μετέωρα προτίμησα την υγρή αγκαλιά σου
Απέφυγα την πρόσκληση του φίλου...

Εδώ στη Δύση, η ανατολή είναι πέρα απ’ το βουνό
Ταξίδι θαλασσινό πολύωρο, για μια ακόμα ανατολή Ιονίου

...

Η πρώτη σκέψη της ημέρας:
Αν θα σας συναντήσω έχω δυο λόγια να σας πω
Θέλω να σας κοιτώ στα μάτια όταν μιλήσω
Θέλω να μη τρομάξουμε με ό,τι θα πω
Θέλω να το αντέξουμε αλλά καθόλου δεν το ελέγχω
Κι αυτό που θέλω δεν τολμώ λιγότερο να το σκεφτώ...

...

Μυστήριο.
Γιατί τους χωρισμούς τους ακολουθώ κοιτώντας τους πάντοτε μες τα μάτια;

...

Τόσα χιλιόμετρα, τόσες ψυχές
Στο τέλος ένα τόσο δα βήμα κάναμε
κι ήτανε μεγάλο...




***

Στο αερόδρομιο μια αινιγματική κόρη
κρατάει την μικρή άρκτο που χαμογελά.
Πριν 25 αιώνες στεκόταν στον ναό σου

κάποτε μου είπες ότι όταν με τις ψυχές μιλώ
δευτερα πρόσωπα εμφανίζονται στο προσωπό μου
μια εσκιμώα γερόντισσα, μια ξαθνή κόρη, μια άσπρη αρκούδα,

σαν να μου χαμογέλασες εσυ η ίδια απο ψηλά μ'ένα άλλο προσωπό σου

το ταξιδι συνεχίζεται

Ομορφες οι γυναίκες στο Γλυκή

Ο Γιωργος ένα περιβόλι
σωστό "λάβετε φάγετε"
σουβλιστό κατσίκι - σπονδή σε φίλους
5 λαοι μαζεύτηκαν γυρω απο τη φωτια
buena vista social club μάς ενωσες όλους

εκεινο το βραδυ το ονειρο δεν ειχε διπλή ερμηνεια
όλα ήταν ξεκαθαρα στο νου

στο δρομο για το νησι μου έστειλες το μηνυμα
"κάποιος είπε ότι αν φυτέψεις δεντρο, ριζώνεις.."
Φουξια βουκαμβίλια φυτεψα για να ευθυμείς
και να ριζώνει τ' ονειρο
που τον αερα καρτερά να το σκορπίσει

σε τουτο το νησί οι γυναικες δεν αιμοραγούν
"έχουν τα ροδοπεταλα τους"!

Ο Δημοκριτος χαμογελουσε διαρκως
μέχρι που αυτοτυφλώθηκε
γιατι τη γυναίκα δεν αντεχε μόνο να θωρεί

εσυ περπάτησες στην αμμουδια
γυρισες την πλάτη στο κύμα

πόσο μοιαζουν οι πλάτες με τοπία!

σημειωσεις ταξιδιου

το χέρι λύθηκε
κανει γραμμες καμπυλες
υπακουει στο μάτι
καλωσόρισες χάρισμα
σε είχα αναγκη τόση

"τριανταφυλλο
του αοράτου κάλλους
ακάληπτο"

Νεκρομαντείο Αχέροντα
οι αιώνες δεν έσβησαν
τη δύναμή σου
τα ψυχοσάββατα οι γυναίκες
στελνουν δεήσεις και ευχές
με τις ψυχές
για να μεσολαβήσουν

απόψε δεκάδες ψυχές χορεύουν
γυρω απο τη λάμπα


πολυφωνικά γυναικεια συγκροτηματα της Ηπείρου,
το συναισθημα που δονεί τις μικροχορδές,
το σωμα που γινεται μουσικό όργανο,
οι ψυχές που συντονιζονται.

σε θυμηθηκα Πελαγια μου...
μεγαλο βαρος να το σηκωνεις μονη σου
μονοχορδο οργανο χωρίς δοξάρι

Στον βουβοποταμο τα νερα κυλουν σιωπηλά
κρυσταλοι ακουαμαρίνας τα νερα του
ποταμι η ζωή κυλά στο αίμα
- "διεθνιστρια" με αποκάλεσες και γελάσαμε

Πολύ ομιλητικό ποτάμι ο Βουβοποταμος!

ΜΕ ΠΑΝΙΑ (αναγραμματισμος)

ροδόστεμα

μήνυμα δεύτερο

αγωγιμότητα

μηνυμα πρώτο

Εκει που θα πας,
όσα και να αφήσεις πίσω σου
θα έχεις παντα μαζί σου
την εαυτή σου

Οι νάνοι αναχώρησαν ήδη .. θα ακολουθησω σε 3 μέρες

τους έστειλα πρώτους εκείνους γιατι δεν υπαρχει σαφής προορισμός..
περιμενω τις πρωτες φωτογραφίες τους και θα αναχωρήσω
θα σας τις στέλνω και σας..
εκεινες που μπορώ και εκεινες που οι νανοι θα αφήσουν να μοιραστώ μαζί σας