αναχωρήτρια

παράξενη που είσαι ζωή
και συ μυαλο, τέρας...

ήθελα πολύ να αναχωρήσω και φέτος
κι ήρθες απρόσμενα
εκει που ηθελα
να συναντήσω εκείνη που ήθελα
τη μέρα των γενεθλίων μου

φευγω...

a second wind is felt
pushing me forth

κάπου, κάποτε

Τρια μέρη σε μια γραμμή

Σμαράγδι σου ΄φερα Άρτεμις
- δυο σκουλαρίκια πράσινα,
αλήθειες να μου πεις.
Θυμίαμα από αγριόπευκο
που τώρα «καθεδρικό» το λένε.
Όλα τα άλλαξαν – μα όχι εσένα...
Την πράσινη πέτρα αναζητώ ξανά
δε ξέρω αν θα μου το συγχωρήσεις
τότε που την άφησα να τη αγγίξουν άλλοι
να τη λεηλατήσουν.
Αντάξιά του δεν ήμουν τότε, αλλά εκείνο
ανεξίτηλο σημάδι άφησε για πάντα..
Το ένιωσα, το είδα, το έγραψα με χίλιους τρόπους
Ο,τι κι αν αποφασίσεις ευτυχής είμαι που μπόρεσα
έστω για λίγο.

...

Ανθρώπους που δεν άγγιξε ο Μεσαίωνας ήθελα να βρω και βρήκα
Την αντανάκλαση τού σμαραγδιού σου εκτιμώ
Το πέλμα της αναχωρήτριας φάνηκε στο σκοτάδι

Φτάνω κάθε φορά που φεύγω
Βρίσκω κάθε φορά που χάνω
Μπορώ κάθε φορά που «απραγώ»

(μπορώ κάθε φορά που αιμορραγώ) – δεν μπορώ να αποφασίσω

...

Απέφυγα τα Μετέωρα προτίμησα την υγρή αγκαλιά σου
Απέφυγα την πρόσκληση του φίλου...

Εδώ στη Δύση, η ανατολή είναι πέρα απ’ το βουνό
Ταξίδι θαλασσινό πολύωρο, για μια ακόμα ανατολή Ιονίου

...

Η πρώτη σκέψη της ημέρας:
Αν θα σας συναντήσω έχω δυο λόγια να σας πω
Θέλω να σας κοιτώ στα μάτια όταν μιλήσω
Θέλω να μη τρομάξουμε με ό,τι θα πω
Θέλω να το αντέξουμε αλλά καθόλου δεν το ελέγχω
Κι αυτό που θέλω δεν τολμώ λιγότερο να το σκεφτώ...

...

Μυστήριο.
Γιατί τους χωρισμούς τους ακολουθώ κοιτώντας τους πάντοτε μες τα μάτια;

...

Τόσα χιλιόμετρα, τόσες ψυχές
Στο τέλος ένα τόσο δα βήμα κάναμε
κι ήτανε μεγάλο...




***

Στο αερόδρομιο μια αινιγματική κόρη
κρατάει την μικρή άρκτο που χαμογελά.
Πριν 25 αιώνες στεκόταν στον ναό σου

κάποτε μου είπες ότι όταν με τις ψυχές μιλώ
δευτερα πρόσωπα εμφανίζονται στο προσωπό μου
μια εσκιμώα γερόντισσα, μια ξαθνή κόρη, μια άσπρη αρκούδα,

σαν να μου χαμογέλασες εσυ η ίδια απο ψηλά μ'ένα άλλο προσωπό σου

το ταξιδι συνεχίζεται

Ομορφες οι γυναίκες στο Γλυκή

Ο Γιωργος ένα περιβόλι
σωστό "λάβετε φάγετε"
σουβλιστό κατσίκι - σπονδή σε φίλους
5 λαοι μαζεύτηκαν γυρω απο τη φωτια
buena vista social club μάς ενωσες όλους

εκεινο το βραδυ το ονειρο δεν ειχε διπλή ερμηνεια
όλα ήταν ξεκαθαρα στο νου

στο δρομο για το νησι μου έστειλες το μηνυμα
"κάποιος είπε ότι αν φυτέψεις δεντρο, ριζώνεις.."
Φουξια βουκαμβίλια φυτεψα για να ευθυμείς
και να ριζώνει τ' ονειρο
που τον αερα καρτερά να το σκορπίσει

σε τουτο το νησί οι γυναικες δεν αιμοραγούν
"έχουν τα ροδοπεταλα τους"!

Ο Δημοκριτος χαμογελουσε διαρκως
μέχρι που αυτοτυφλώθηκε
γιατι τη γυναίκα δεν αντεχε μόνο να θωρεί

εσυ περπάτησες στην αμμουδια
γυρισες την πλάτη στο κύμα

πόσο μοιαζουν οι πλάτες με τοπία!

σημειωσεις ταξιδιου

το χέρι λύθηκε
κανει γραμμες καμπυλες
υπακουει στο μάτι
καλωσόρισες χάρισμα
σε είχα αναγκη τόση

"τριανταφυλλο
του αοράτου κάλλους
ακάληπτο"

Νεκρομαντείο Αχέροντα
οι αιώνες δεν έσβησαν
τη δύναμή σου
τα ψυχοσάββατα οι γυναίκες
στελνουν δεήσεις και ευχές
με τις ψυχές
για να μεσολαβήσουν

απόψε δεκάδες ψυχές χορεύουν
γυρω απο τη λάμπα


πολυφωνικά γυναικεια συγκροτηματα της Ηπείρου,
το συναισθημα που δονεί τις μικροχορδές,
το σωμα που γινεται μουσικό όργανο,
οι ψυχές που συντονιζονται.

σε θυμηθηκα Πελαγια μου...
μεγαλο βαρος να το σηκωνεις μονη σου
μονοχορδο οργανο χωρίς δοξάρι

Στον βουβοποταμο τα νερα κυλουν σιωπηλά
κρυσταλοι ακουαμαρίνας τα νερα του
ποταμι η ζωή κυλά στο αίμα
- "διεθνιστρια" με αποκάλεσες και γελάσαμε

Πολύ ομιλητικό ποτάμι ο Βουβοποταμος!